Uitgekleed

Het einde van de solden.

We hebben ze helemaal uitgekleed.

En nu zijn ze kwaad...

Zotte solden!

Vorige zaterdag ben ik, tegen alle advies in, naar de eerste dag van de solden geweest. Het was, zoals voorspeld, een dag van waanzin. Uitzinnige vrouwen die schuimbekkend rukten aan onbenullige stukjes textiel. Bergen wanordelijke stofgoed met woelende mensen erin, half stikkend en met rode ogen. Personeel dat met apathische blik en opgelijmde glimlach een hele dag opvouwden, steeds hetzelfde truitje. Mensen die uitschuiven over rondslingerende stukjes stof en vertrappelde kindjes aan de koopjesdozen. En dan de pashokjes. Zwijg me over die pashokjes. Daar aanschuiven is iets onbegrijpelijks, vind ik. Honderd man voor je, allemaal dertig kledingstukken op hun arm, zes pashokjes. Als je eindelijk zo'n ontieglijk belachelijk hok krijgt, dan blijkt alles te klein, of gewoon lelijk, en in spiegel van de ene winkel ben je een zeekoe, in de andere heb je zo'n lange benen dat je je afvraagt: waarom was ik ook al weer geen fotomodel? En als je dan uit zo'n pashokje komt en je hebt iets dat het kopen waard is, kan je opnieuw gaan aanschuiven, weer in een rij van honderd man...

Ik pas wel in de winkel. Ik zoek mij een klein hoekje en ik een beetje disceet schuifelen en er is niemand die iets merkt. Veel eenvoudiger. En bij de mannenafdeling is het meestal lekker rustig. Die zijn zo zot niet.

Ik heb natuurlijk niks gevonden die zaterdag. Ik ben er niet voor gemaakt. Ik spotte deze man wel in de huidevetterstraat. Bij het in de rapte en voorbijvliegen snel maken van deze foto vroeg ik me nog af of het een blogger was of een journalist. Als je goed kijkt zie je achter de vrouw met de zwarte jas links een stukje van het wiel van de buggy van Tadeusz. En Sven, mijn fantastisch lief, daar krijg je enkel een stukje bruine jas van te zien. En nadien zag ik op dat op de foto ook een klein rood puntje te zien was ter hoogte van de standaard boekhandel (zie onder de zwarte pijl). Dat was Saartje (villa delfia). Daar had ik mee afgesproken. Bleek dat ze die dag een rode muts op had...

We zijn dan maar koffie gaan drinken.

Vernaaid en gestikt

Sinds begin september ben ik dus naar de naailes aan het gaan. Ik en naaien, het lijkt voor zij die mij kennen een grappige combinatie. Ik vond het zelf al gek dat ik zou gaan naaien.

Maar ik vind het fantastisch. Het is gewoon echt geweldig! Als je naar je eigen associaties bij het woord 'stikken' of 'naaien' kijkt, dan zijn het volgens mij vaak negatieve associaties. Bij mij was het: duf, saai, prutserijen, stoffig, enz. Nu ik het doe vind ik het: spannend, creatief, plezant en de tijd gaat veel te snel.

We moeten een soort strandzak maken als eerste opdracht. Ik ben stof gaan kopen (zo'n stoffenwinkel, dat is al een ervaring op zich), en dat was al erg moeilijk. Zoveel keuze, zoveel mogelijkheden! Ik word al helemaal vrolijk als ik denk aan het mogelijke resultaat. Ik ben nu al trots... Ik vind het ook een leuk lokaaltje. Er staan achttien naaimachines en die krijgen allemaal stroom van een centrale kabel aan het plafond. De klas hangt bijgevolg vol kabels... We moeten tussendoor technieken leren stikken en dat doen we op kleine lapjes baalkatoen. Ik neem mijn werk ernstig. Mijn eerste techniekje was deze week af...

Naaimachine

Een tijdje geleden maakte ik me weer kwaad op de kledingbusiness. Om in de mode te zijn moet (moest) je een skinny jeans dragen met een lage taille, smalle schouders hebben en kleine borsten zodat frivole topjes met spaghettibandjes mooi tot hun recht komen. Of zo. Want ik weet niks van mode. Ik weet alleen dat er jaren zijn dat ik het niet in mijn hoofd moet halen om een jeans te kopen. In bepaalde periodes maken ze niks voor mijn figuur. Ik word soms, als kledingdragend persoon, compleet genegeerd. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen: in september een basiscursus naaien in avondschool. Ik heb nooit genaaid. Ja, zo hier en daar eens een knop aangezet met veel te veel draad en warrige knoop garen aan de achterkant, en ik heb uitgetrapte zomen met nietjesmachines gerepareerd, maar verder ging ik zelden. Ik weet niet of ik er het geduld voor heb en of ik het leuk zal vinden, maar soms moet een mens zich eens in het ongewisse storten. Nu wilde het toeval dat den Aldi vorige week een naaimachine in de aanbieding had. Ik heb de doos een week in de gang laten staan. Uitpakken leek me zo zinloos aangezien ik in heel mijn leven nog nooit een steek gestikt heb. Zo'n naaimachine is bovendien niet meer het romantische sierlijke ding met tafel en gietijzeren trapper zoals ik ze me herinner. Het is tegenwoordig heel wat lichter en plastieker. Maar het is wel een naaimachine. Deze avond ging het uit de doos en toen ik het - na veel gefrutsel en verwondering - hoorde ratelen kreeg ik een losbandig gevoel van huiselijkheid, en borrelde de huisvlijt in me naar boven. Het is een echt machien. Zo complex en zo volwassen. Ik verheug me erop om ermee te leren werken. Ik ben weer gelukkig. Hopelijk denk ik er in september nog zo over...

Regen

Vandaag brak het onweer los. Ik wilde naar de solden, maar door het onweer bleef ik nog een tijdje in de auto zitten voor ik met Tadeusz (mijn verse zoontje van drie maanden oud) het ruime sop indook. We hebben wel succes gehad! Zo na de bevalling (nu drie maanden) had ik totaal geen kleren meer waar ik me goed in voel. Ik heb last van immense borsten door de borstvoeding (en ik had er voordien al zoveel ambras mee!), en bijgevolg past niets me lekker. Ze maken ook geen kleren voor mijn figuur, denk ik telkens. Ik zou in feite een kledingadviseur moeten hebben. Iemand die me zegt: pas nu dit en nu dat... Maar vandaag was het voor het eerst in lange tijd redelijk succesvol shoppen. Een jeans en twee t-shirten. Natuurlijk lag er niks van in de solden, maar ik ben toch bijzonder content.