Een bronzen wagen op een stenen boot

Op het zuid staat een wagentje met een kleur die ik persoonlijk nooit zou kiezen. Iedere keer als ik het zie moet ik aan pistache-ijs denken of aan lelijke trainingsbroeken in 'para-stof' (gecombineerd met roze streepjes). Ik word altijd een beetje misselijk van de kleur.

Maar een tijdje geleden stond het lelijke autootje zo geparkeerd dat het een nieuwe associatie bij me opriep: ik zag dat het een 'bronzen' autootje was. Sindsdien vind ik het minder lelijk. Nu doet het me denken aan de ark van Noah, maar ik weet totaal niet waarom. Misschien omdat de fontein/beelden in de volksmond ook wel 'de Stenen Bootjes' genoemd worden. Maar het blijft toch een vrije associatie...

Justitiële draak

Ik woon nu enkele maanden vlakbij het nieuwe justitiepaleis - aka Vlinderpaleis... De meningen daarover zijn erg verdeeld. Sommigen vinden het mooi, anderen afschuwelijk. Ik vond het aanvankelijk wel mooi, maar ook mijn mening is verdeeld. Voor mijn werk moet ik vaak op de jeugdrechtbank zijn en iedere keer op nieuw voel ik een plaatsvervangende schaamte. De jeugdrechtbank is niet via de hoofdingang, maar een klein deurtje vlakbij de lift. De entree is dus al naar de knoppen. Je komt dan direct in een smal gangetje waar de zittingzalen zijn. Vaak is er een heftige strijd tussen ouders om het hoederrecht van de kinderen, conflicten zijn veelvoorkomend. Waarom maken ze die gang dan zo smal?!

Je ziet overal kabels lopen van de lampen aan het plafond, en op vele plekken is het kale beton. Als je bij de kabinetten van de jeugdrechters moet zijn dan heb je een zielig wachtzaaltje, met een kinderachtig knalblauw tapijt en een niet passend houten kastje met drie stukjes speelgoed. Uitzicht: dor gras tussen de twee hoofdgebouwen. Erg deprimerend. Koffie is er niet te krijgen. Nergens.

Onlangs zat ik er weer en er werd wat smalend gedaan over het gebouw door de aanwezigen in het wachtzaaltje: enkele advocaten, wat cliënten, een paar hulpverleners. Eén man hief vrolijk de handen ten hemel, draaide met zijn ogen en riep spottend: "dit is nu justitie!" En het armieterige plafond leek wel van karton (maar eigenlijk is het van beton en is de vloer van karton...). "Het Vlinderpaleis!" riep een van de advocaten, "Ik sidder op mijn benen!" Het was een grappig moment, maar het was ook wel een beetje schrijnend.

Ik zie het nu iedere dag en met de zilveren schubben vangt het veel licht. Ik vind het al lang niet meer mooi, maar vaak wel interessant. En als ik door mijn fotobestandjes scroll dan merk ik dat er toch heel wat justitiepaleisjes bijzitten. In het donker blijft het er uitzien als een draak...

Grotere foto op ysabje.wordpress.com

Nachtlicht

Sven is een roker. Hij is weliswaar op latere leeftijd begonnen, maar dat maakt hem niet minder een roker (hij begon pas op zijn dertigste. Het leek hem wel iets, dus is hij gaan roken). Ikzelf heb (praktisch) heel mijn leven gerookt en ben wonder boven wonder twee jaar geleden gestopt. Op 20 januari.

Maar Sven rookt dus nog steeds en hij doet dat buiten. We hebben afgesproken dat er niet meer in huis gerookt wordt. Sven staat dus regelmatig met een slaapkop in de regen. Of op zijn sloefen in de kou. Dit lijkt een nadeel, maar soms heeft het ook wel voordelen. Je bent even buiten, je apprecieert de binnenkant van het huis weer meer, je ziet de dingen die er buiten zijn. Zo ontdekte Sven dat het bij ons zelden echt nacht is. We wonen vrij dicht bij het justitiepaleis en dat is 's nachts heftig verlicht. Soms lijkt het wel gewoon een bewolkte dag, midden in de nacht. Het heeft iets bevreemdends, iets griezeligs, iets nucleairs. Maar soms is het de moeite waard om mijn fototoestel er eens bij te nemen.

