Pruts

Omdat ik eigenlijk totaal geen tijd heb om me bezig te houden met schrijven is het hier de laatste tijd eventjes (!) wat stiller.

Alles geraakt hier zo stilaan wat ingepakt, niks ligt nog op z'n plaats, vergeten spullen krijgen weer een tweede (of twaalfde) bestaan, en weggooien voelt soms bevrijdend. Een kartonnen doos is nu op z'n waardevolst... Verhuizen is een hele klus, maar zeker niet altijd zo zwaar als beweerd wordt. Ik kan er ook wel van genieten. Het geeft met een opgeruimd gevoel, een mogelijkheid om weer te onthechten van het materiële. En op andere momenten is verhuizen net een 'hechten' aan het verleden, een prettig herinneren, een soort van mijmeren. Maar dan met het vizier wel naar de toekomst. Er komt een nieuwe fase, een verse plek voor verse belevenissen.

En die ene dag dat ik me in het zweet werk, dat ik dozen hef, en mijn spieren aan het werk zet, dat kan zeker geen kwaad. Ik hou overigens ook wel van kan- deze-kast-door-deze-traphal-vraagstukken. Ja, ik weet het wel te appreciëren zo'n verhuis.

Maar enfin. Ik heb dus weinig tijd en omdat we volgende week verhuizen zal wel nóg stiller worden. Misschien post ik hier en daar een kleinigheid, wat onnozele prutsen. Zoals dit bijvoorbeeld:

In de naailes ontdekte ik vorige week een leuk voorwerpje. Ik had er nooit bij stilgestaan dat iemand zoiets echt zou maken, dat iemand zich daarmee zou bezighouden. Maar toch; het bestaat en ze hebben er zelfs een handvatje op gemonteerd. Schattig toch. En die uit de les zijn zo lekker gebruikt en versleten.

Hopelijk weten jullie waarvoor ze dienen...

Pleegouders gezocht!

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Binnenhuisinrichting...

Nu we verhuizen naar een huurwoning kunnen we eindelijk ook op zoek gaan naar een leuke huis om te kopen. Sven en ik gaan zo regelmatig eens kijken naar huisjes die openbaar verkocht worden. Soms zie je dan de gekste dingen... Ik kon het niet laten dit even te fotograferen. Het is een tijd chique en mode geweest om je huis zo in te richten, maar ik was die tijd toch even vergeten. Tapijt in de badkamer. Als je het mij vraagt: hoe komen ze erbij?!

(Bij de foto's is wel iets misgelopen met het perspectief)

Turrelurre lut

Het is weer een week geleden dat ik nog iets van mij liet horen op deze blog. Tijd vliegt. Ieder vrij moment steken we ons leven in kartonnen dozen (en soms plastieken, want Sven wil alles graag in plastieken dozen), of zetten we een dvd op om ons te verdrinken in de diepte van het scherm. Fotografie of blogschrijverij is er niet echt bij. Zo'n baby (ver)eist bovendien ook heel wat aandacht en organisatie.

De babyfoon ligt nu naast me. Tadeusz - vandaag acht maanden geworden - zeurt al uren de oren van mijn kop. Ik word er turrelut van. Waar haalt dat kind in hemelsnaam al die energie vandaan? We geven hem nu al bijna tien dagen vooral rijst. Zou het daar iets mee te maken hebben?

Al goed dat hij zo schattig is...

Prullen en prutsen

Onze verhuis maakt dat alles hier dus op z'n kop staat en dat ik me op ieder vrij moment bezig hou met het uitsorteren van allerlei prutsen en doosjes. Zo stoot ik ook op een paar erg schattige en leuke dingetjes die al jaren in kleine kastjes verstopt zaten. Het is ongelofelijk hoeveel prullen ik in de loop der jaren bijeen heb verzameld. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor onnozeliteitjes. Sven wordt soms gek van al die blikken doosjes met onbestemde diverse inhoud. Hij wil liefst alles catalogiseren: knikkers horen bij knikkers, juweeltjes bij juweeltjes. Maar bij mij mag het allemaal dooreen blijven zitten. En eens om de zoveel tijd neem ik een doosje vast en ontdek ik weer vanalles... Zo vond ik ondermeer de fantastische Winky Blinky Mini Marionette terug. Eenvoudig, maar naar mijn gevoel wel een zeer cute stukje oud speelgoed waarbij de marionette vast zit in het dekseltje van het doosje.

