Beetje griezel

Het circus van op de gedempte zuiderdokken...

Toch een beetje griezelig soms...

Een ster van een baby

In het weekend is Tadeusz altijd mijn ster. Fonkelend en stralend. Vaak wel met de stront tot achter zijn oren, maar dat maakt hem er niet minder geliefd op. Hij is mijn kleien modelletje en in feite een van de hoofdredenen waarom ik mijn Canon 450D gekocht heb. Van een tof kind wil ik toffe foto's... Dus: Tadeusz in ons nieuwe huis. Net nadat hij met zijn gezicht tegen de grond is gevallen. Zijn kaak ziet er nog rood van. En zeldzaam: het fantastisch lief Sventikov staat er ook bij op. Het is omdat hij er enigszins onherkenbaar op staat dat ik de toelating tot publicatie kreeg...

Tadeusz in de Café Camu. De antialcoholcampagne aan het belichamen. Het donkere vlekje op zijn kaak is van het vallen. Leren lopen kan gevaarlijk zijn...

Beeldbuiseffect

Tv kijken is een kunst. Ik beheers die kunst niet. Wij hebben al jaren geen kabelaansluiting meer. Eenmaal dat het glazen monster opstaat word je erin meegesleurd, vreet het alle overschietende tijd gewoon op, en het laat mij meestal achter met een leeg, lelijk gevoel van zinloosheid. Wij huren regelmatig een film. Een film heeft tenminste een duidelijk begin en een einde en heel soms nog een menuutje met wat extra's, maar de tijd van de dvd is beperkt. Je verliest er nooit een volledige avond mee.

Maar door de verhuis zitten we nu wel ongewild gevangen aan de beeldbuis. De kabelaanlsuiting van de vorige bewoners is nog niet afgesloten. En dus kijken we tv. Het lukt allemaal nog redelijk goed. Er zijn avonden dat we de tv niet opzetten, of pas om 23.00u en dan is de schade nog overzichtelijk. Maar er zijn ook dagen dat ik van het ene duffe programma in het andere rol, van een slechte halve film in een slechte reclame die ik al vijftig keer zag, en dat gaat maar door en door en door.

Er valt me ook iets op. Een tv-kijkend mens kijkt naar anderen en dat worden dan al gauw bv's. Het fenomeen bv is toch iets erg vreemd. Ik las bij pietel een post over Thomas en Siska, glazenhuismensen of zoiets, ik ken ze niet. Hij had ze gezien in de delhaize en was daar redelijk enthousiast over geworden. Ik begrijp het fenomeen wel, maar het is toch wel bizar. Omdat iemand op het scherm verschijnt wordt hij plotseling interessant. Mijn schoonmoeder woonde een tijdje geleden nog op het Zuid, en blijkbaar niet zo ver van meneer Marcel Vanthilt, want we hoorden regelmatig een spectaculair verhaal over Marcel. Dat hij was gaan wandelen met zijn hond. Dat hij in de richting van den Hopper was gelopen. Dat hij een uur later was teruggekomen. En over zijn bloembakken. Alle bewegingen van Marcel worden door heel wat buurtbewoners opgetekend, vermoed ik.

Als ik enige bekendheid zou hebben dan betekent dat dat vrouwen meer naar mijn gat zullen kijken om er hun eigen gat aan af te meten. Ik zou gekeurd worden op de dikte van mijn borsten (en daar hebben jullie toch al enig idee van), op de kleur van mijn jeans, op het precieze aantal van mijn grijze haren, enz. Slecht gezind buitenshuis? Dat zou mijn imago drastisch kunnen aantasten... Ik moet er niet aan denken.

En hoe komt dat allemaal? Door die tv. Heel simpel. De tv maakt dat we wildvreemden plots interessant gaan vinden. Het gewicht van ons eigen leven is - in verhouding met dat van de bv's - altijd minder. En als we naast een bv staan dan zal hun glans een beetje op ons afstralen. Of zo.

Behalve een tijdverslindend ding, bovendien foeilelijk, is een tv ook een soort 'ontwaarder' van de creativiteit en zelfwaarde. Er zijn mensen die het apparaat wel de baas kunnen, maar ik kan het niet en het hoeft voor mij ook niet. Ik lees wel een krant voor het nieuws, ik huur een filmpje, ik leen wel eens een serie van een vriend of iemand neemt een documentaire voor me op. En voor de rest interesseert het me niet of Marcel Vanthilt nu nieuwe schoenen heeft, of Andrea Croonenberghs volle melk drinkt of halfvolle, of dat Jean Blaute over zijn nestel is gestruikeld. En ik kies zelf hoe ik mijn vrije tijd invul. Ik heb de tv er niet voor nodig. Hopelijk hou ik het vol tot de kabelmaatschappij de kabel komt afsluiten.