Een ster van een baby

In het weekend is Tadeusz altijd mijn ster. Fonkelend en stralend. Vaak wel met de stront tot achter zijn oren, maar dat maakt hem er niet minder geliefd op. Hij is mijn kleien modelletje en in feite een van de hoofdredenen waarom ik mijn Canon 450D gekocht heb. Van een tof kind wil ik toffe foto's... Dus: Tadeusz in ons nieuwe huis. Net nadat hij met zijn gezicht tegen de grond is gevallen. Zijn kaak ziet er nog rood van. En zeldzaam: het fantastisch lief Sventikov staat er ook bij op. Het is omdat hij er enigszins onherkenbaar op staat dat ik de toelating tot publicatie kreeg...

Tadeusz in de Café Camu. De antialcoholcampagne aan het belichamen. Het donkere vlekje op zijn kaak is van het vallen. Leren lopen kan gevaarlijk zijn...

De eerste ochtend van het jaar...

Ik ben nooit echt een fervent nieuwjaarsvierder geweest. Ik heb menig jaar aan de scheldekaaien naar het vuurwerk gekeken, maar vaak met heel wat bedenkingen: wat doe ik hier eigenlijk? Het is koud. Het is veel te druk. En dat vuurwerk. Tja...

Vuurwerk is niet meer hetzelfde als vroeger. Ik zeg niet dat het vroeger beter was, maar als kind kon ik er in verdwijnen en dat kan ik nu niet meer.

Ik herinner me vaag dat er in Antwerpen ooit een Spaans schip aan de kaaien lag. Ik weet niet meer waarom, maar toen het vertrok gaf het een groot vuurwerk. Ik was een jaar of vijf en ik stond met mijn moeder op de kaaien. Het was zo verbluffend dat ik er bijna bang van werd. De hele hemel zat vol vuur en ik zag sommige mensen geschokt onder de hangars gaan staan. Want ik denk dat het ook voor volwassenen zo indrukwekkend was dat ze er een beetje bang van werden. Het vuurwerk was overal; de hemel viel op ons hoofd. Mijn moeder kreeg een sintel in haar gezicht waardoor ze een tijdje met een brandwondje op haar kaak rondliep.

Zo is het dus niet meer. Ik heb ooit een paniekaanval gehad in de drukte. Ik zag het einde van de massa niet meer. Het was een massa volk die voortkroop als een reusachtig insect en ik zat er midden in, ik kreeg geen lucht meer en overal werden rotjes afgestoken, werd er met flessen gegooid en geroepen. En het vuurwerk trok op niks.

Nee, voor mij geen kaaivuurwerk meer. Ik besloot dit jaar vroeg te gaan slapen (met een baby in huis kan je ook moeilijk tot stukken in de nacht op de lappen gaan). Ik drink ook geen alcohol, dus een kater hoefde ik ook niet te vrezen. Ik ben vroeg opgestaan en ben een wandeling gaan maken met mijn fototoestel. Het was erg koud. De stad was om negen uur 's morgens al bijna helemaal opgekuist door de stadsdiensten. Maar hier en daar vond ik toch nog wat restanten van de feestelijkheden...

Rechtvaardige symmetrie

Het nieuwe justitiepaleis (of vlinderpaleis) in Antwerpen op oudejaarsavond... Foto gemaakt van aan de trap naar de hoofdingang.

Beeldbuiseffect

Tv kijken is een kunst. Ik beheers die kunst niet. Wij hebben al jaren geen kabelaansluiting meer. Eenmaal dat het glazen monster opstaat word je erin meegesleurd, vreet het alle overschietende tijd gewoon op, en het laat mij meestal achter met een leeg, lelijk gevoel van zinloosheid. Wij huren regelmatig een film. Een film heeft tenminste een duidelijk begin en een einde en heel soms nog een menuutje met wat extra's, maar de tijd van de dvd is beperkt. Je verliest er nooit een volledige avond mee.