En in hetzelfde doosje vond ik ook een beschilderd pionnetje terug. Ik heb mezelf toch met vreemde zaken beziggehouden soms...

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Vereende krachten

Een hele tijd geleden kreeg ik van Feb een stokje toegeworpen. Het betreft het stokje 'van onbewerkte tot bewerkte foto'. Ik heb een hele tijd nagedacht en rondgekeken in mijn bestanden. Bij heel wat bewerkingen heb ik overwogen om het origineel erbij te zetten, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Maar nu werd het toch eens tijd...

Ik heb gekozen voor een erg slechte foto, waar toch iets leuks op staat. Ik vond het een erg schattig gegeven, die twee jongetjes, maar de foto trekt op niks. Ik heb geprobeerd om er iets mee te doen door ze te bewerken, maar het blijft een slechte foto. Maar ja. Soms moet je het daar mee doen...

Sleeveface

Wij staan zo'n beetje op verhuizen. Binnen een maand is het de grote dag en zal al onze huisraad in een klein camionnetje gestouwd worden en wordt ons leven verplaatst. Verplaatst naar ergens anders.

We hebben wel serieus wat rommel en dus begin ik nu zoal wat rond te kijken naar wat er allemaal wegkan. Ik was in de kelder gaan snollen en vond daar nog een bak platen waar ik al ettelijke keren mee naar de rommelmarkt getrokken was. Nu is het tijd om ze eens echt weg te gooien/geven/toveren. Die berg veel te zwaar vinyl uit de oertijd mag eindelijk weg.

Maar omdat ik toch een beetje een fan ben van sleeveface, kon ik dit toch niet laten... En nu staat Sven - die altijd pertinent weigert om op mijn blog te komen - toch ook een beetje op mijn kleine wereld...

Spannend!

Er zit dan wel enige culturaliteit in ons gezin; echt spannend is dat leven van ons toch ook niet, als ik zo mijn blogje doorscrol. Het voelt wel spannend aan, maar het leest niet zo spannend. Spijtig toch...

Kunst op zondag

Om van deze druilerige zondag vol regen toch nog enigszins een zinvolle dag te maken zijn we even langs 'Beeldende Beweging' van Echobase gegaan. Een kleine tentoonstelling waar mijn moeder aan meedeed met enkele van haar animatiefilmpjes. Het was een kleine gezellige kelder met leuke bewegende kunst. In volgorde ziet u (redelijk slecht gefotografeerde) kunst van:

1. Mijn moeder, Rita Jongeneelen

2. Harry Laureys 3. Kumi Oguro

Als ik mijn blog er zo op nalees zou ik bijna gaan denken dat wij een cultureel aangelegd gezinnetje zijn...

Stoutparkeerders

Ik lees op veel weblogs uitingen van verkeersergernissen (bijvoorbeeld: jutblogt, jimmy kets, smetty). Alle vervloekingen die men in de auto andere bestuurders naar het hoofd slingert, worden meestal niet gehoord. Een automobilist die vindt dat de andere zich schandelijk misdraagt kan zijn boodschap over het algemeen alleen overbrengen door een weinig genuanceerd claxongeluid, simpel grootlichtgeflikker of wat gewapper met de handen. Hoewel sommigen deze drie dingen tot een kunstige rijke taal kunnen ombouwen, blijven de nuances, de echte uitleg, de sluitende argumentering meestal toch hangen in de cabine waar ze uitgeschreeuwd worden. Ik denk dat weblogs die frustratienood lenigen. De ergernis wordt publiek gemaakt en zo moglijks wordt er zelfs begrip voor opgebracht, wie weet ontstaat er wel een actiecomité of een protestgroep!