Particolare

Ik woon nu dus op het Zuid. Ik ben niet echt een fan van het Antwerpse Zuid, maar goed, 't is dicht bij de crèche en als tijdelijke uitvalsbasis is het wel oké. Ik neem de opgeblazen 'trendynessigheid' er dan maar bij.

Ik ben wel erg blij met de Particolare in mijn nabijheid. Particolare is een klein eetzaakje met Italiaanse gerechten. Veel authentieke pasta (ze hebben een stukje Italië in hun keuken staan), lekkere koffie, en een vriendelijk ontvangst. Als ik geen zin heb om te koken haal ik daar iets op. Als ik zin heb in een lekker gegrild Italiaans broodje 's middags, weet ik mijn weg ook wel te vinden. Een aanrader voor mensen uit de buurt die gewoon lekker willen eten voor een betaalbare prijs bij fijne mensen.

Update: misschien nog wel even vermelden waar het is! Kasteelstraat 57, 2000 Antwerpen, op het pleintje aan de leien...

Veiling

Ik ben voor het eerst in mijn leven naar een kunstveiling/roepzaal geweest. Het beeld dat ik had klopte wel: een hoopje mensen met een beetje tijd en geld te veel in een zaaltje en een meneer vanvoor die heel rap kan spreken. Het viel me vooral op dat die mens stevig kan tellen, want het gaat soms best snel. Verspreken deed hij zich niet. Een los handje in de lucht is een bod, en eens geboden valt er niet meer terug te krabbelen. Bieden is kopen. Ik werd me plots erg bewust van de 'hoogte' van mijn handen. In die situatie zat mijn neus plots toch wel erg hoog als ik moest krabben. Ik durfde uit angst geen onverhoedse bewegingen meer te maken, en als ik aan mijn oor moest krabben dook ik met mijn hoofd naar beneden. Jeuk dat ik had!

Maar wat ze zeggen is waar: je kan er fantastische koopjes doen. Ik had bijna drie schilderijen, twee tafels en twaalf stoelen, drie chinese kasten en twee vazen gekocht. Gelukkig was ik voldoende gewaarschuwd en wist ik dat dergelijke impulsen de kop zouden opsteken als je hoort hoe goedkoop antieken spullen soms gaan. Het bleef bij 'bijna'; ik heb al mijn centen nog. Sommige prullaria waren dan weer ontzettend duur. Wat begint op 100€ kan in een paar seconden tijd, met wat handzwaaitjes op 4000€ staan. Hoe kleiner de spulletjes, hoe feller begeerd, leek me.

Er waren ook anonieme kopers die via de telefoon boden. Intrigerend. Wie zijn die mensen aan de andere kant van de lijn? Beroemdheden? Oude mannetjes in rolstoelen?

We waren van 't weekend ook al eens gaan kijken bij de expo en Sven had zijn oog er laten vallen op een Mont Blanc vulpen. Sven is al eeuwen op zoek naar een Mont Blanc die hij kan betalen, en die toch klasse heeft.

Ik voelde al heel de tijd hoe spannend zo'n veiling kan zijn en was al helemaal zenuwachtig, maar ik voelde de adrenaline pas echt toen de pen uiteindelijk op het scherm verscheen. Sven zette zijn meest serieuze gezicht op - zijn ik-zit-alle-dagen-op-veilingen-en-ik-heb-tijd-en-geld-teveel-gezicht, en zwaaide een paar keer met zijn hand. Ik voelde hoe hij zijn adem inhield. En pats! Het was zover: Sven heeft zijn Mont Blanc. Een koopje. Momenteel zwemt die in een bakje water, alle oude inkt moet eruit. Maar mooi is ze wel...

Foto's maken durfde ik eigenlijk niet. Ik wist niet of het wel oké is op een veiling. Hoewel het publiek is, lijkt het me toch zo besloten. Tijdens de pauze kon je achter de tafel door naar het café. Toen viel me op hoe hoog die veilingzaalmensen zaten. Ik weet niet of de zetel als opstapje diende of als uitrustplek.