Tussengezichten

Dinsdag was het op het werk ons traditionele nieuwjaarsetentje. We trekken dan namen en kopen cadeautjes van vijf euro. Nadien gaan we dan ergens eten. Ik maak altijd een hele hoop mislukte foto's die elk jaar ook verdacht veel op die van het jaar ervoor lijken. Maar er zijn altijd wel een of twee foto's die het bijhouden waard zijn. Dit jaar leverde het een paar grappige gezichten op... Ik heb een theorie over 'tussengezichten'. Er zijn mensen die altijd slecht op foto's staan. Ze hebben net hun ogen dicht, of half dicht, of ze zien er altijd vreemd uit. Voor mij zijn dat tussengezichten; de gezichten die tussen twee gelaatsuitdrukkingen inzitten. Als je van een lach naar een frons gaat, wat zit er dan tussenin? Dat zijn die mislukte foto's. Sommige mensen hebben meer tussengezichten dan anderen. De weg van de ene uitdrukking naar de andere is bij hen langer, of qua fysionomie complexer. Ze hebben meestal pech als de camera klikt.

In foto één zie je Ann. Ann heeft veel tussengezichten, maar dit is er geen van. In foto twee zie je Elke. Dat is absoluut wél een tussengezicht. Dronken was ze immers niet...

Het was een leuk feestje en de collega's zijn super.

De eerste ochtend van het jaar...

Ik ben nooit echt een fervent nieuwjaarsvierder geweest. Ik heb menig jaar aan de scheldekaaien naar het vuurwerk gekeken, maar vaak met heel wat bedenkingen: wat doe ik hier eigenlijk? Het is koud. Het is veel te druk. En dat vuurwerk. Tja...

Vuurwerk is niet meer hetzelfde als vroeger. Ik zeg niet dat het vroeger beter was, maar als kind kon ik er in verdwijnen en dat kan ik nu niet meer.

Ik herinner me vaag dat er in Antwerpen ooit een Spaans schip aan de kaaien lag. Ik weet niet meer waarom, maar toen het vertrok gaf het een groot vuurwerk. Ik was een jaar of vijf en ik stond met mijn moeder op de kaaien. Het was zo verbluffend dat ik er bijna bang van werd. De hele hemel zat vol vuur en ik zag sommige mensen geschokt onder de hangars gaan staan. Want ik denk dat het ook voor volwassenen zo indrukwekkend was dat ze er een beetje bang van werden. Het vuurwerk was overal; de hemel viel op ons hoofd. Mijn moeder kreeg een sintel in haar gezicht waardoor ze een tijdje met een brandwondje op haar kaak rondliep.

Zo is het dus niet meer. Ik heb ooit een paniekaanval gehad in de drukte. Ik zag het einde van de massa niet meer. Het was een massa volk die voortkroop als een reusachtig insect en ik zat er midden in, ik kreeg geen lucht meer en overal werden rotjes afgestoken, werd er met flessen gegooid en geroepen. En het vuurwerk trok op niks.

Nee, voor mij geen kaaivuurwerk meer. Ik besloot dit jaar vroeg te gaan slapen (met een baby in huis kan je ook moeilijk tot stukken in de nacht op de lappen gaan). Ik drink ook geen alcohol, dus een kater hoefde ik ook niet te vrezen. Ik ben vroeg opgestaan en ben een wandeling gaan maken met mijn fototoestel. Het was erg koud. De stad was om negen uur 's morgens al bijna helemaal opgekuist door de stadsdiensten. Maar hier en daar vond ik toch nog wat restanten van de feestelijkheden...

Gered

Op oudejaarsavond hadden we ons danig misrekend qua eten. Naar mijn gevoel gingen alle winkels weer veel te vroeg dicht. Ik kon in een veel te drukke delhaize nog wel wat slappe groentjes meescharen voor kleine baby Tadeusz, maar voor onszelf was er geen inspiratie en geen tijd meer. Alle dagen eten maken is voor ons nooit echt evident geweest. Sven en ik zijn van het type mens dat in de loop van de dag vanop het werk even met elkaar belt en vraagt: "Wat gaan we vandaag eten, schat? Gaat gij naar de winkel of ik? En wat halen we dan?" Knettergek worden we er soms van. Plannen lukt ons eenvoudigweg niet... Iedere dag opnieuw die cinema.

Er zat op oudejaarsavond niks anders op dan snel nog langs de Particolare (de redder in nood) te vliegen en daar nog iets kant en klaar op te halen. We waren gered.

De vader van Olivier - de eigenaar - is altijd erg enthousiast als hij Tadeusz ziet. Het leverde deze beelden op. Het is een wat vreemde man, met een vreemd tempo van bewegen en een fotogenieke kop. Wat me vooral aan hem opvalt dat hij erg lief is...

2009

Vuurwerk bij ons in de straat...

Terugblik op verworven kennis

Het klassieke terugblikken op het einde van een jaar. Het is voorspelbaar, typisch menselijk. Als ik terugkijk op 2008 dan zal het voor altijd het jaar van Tadeusz zijn. Het jaar dat mijn zoontje geboren is. Maar ook het jaar van de naaimachine, van de verhuis naar het zuid. Ik heb dit jaar veel bijgeleerd, veel om te onthouden. Mijn hoogtepunten/terugblikkingen/lessen:

Over bevallen:

- Bevallen doet inderdaad zoveel pijn als ze zeggen. En als ze beweren dat je het direct vergeet van zodra je je kind in de armen krijgt: geloof ze niet. Het is niet waar. Je vergeet het niet.

- Het is erg vreemd om een levend brokje uit je schoot te zien vallen.

- Een van de grote taboes in deze samenleving over bevallen: aambeien/het speen. Ze zwijgen er vaak over, maar dat wil niet zeggen dat het niet bestaat. Voor mij zit dat qua pijn in hetzelfde lijstje als bevallen. Pure horror. Serieus.

Over kinderen:

- Leven zonder slaap is mogelijk.

- Je eigen kind is altijd het mooiste. Ook objectief gezien.

- Potjesvoeding smaakt walgelijk.

- Snot uit zo'n klein neusje prutsen is een helse klus.

En verder:

- Verhuizen met een verhuisfirma is leuker dan eigenhandig. Zeker als er mannen bijzitten.

- Vloerverwarming is tof.

- Tv sucks.

- Naaien met een stikmachine is moeilijk maar ook wel heel plezant. Van naaien is speldjes steken, patronen overnemen en stof knippen het moeilijkst, vind ik.

- Bloggen werkt inspiratieverhogend.

Dat 2009 een mooi jaar moge worden...