Maar door de verhuis zitten we nu wel ongewild gevangen aan de beeldbuis. De kabelaanlsuiting van de vorige bewoners is nog niet afgesloten. En dus kijken we tv. Het lukt allemaal nog redelijk goed. Er zijn avonden dat we de tv niet opzetten, of pas om 23.00u en dan is de schade nog overzichtelijk. Maar er zijn ook dagen dat ik van het ene duffe programma in het andere rol, van een slechte halve film in een slechte reclame die ik al vijftig keer zag, en dat gaat maar door en door en door.

Er valt me ook iets op. Een tv-kijkend mens kijkt naar anderen en dat worden dan al gauw bv's. Het fenomeen bv is toch iets erg vreemd. Ik las bij pietel een post over Thomas en Siska, glazenhuismensen of zoiets, ik ken ze niet. Hij had ze gezien in de delhaize en was daar redelijk enthousiast over geworden. Ik begrijp het fenomeen wel, maar het is toch wel bizar. Omdat iemand op het scherm verschijnt wordt hij plotseling interessant. Mijn schoonmoeder woonde een tijdje geleden nog op het Zuid, en blijkbaar niet zo ver van meneer Marcel Vanthilt, want we hoorden regelmatig een spectaculair verhaal over Marcel. Dat hij was gaan wandelen met zijn hond. Dat hij in de richting van den Hopper was gelopen. Dat hij een uur later was teruggekomen. En over zijn bloembakken. Alle bewegingen van Marcel worden door heel wat buurtbewoners opgetekend, vermoed ik.

Als ik enige bekendheid zou hebben dan betekent dat dat vrouwen meer naar mijn gat zullen kijken om er hun eigen gat aan af te meten. Ik zou gekeurd worden op de dikte van mijn borsten (en daar hebben jullie toch al enig idee van), op de kleur van mijn jeans, op het precieze aantal van mijn grijze haren, enz. Slecht gezind buitenshuis? Dat zou mijn imago drastisch kunnen aantasten... Ik moet er niet aan denken.

En hoe komt dat allemaal? Door die tv. Heel simpel. De tv maakt dat we wildvreemden plots interessant gaan vinden. Het gewicht van ons eigen leven is - in verhouding met dat van de bv's - altijd minder. En als we naast een bv staan dan zal hun glans een beetje op ons afstralen. Of zo.

Behalve een tijdverslindend ding, bovendien foeilelijk, is een tv ook een soort 'ontwaarder' van de creativiteit en zelfwaarde. Er zijn mensen die het apparaat wel de baas kunnen, maar ik kan het niet en het hoeft voor mij ook niet. Ik lees wel een krant voor het nieuws, ik huur een filmpje, ik leen wel eens een serie van een vriend of iemand neemt een documentaire voor me op. En voor de rest interesseert het me niet of Marcel Vanthilt nu nieuwe schoenen heeft, of Andrea Croonenberghs volle melk drinkt of halfvolle, of dat Jean Blaute over zijn nestel is gestruikeld. En ik kies zelf hoe ik mijn vrije tijd invul. Ik heb de tv er niet voor nodig. Hopelijk hou ik het vol tot de kabelmaatschappij de kabel komt afsluiten.

Verboden te parkeren

Het heeft wel iets, vind ik. Het is een raar zicht, zo'n groot geschilderd verkeersbord. Een beetje grappig ook, want er valt totaal niet te parkeren omdat er overal paaltjes staan.

Het is trouwens een vluchtweg naar/van de nieuwe stadstunnel in de buurt...

Particolare

Ik woon nu dus op het Zuid. Ik ben niet echt een fan van het Antwerpse Zuid, maar goed, 't is dicht bij de crèche en als tijdelijke uitvalsbasis is het wel oké. Ik neem de opgeblazen 'trendynessigheid' er dan maar bij.

