Het heeft wel iets, vind ik. Het is een raar zicht, zo'n groot geschilderd verkeersbord. Een beetje grappig ook, want er valt totaal niet te parkeren omdat er overal paaltjes staan. Het is trouwens een vluchtweg naar/van de nieuwe stadstunnel in de buurt...
Op deze laatste staat een cowboy die na zijn portie cultuur via het voetbalveld naar huis loopt.
Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.
De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).
Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...
Voor wie het niet kent: met mijn 'kodakske' filmde ik een stukje (en troost u: ik had er nog nooit van gehoord...).
Aan de boerentoren zaten deze meisjes. Wederom lijken dit mij de fenomenen van een subcultuur. Volgens mij zijn dit emo's, maar ik ben niet helemaal zeker. Ik heb besloten om het roze been van meisje drie er niet af te knippen omdat er 'Jerry Piemel' op haar schoen geschreven staat en dat vond ik grappig (er staat ook nog een hartje naast). 
En deze man besloot zich van al dat gedruis niets aan te trekken.
Sven had via GvA tickets gewonnen voor de museumnacht. We zijn er dan maar naartoe gegaan. Het is een goed bedacht initiatief: mensen gaan plots massaal naar musea in eigen stad. Waarom? Omdat het 's nachts (of beter: 's avonds) zo lekker spannend en speciaal is. En ook omdat het weer een evenement is waar je toch bijgeweest moet zijn!
Die musea zijn even interessant in de loop van het jaar, maar plots is het iets dat je niet mag missen.
Als het mensen naar het museum kan lokken is het voor mij al lang goed. Wat cultuur doet niemand kwaad. Zo zien de Antwerpenaren de fantastische Dulle Griet misschien eens, waar ze al die jaren achteloos voorbij liepen. De musea proberen nog extra lokmiddelen in te zetten met te beloven dat ze de verborgen schatten uit de kelders zullen halen. De meeste mensen hebben natuurlijk al vlees genoeg aan de vaste collecties, want die hebben ze ook nog nooit gezien, maar het idee dat je een 'schat' kan ontdekken, maakt het allemaal nóg spannender.
Enfin. Het was dus druk. Maar wel oké. Goed georganiseerd, vriendelijk. We zijn naar het fotomuseum geweest, waar een tentoonstelling van Guy Bourdin liep. De tentoonstelling zei me eigenlijk weinig. Ik denk dat ik niet zo van zijn stijl hou. Het hypergeënsceneerde stoort me vaak. Het heeft iets kils, iets plastics. Dat is misschien de bedoeling, maar het raakt me niet. Enkele mooie foto's. Soms een mooie vondst, maar dat was het dan. Misschien denken jullie er anders over?
Foto's maken mocht enkel in gangen. Op de foto: Sven met Tadeusz in z'n babybjörn-draagding.
Nadien zijn we het scheepvaartmuseum in het Steen nog maar eens binnengelopen. Het leek me wel iets: dat gekke kasteeltje bij nacht. Uiteindelijk was het eigenlijk net zoals overdag. Een beetje duf. Veel schattige bootjes. Een tentoonstelling over the Red Star Line. Daar zaten een paar geniale foto's tussen van de opvarenden indertijd... Tadeusz had er toen genoeg van en zette zijn keeltje open. Nadat hij met zijn gebrul zowat alle bezoekers op zijn aanwezigheid gewezen had, zijn we maar vertrokken.
Het was jaren geleden dat ik Herman nog gezien had. Het was een docent van me toen ik op de KdG maatschappelijk werk studeerde. We zijn zo'n beetje vrienden geworden nadat ik afgestudeerd was. Hij is op pensioen gegaan twee jaar na mijn afstuderen. Herman is nog steeds dezelfde: een goedschikse man die zich graag laat verbazen. Iemand met uitgesproken (en vaak erg juiste) meningen. Het was fijn om hem weer te zien.
Ik probeer vanalles te doen met de bewerking van foto's. Ik vind het alleen zo moeilijk om daarbij keuzes te maken. Ik bewaar telkens heel wat versies van foto's. Zwart wit, warmere kleuren, koelere kleuren. Ik weet meestal nog niet wat het best bij een foto past. Wat maakt een foto beter of slechter? Ik heb in het park gisteren een aantal foto's gemaakt van de kindjes en ik ben er nadien mee gaan spelen. Naast elkaar zijn de verschillen soms erg groot... 
Even later wordt hij wakker, en dan gaat hij weer enthousiast zingen. Zingen is zijn ding wel. Veel meer kan hij nog niet.
Er zou ook een soort voorstelling zijn, of zoiets, dat begreep ik niet goed. Er stonden in ieder geval een aantal interessante voorwerpen in de kerk. Foto's maken was evident, leek me... Het was er eigenlijk te donker en ik heb erg mijn best moeten doen om met die trage sluitertijd mijn camera stil te houden. De meeste foto's waren dan ook bewogen.
Ik heb er in ieder geval heel graag gewoond. Ik heb me er altijd nogal veilig gevoeld. En ik heb me er nooit verveeld.
Het ziet er overigens een suppoost uit, maar dat is het niet. Het is gewoon een man. Een man die praat met een andere man. De andere man staat uit beeld. Het is een serieus gesprek.
Ik vond het resultaat van deze nachtfoto verrassend mooi. Ze is in onze keuken gemaakt. Ik heb er niks mee gedaan.
Zelf kochten we ook weer vanalles. Een tol voor Tadeusz, een Russisch boek voor de russofiele man, een speciale gereedschapskoffer zonder gereedschap (voor naaigerief. Aangezien ik naar het schijnt binnenkort een naaimachine zal leren te hanteren).
Het lijkt trouwens alsof de arme mensjes in de foto hieronder zijn net neergebliksemd geweest door het kwade oog... 
Posts
Alle reacties