Zo heb ik ook mijn topergernis in het verkeer: stoutparkeerders. Idiote, egoïstische onnozele stoutparkeerders... Het gaat over diegenen die bij het begin of op het einde van de straat meerdere plaatsen innemen, door teveel plaats te laten tot aan de rand. Het is wel zo dat het wanbedrijf alleen aan te tonen is bij het begin of het einde van de straat. Voor de rest is het moeilijker vast te stellen aangezien niet alle wagens dezelfde lengte hebben. Maar ook in het midden van de straat kunnen er dergelijke boertige parkeerders zitten. Enfin, ik heb enkele pogingen gedaan om de kwestie duidelijk te maken:

Wel, lieve medestraatbevolkers, ik kan daar dus niet bij, hé. Iedereen moppert over te weinig parkeerplaatsen. Iedereen gruwelt ervan om achtentwintig keer rond te rijden voor een plekje. Hoeveel grijze haren hebt u al gekregen van het zoeken naar een geschikte parkeerplaats? En dan zijn er van die eenvoudigen die er gewoon twee bezetten? Met een wagen twee plaatsen innemen, dat getuigt toch van een reusachtige debiliteit. Is het een overschatting van het eigen voertuig (of de eigen penis)? Of zijn ze bang dat ze er niet meer uit gaan geraken? Worden ze misselijk van achteruitrijden?

Ik kan redelijk goed parkeren (niet alle vrouwen zijn een ramp in het verkeer, beste heren), ik parkeer graag in kleine gaatjes en ik maak er een erezaak van om 'proper' te parkeren. En ik kan wel huilen als ik dan dergelijke verkeerssituaties zie. Ik overweeg al een hele tijd om stickers te maken die ik dan op alle auto's van stoutparkeerders plak. Zoiets als: 'ik ben een boer als het over parkeren gaat'. Of 'I park like an asshole'. Of zo. Met een tekeningetje. Zodat ze het zeker begrijpen. Als jullie nog tips hebben om op de stickers te zetten...

Veiling

Ik ben voor het eerst in mijn leven naar een kunstveiling/roepzaal geweest. Het beeld dat ik had klopte wel: een hoopje mensen met een beetje tijd en geld te veel in een zaaltje en een meneer vanvoor die heel rap kan spreken. Het viel me vooral op dat die mens stevig kan tellen, want het gaat soms best snel. Verspreken deed hij zich niet. Een los handje in de lucht is een bod, en eens geboden valt er niet meer terug te krabbelen. Bieden is kopen. Ik werd me plots erg bewust van de 'hoogte' van mijn handen. In die situatie zat mijn neus plots toch wel erg hoog als ik moest krabben. Ik durfde uit angst geen onverhoedse bewegingen meer te maken, en als ik aan mijn oor moest krabben dook ik met mijn hoofd naar beneden. Jeuk dat ik had!

Maar wat ze zeggen is waar: je kan er fantastische koopjes doen. Ik had bijna drie schilderijen, twee tafels en twaalf stoelen, drie chinese kasten en twee vazen gekocht. Gelukkig was ik voldoende gewaarschuwd en wist ik dat dergelijke impulsen de kop zouden opsteken als je hoort hoe goedkoop antieken spullen soms gaan. Het bleef bij 'bijna'; ik heb al mijn centen nog. Sommige prullaria waren dan weer ontzettend duur. Wat begint op 100€ kan in een paar seconden tijd, met wat handzwaaitjes op 4000€ staan. Hoe kleiner de spulletjes, hoe feller begeerd, leek me.

Er waren ook anonieme kopers die via de telefoon boden. Intrigerend. Wie zijn die mensen aan de andere kant van de lijn? Beroemdheden? Oude mannetjes in rolstoelen?

We waren van 't weekend ook al eens gaan kijken bij de expo en Sven had zijn oog er laten vallen op een Mont Blanc vulpen. Sven is al eeuwen op zoek naar een Mont Blanc die hij kan betalen, en die toch klasse heeft.

Ik voelde al heel de tijd hoe spannend zo'n veiling kan zijn en was al helemaal zenuwachtig, maar ik voelde de adrenaline pas echt toen de pen uiteindelijk op het scherm verscheen. Sven zette zijn meest serieuze gezicht op - zijn ik-zit-alle-dagen-op-veilingen-en-ik-heb-tijd-en-geld-teveel-gezicht, en zwaaide een paar keer met zijn hand. Ik voelde hoe hij zijn adem inhield. En pats! Het was zover: Sven heeft zijn Mont Blanc. Een koopje. Momenteel zwemt die in een bakje water, alle oude inkt moet eruit. Maar mooi is ze wel...