Ik ben wel erg blij met de Particolare in mijn nabijheid. Particolare is een klein eetzaakje met Italiaanse gerechten. Veel authentieke pasta (ze hebben een stukje Italië in hun keuken staan), lekkere koffie, en een vriendelijk ontvangst. Als ik geen zin heb om te koken haal ik daar iets op. Als ik zin heb in een lekker gegrild Italiaans broodje 's middags, weet ik mijn weg ook wel te vinden. Een aanrader voor mensen uit de buurt die gewoon lekker willen eten voor een betaalbare prijs bij fijne mensen.

Update: misschien nog wel even vermelden waar het is! Kasteelstraat 57, 2000 Antwerpen, op het pleintje aan de leien...

Veiling

Ik ben voor het eerst in mijn leven naar een kunstveiling/roepzaal geweest. Het beeld dat ik had klopte wel: een hoopje mensen met een beetje tijd en geld te veel in een zaaltje en een meneer vanvoor die heel rap kan spreken. Het viel me vooral op dat die mens stevig kan tellen, want het gaat soms best snel. Verspreken deed hij zich niet. Een los handje in de lucht is een bod, en eens geboden valt er niet meer terug te krabbelen. Bieden is kopen. Ik werd me plots erg bewust van de 'hoogte' van mijn handen. In die situatie zat mijn neus plots toch wel erg hoog als ik moest krabben. Ik durfde uit angst geen onverhoedse bewegingen meer te maken, en als ik aan mijn oor moest krabben dook ik met mijn hoofd naar beneden. Jeuk dat ik had!

Maar wat ze zeggen is waar: je kan er fantastische koopjes doen. Ik had bijna drie schilderijen, twee tafels en twaalf stoelen, drie chinese kasten en twee vazen gekocht. Gelukkig was ik voldoende gewaarschuwd en wist ik dat dergelijke impulsen de kop zouden opsteken als je hoort hoe goedkoop antieken spullen soms gaan. Het bleef bij 'bijna'; ik heb al mijn centen nog. Sommige prullaria waren dan weer ontzettend duur. Wat begint op 100€ kan in een paar seconden tijd, met wat handzwaaitjes op 4000€ staan. Hoe kleiner de spulletjes, hoe feller begeerd, leek me.

Er waren ook anonieme kopers die via de telefoon boden. Intrigerend. Wie zijn die mensen aan de andere kant van de lijn? Beroemdheden? Oude mannetjes in rolstoelen?

We waren van 't weekend ook al eens gaan kijken bij de expo en Sven had zijn oog er laten vallen op een Mont Blanc vulpen. Sven is al eeuwen op zoek naar een Mont Blanc die hij kan betalen, en die toch klasse heeft.

Ik voelde al heel de tijd hoe spannend zo'n veiling kan zijn en was al helemaal zenuwachtig, maar ik voelde de adrenaline pas echt toen de pen uiteindelijk op het scherm verscheen. Sven zette zijn meest serieuze gezicht op - zijn ik-zit-alle-dagen-op-veilingen-en-ik-heb-tijd-en-geld-teveel-gezicht, en zwaaide een paar keer met zijn hand. Ik voelde hoe hij zijn adem inhield. En pats! Het was zover: Sven heeft zijn Mont Blanc. Een koopje. Momenteel zwemt die in een bakje water, alle oude inkt moet eruit. Maar mooi is ze wel...

Foto's maken durfde ik eigenlijk niet. Ik wist niet of het wel oké is op een veiling. Hoewel het publiek is, lijkt het me toch zo besloten. Tijdens de pauze kon je achter de tafel door naar het café. Toen viel me op hoe hoog die veilingzaalmensen zaten. Ik weet niet of de zetel als opstapje diende of als uitrustplek.

