Terugblik op verworven kennis

Het klassieke terugblikken op het einde van een jaar. Het is voorspelbaar, typisch menselijk. Als ik terugkijk op 2008 dan zal het voor altijd het jaar van Tadeusz zijn. Het jaar dat mijn zoontje geboren is. Maar ook het jaar van de naaimachine, van de verhuis naar het zuid. Ik heb dit jaar veel bijgeleerd, veel om te onthouden. Mijn hoogtepunten/terugblikkingen/lessen:

Over bevallen:

- Bevallen doet inderdaad zoveel pijn als ze zeggen. En als ze beweren dat je het direct vergeet van zodra je je kind in de armen krijgt: geloof ze niet. Het is niet waar. Je vergeet het niet.

- Het is erg vreemd om een levend brokje uit je schoot te zien vallen.

- Een van de grote taboes in deze samenleving over bevallen: aambeien/het speen. Ze zwijgen er vaak over, maar dat wil niet zeggen dat het niet bestaat. Voor mij zit dat qua pijn in hetzelfde lijstje als bevallen. Pure horror. Serieus.

Over kinderen:

- Leven zonder slaap is mogelijk.

- Je eigen kind is altijd het mooiste. Ook objectief gezien.

- Potjesvoeding smaakt walgelijk.

- Snot uit zo'n klein neusje prutsen is een helse klus.

En verder:

- Verhuizen met een verhuisfirma is leuker dan eigenhandig. Zeker als er mannen bijzitten.

- Vloerverwarming is tof.

- Tv sucks.

- Naaien met een stikmachine is moeilijk maar ook wel heel plezant. Van naaien is speldjes steken, patronen overnemen en stof knippen het moeilijkst, vind ik.

- Bloggen werkt inspiratieverhogend.

Dat 2009 een mooi jaar moge worden...

Pruts

Omdat ik eigenlijk totaal geen tijd heb om me bezig te houden met schrijven is het hier de laatste tijd eventjes (!) wat stiller.

Alles geraakt hier zo stilaan wat ingepakt, niks ligt nog op z'n plaats, vergeten spullen krijgen weer een tweede (of twaalfde) bestaan, en weggooien voelt soms bevrijdend. Een kartonnen doos is nu op z'n waardevolst... Verhuizen is een hele klus, maar zeker niet altijd zo zwaar als beweerd wordt. Ik kan er ook wel van genieten. Het geeft met een opgeruimd gevoel, een mogelijkheid om weer te onthechten van het materiële. En op andere momenten is verhuizen net een 'hechten' aan het verleden, een prettig herinneren, een soort van mijmeren. Maar dan met het vizier wel naar de toekomst. Er komt een nieuwe fase, een verse plek voor verse belevenissen.

En die ene dag dat ik me in het zweet werk, dat ik dozen hef, en mijn spieren aan het werk zet, dat kan zeker geen kwaad. Ik hou overigens ook wel van kan- deze-kast-door-deze-traphal-vraagstukken. Ja, ik weet het wel te appreciëren zo'n verhuis.

Maar enfin. Ik heb dus weinig tijd en omdat we volgende week verhuizen zal wel nóg stiller worden. Misschien post ik hier en daar een kleinigheid, wat onnozele prutsen. Zoals dit bijvoorbeeld:

In de naailes ontdekte ik vorige week een leuk voorwerpje. Ik had er nooit bij stilgestaan dat iemand zoiets echt zou maken, dat iemand zich daarmee zou bezighouden. Maar toch; het bestaat en ze hebben er zelfs een handvatje op gemonteerd. Schattig toch. En die uit de les zijn zo lekker gebruikt en versleten.

Hopelijk weten jullie waarvoor ze dienen...

Vernaaid en gestikt

Sinds begin september ben ik dus naar de naailes aan het gaan. Ik en naaien, het lijkt voor zij die mij kennen een grappige combinatie. Ik vond het zelf al gek dat ik zou gaan naaien.

Maar ik vind het fantastisch. Het is gewoon echt geweldig! Als je naar je eigen associaties bij het woord 'stikken' of 'naaien' kijkt, dan zijn het volgens mij vaak negatieve associaties. Bij mij was het: duf, saai, prutserijen, stoffig, enz. Nu ik het doe vind ik het: spannend, creatief, plezant en de tijd gaat veel te snel.

We moeten een soort strandzak maken als eerste opdracht. Ik ben stof gaan kopen (zo'n stoffenwinkel, dat is al een ervaring op zich), en dat was al erg moeilijk. Zoveel keuze, zoveel mogelijkheden! Ik word al helemaal vrolijk als ik denk aan het mogelijke resultaat. Ik ben nu al trots... Ik vind het ook een leuk lokaaltje. Er staan achttien naaimachines en die krijgen allemaal stroom van een centrale kabel aan het plafond. De klas hangt bijgevolg vol kabels... We moeten tussendoor technieken leren stikken en dat doen we op kleine lapjes baalkatoen. Ik neem mijn werk ernstig. Mijn eerste techniekje was deze week af...