Foto's maken durfde ik eigenlijk niet. Ik wist niet of het wel oké is op een veiling. Hoewel het publiek is, lijkt het me toch zo besloten. Tijdens de pauze kon je achter de tafel door naar het café. Toen viel me op hoe hoog die veilingzaalmensen zaten. Ik weet niet of de zetel als opstapje diende of als uitrustplek.

Anselmostraat

Gisteren ging Sven even snel naar den beenhouwer in de Anselmostraat. Dure populaire keurslager (kwaliteit oké, maar toch een pak duurder dan het waard is) waar dan meestal zo'n tachtig man staat aan te schuiven, waar een regiment personeel achter de toog staat, waar een koffiezetapparaat staat voor gratis koffie tijdens het wachten en waar ze wel goeie kipcurry hebben. Ik zou, met een slapende Tadeusz op de achterbank, wel even wachten in de auto. Het duurde ongeveer 35 minuten voor Sven terug was. Het leverde een hele berg foto's op. De ene al wat saaier dan de andere. Zo hebben veel mensen al foto's gemaakt, denk ik.

Tadeusz ontdekt de wereld

Dit was weer een avontuurlijk weekend voor Tadeusz. We zijn ondermeer naar de kijkdagen bij Bernaerts geweest. Een kunstveiling; dat leek ons nu eens echt iets voor een baby van zeven maanden, se.

Hij heeft het wel moeilijk de laatste dagen. Hij komt er maar niet bovenop. Maar dat zie je niet aan deze foto's... Ik heb deze keer geen kadertjes toegevoegd. Ik ben van mening dat je die toch best maar af en toe gebruikt. Zo is dat ook met uitroeptekens in tekst!

Driekoningenstraat

Nog eentje voor de berchemenaars (berchemers, berchemieten, berchemisten?) Ik denk trouwens dat de kaderfase al een beetje aan het overgaan is.

Vogeltjesmarkt

Soms beland ik nog eens op de vogeltjesmarkt. Ik zie er altijd duizend foto's die ik nooit maak. De paar die ik gemaakt heb zijn dan redelijk typisch en voorspelbaar. Makkelijke plaatjes. Ik merk dat ik foto's vaak beter vind als er een kadertje rond is. Ik denk dat ik nog veel foto's met kadertjes zal maken. Ik denk dat het een soort fase is. Voor zij die niet van mijn kadertjes houden: ik vermoed dat die fase overgaat...

Zeezichtje

Nog een fotootje van dit weekend aan de kust. De bootjes in de mist waren mooi, maar moeilijk te fotograferen... (ik ben feb trouwens erg dankbaar voor het programmaatje bordermaker. Nu kan ik tenminste een eenvoudig kadertje rond mijn foto's maken...)

Slappe thee en slappe avond

Ik ben hulpverlener. Al een aantal jaar ben ik maatschappelijk werker. Ik werk voor een dienst voor pleegzorg (Bowa). Dat betekent dat ik ook regelmatig naar opleidingen, vormingen, infoavonden en dergelijke ga. Vanavond zou ik niet naar de fitness gaan, geen filmpje thuis, geen kwaliteitsvolle liefdevolle avond met man en kind. Nee, ik ging naar een infoavond. Een infoavond over problemen bij pubers en psychiatrie en zo. In een duf zaaltje met neonlichten en zonder ramen. Beige deuren. Een pot goedkope koffie en een pot slappe thee, plastieken lepeltjes.

Ik had er al snel spijt van. Hulpverleners zijn misschien wat betweterige semi-intellectuelen met een irritante oplossingsdrang en een lelijk jargon, maar andere mensen kunnen soms toch stevig de bal misslaan. Het was voor 'gewone mensen' en er zaten dus ook 'gewone mensen'. Eén vrouw ging helemaal door het lint omdat de psychiater van haar zoon haar brief niet had willen lezen en haar voor stalking wilde aanklagen (waarom ze dat verhaal zonodig moest vertellen was mij niet duidelijk), een andere vrouw wilde weten of het 'geloof' de problemen van de jeugd niet zou kunnen oplossen. Voor de meesten was het nieuw dat een mens gevormd wordt door zijn genen, zijn voeding en dan nog een stukje opvoeding. Ik denk niet dat ik er op mijn plaats zat...

't zijn vodden...