Vogeltjesmarkt

Soms beland ik nog eens op de vogeltjesmarkt. Ik zie er altijd duizend foto's die ik nooit maak. De paar die ik gemaakt heb zijn dan redelijk typisch en voorspelbaar. Makkelijke plaatjes. Ik merk dat ik foto's vaak beter vind als er een kadertje rond is. Ik denk dat ik nog veel foto's met kadertjes zal maken. Ik denk dat het een soort fase is. Voor zij die niet van mijn kadertjes houden: ik vermoed dat die fase overgaat...

Moord in de Roucourtstraat

Gisterenavond gespot in de Theofiel Roucourtstraat in Berchem. Bij mij achter de hoek. Deze dame lag er 's middags al. Toen ik vanavond thuiskwam lag ze er nog. Haar hoofd ver verwijderd van haar andere ledematen. De sukkel.

En ik had in de loop van de avond al eerder een straatsituatie gehad: Tadeusz heeft zo'n typischie Ikea-rat als knuffeltje. Hij is er al eens eentje kwijtgespeeld. En toen ik hem gister in de auto wilde zetten zag ik dat zijn rat er weer vandoor was. Na lang zoeken bleek ze in een nabijgelegen straat te zitten. Het leek alsof ze er echt vandoor was gegaan, maar ik vermoed dat het de wind was... Nee. Ik hòòp dat het de wind was...

Ik heb in beide gevallen niets aangeraakt om deze foto's te maken...

Vernaaid en gestikt

Sinds begin september ben ik dus naar de naailes aan het gaan. Ik en naaien, het lijkt voor zij die mij kennen een grappige combinatie. Ik vond het zelf al gek dat ik zou gaan naaien.

Maar ik vind het fantastisch. Het is gewoon echt geweldig! Als je naar je eigen associaties bij het woord 'stikken' of 'naaien' kijkt, dan zijn het volgens mij vaak negatieve associaties. Bij mij was het: duf, saai, prutserijen, stoffig, enz. Nu ik het doe vind ik het: spannend, creatief, plezant en de tijd gaat veel te snel.

We moeten een soort strandzak maken als eerste opdracht. Ik ben stof gaan kopen (zo'n stoffenwinkel, dat is al een ervaring op zich), en dat was al erg moeilijk. Zoveel keuze, zoveel mogelijkheden! Ik word al helemaal vrolijk als ik denk aan het mogelijke resultaat. Ik ben nu al trots... Ik vind het ook een leuk lokaaltje. Er staan achttien naaimachines en die krijgen allemaal stroom van een centrale kabel aan het plafond. De klas hangt bijgevolg vol kabels... We moeten tussendoor technieken leren stikken en dat doen we op kleine lapjes baalkatoen. Ik neem mijn werk ernstig. Mijn eerste techniekje was deze week af...

Raamvertelling

Zwier en zwaai

Dit weekend was het rommelmarkt in Berchem. De plaatselijke dansclub (Danzateljee) zet dan een groepje jeugd aan het dansen met een hip choreografietje. Ik heb al gemerkt dat ik dergelijke dingen vrijwel niet op een leuke manier gefotografeerd krijg. Misschien heb ik een andere lens nodig (?), misschien kies ik de foute hoeken, misschien is het gewoon moeilijk om mensen te fotograferen?

Deze foto vond ik nu toevallig wel grappig...

Die gezichtjes...

Zondvloed in Ekeren

In Ekeren was het grote rommelmarkt deze zondag. Het was triestig: het goot pijpenstelen. Zo op het eind van de zomer zo'n zondvloed, ik had met de Ekerenaars (?) te doen. Het was een erg vochtige bedoening. Doorgeregende mensen met onder plastic verstopte kraampjes. Puzzelstukken drijvend in hun doos, boeken met golvende bladzijden, aaneenplakkende platenhoezen, niezende mensen, veel paraplu's, doorweekte knuffelberen. Wat een volharding van de deelnemers! En dan waaide het ook nog eens. Ik heb partytenten over de straat weten waaien. Kartonnen dozen vol rommel met zeiknatte onderkanten: hef die nog maar eens op...

Ik vroeg me af of ik - als ik ingeschreven zou zijn - na 's morgens het weerbericht gecheckt te hebben - ook gegaan zou zijn. Of ik met al mijn rommel zou sleuren om dan met natte voeten te onderhandelen over de prijs van een tinnen pot of oude barbie met uitgetrokken haar. Twintig cent! Twee euro. Allee, ge moogt het hebben voor anderhalf... Mezelf kennende zou ik gegaan zijn. En dan een hele dag dwangmatig optimistisch proberen zijn.

Maar wij hebben toch ook heel wat regen getrotseerd vandaag. Mijn fototoestel hanteren met een paraplu op mijn schouder was moeilijker dan ik dacht. Ik heb me vandaag wat meer op de mensen geconcentreerd dan op de rommel. Ik heb heel wat foto's van de regen en echte regensituaties, maar ze zijn naar mijn gevoel niet echt geslaagd. Ik twijfel dan intens: moet die of die foto ook op de blog? Onderstaande mocht er alleen op omdat er ook bevreemdende blote billen mee opstaan. In de bovenstaande foto vind ik vooral de moeder leuk.

Digimail

Op de weg naar de winkel passeerden we gisteren de cultuurmarkt in Merksem. We wisten dit niet op voorhand en kwamen pas toe toen iedereen net opgekraamd was. Er stond alleen nog een grote tent waar de mensen van de volkstuintjes van Merksem zaten. Een gratis tas groentensoep (met de volkstuingroenten natuurlijk) en enthousiaste lieve mensen. Ik maakte enkele foto's (helaas zijn ze niet allemaal even scherp). Of ik die wilde opsturen naar hun 'digi-digi allejaa, digimail.' 'Neeje Jos, ie-meel!' Op deze laatste staat een cowboy die na zijn portie cultuur via het voetbalveld naar huis loopt.

Subcultuurmarkt

Toen we vandaag gezinsgewijs in de stad verzeilden (we gingen een citytrip naar Rome betalen. In februari gaan we. Ik ben nu al door het dolle heen!) konden we niet naast de cultuurmarktdrukte kijken. In de rand van het gebeuren was er een aantal mensen dat opviel: Op de groenplaats was de kiosk bezet door een berg jongeren van een subcultuur die ik nog niet eerder gezien had (misschien had ik het moeten kennen?). Ze dansten de 'Melbourne shuffle' (naar het schijnt). Gekke broeken, beetje eentonige grappige danspansjes. Maar alles heel serieus. Om beurten lieten ze het beste van hun 'shuffle' zien. Voor wie het niet kent: met mijn 'kodakske' filmde ik een stukje (en troost u: ik had er nog nooit van gehoord...).

Op de meir troffen we deze jongeman aan. Ik vermoed dat dit past in het huidige modebeeld. Zo'n reusachtig t-shirt! Sven dacht dat het een werkman betrof, maar ik betwijfel het toch. Zijn hemd is wel erg proper in vergelijking met zijn broek...

Aan de boerentoren zaten deze meisjes. Wederom lijken dit mij de fenomenen van een subcultuur. Volgens mij zijn dit emo's, maar ik ben niet helemaal zeker. Ik heb besloten om het roze been van meisje drie er niet af te knippen omdat er 'Jerry Piemel' op haar schoen geschreven staat en dat vond ik grappig (er staat ook nog een hartje naast). En deze man besloot zich van al dat gedruis niets aan te trekken.

En de vrouw ernaast trekt zich dan weer zo weinig mogelijk aan van meneer...

Professionele fotograaf?

Deze mensen waren - op hun manier - voorbereid op het maken van foto's tijdens hun reis door België. Een paraplu heeft de fotograaf ook bij...

Duifje

Vorige week, toen ik naar huis liep, zag ik op de stoep een duif die wat zenuwachtig heen en weer schuifelde. Ze vloog niet op toen ik passeerde. Ik kon rustig mijn fototoestel nemen, mezelf bukken, en wat foto's maken. Het was nog een jong beestje...