Ik ben vrouw. Al heel mijn leven. Op mijn dertiende werd ik voor het eerst ongesteld. Het lijkt iets alledaags omdat vrijwel alle vrouwen er mee te maken krijgen, maar voor mij was het helemaal niet zo evident. Hoewel er steeds minder taboes zijn; de details van deze periode blijven vaak onbesproken. Dan heb ik het vooral over alle vreemde kleine bijkomstigheden. Ik denk dat het in de ogen van mannen lijkt dat we heel dat gedoe met onze 'regels' wel onder de knie hebben. Ik weet niet hoe het bij andere vrouwen zit, maar ìk heb het niet onder de knie.

Ik vergeet soms tampons mee te nemen als ik naar het werk vertrek bijvoorbeeld. Dat is dus een ramp hé. Zo kan je de dag niet afmaken. Je redt het hoogstens een paar uurtjes zonder hypergenante situatie. Ik heb al ontelbare keren nieuwe dure doosjes in nachtwinkels, in apotheken en supermarkten gekocht en er dan nog te laat voor gekomen of overuren voor opgenomen. Vaak zijn die doosjes ook te groot om discreet in je handtas weg te steken en lijkt het alsof ik een statement wil maken telkens mijn telefoon rinkelt en mijn handtast opengaat.

Het overkomt me ook telkens weer dat die tampons uit mijn zakken vallen op de meest ongelegen momenten. Meestal tijdens een serieus gesprek op straat, terwijl ik net met de buurman praat of zo. En als er net een klas twaalfjarigen passeert.

Ik voel me bovendien altijd onnozel als ik naar het toilet ga met mijn grote handtas. Het valt zo op. Ook weer zo'n statement. Als je dat niet wil en je hebt geen zakken in je broek of rok, kan je ook vlak voordien een tampon in de palm van je hand verstoppen en dan voozichtig door het restaurant lopen, hopend dat er geen oude bekende opduikt om je een hand te geven en een praatje te maken. Het lijkt onwaarschijnlijk, maar het gebeurt vaker dan je denkt!

Die tampons zijn overigens wel een fantastische uitvinding. Ze zijn praktisch, klein, doen niet aan pampers denken, zijn redelijk reukvrij en ze zitten erg comfortabel als je het mij vraagt. Toen ik voor het eerst vrouw werd, begon ik met maandverbanden. Pesterige dingen. Wat deden al die vrouwen vóór de uitvinding van de tampons? Nee, geef mij maar tamponnetjes. Het lijken kleine kanonnen, of grote kogels, of raketten. Maar ze brengen vrede en geen oorlog. En ze zijn ingepakt in plastic.

Die fijne tamponnetjes zitten in smalle plastieken hulsjes. Als je die opendoet worden ze statisch geladen en ze blijven àltijd aan je hand plakken. Uiteindelijk schud ik ze dan los waardoor ze door de toiletruimte dwarrelen. Je vindt die dingen niet altijd direct terug. Ik laat ze thuis dan soms maar liggen. Het is maar een kwestie van dagen of ik hoor ze, als ik door de gang loop, achter me aan schuifelen. Met de luchtstromingen leggen ze een hele weg af in huis en ze zijn moeilijk terug te vangen. Op zo'n dagen komt mijn grootmoeder op bezoek of zo.

Enfin. Ik kan nog wel een tijdje doorgaan. Vruchtbaar zijn heeft zo zijn prijs. Want daar gaat het uiteindelijk allemaal om. Niet?

Tadeusz

Zoontje Tadeusz is natuurlijk mijn geliefkoosde onderwerp voor de camera. Maar dat betekent niet dat de foto's altijd zo goed zijn. Het oog van de moeder kijkt immers anders dan het oog van de fotograaf in mij. Maar ik kan wel oefenen. Ook met de bewerkingen. (Ik kreeg trouwens een tijd geleden een stokje van Feb - Frederik Baert - waarbij je voor-en- na-bewerking-foto's laat zien. Ik ben dit niet vergeten, ik ga er binnenkort werk van maken!) Ik probeer ook al een tijdje een eenvoudige kader rond foto's te maken in photoshop elements 6, maar dat lukt me toch niet zo goed.

In ieder geval is Tadeusz vandaag nog eens voor mijn lens gaan zitten. En ik vond 'm weer opmerkelijk fotogeniek. Jammer van het harde wit, rechtsonder... En echt scherp zijn de foto's ook niet.