Dominicanen

Sven en ik besloten deze avond om te voet naar huis te gaan. We liepen door de provinciestraat. De deuren van de kerk daar stonden open. Toen ik naar binnen keek, zag ik al gauw dat het geen gewone kerk was. Het bleek een 'voorheen gekraakte' Dominicanenkerk (+ klooster) te zijn. De dominicanen wilden enkele jaren geleden de gebouwen verkopen aan een projectontwikkelaar, maar geëngageerde anarchistische krakers zouden daar een stokje voorgestoken hebben en het blijkt nu in handen te zijn van de provincie. Momenteel zitten en verschillende organisaties, is er een buurtcafé op donderdagavond en lopen er vooral erg sympathieke mensen van het buurtcomité rond. Ook het DAK (Daklozen Aktie Komitee) zou er nu zitten. (hier meer informatie over de kerk en het klooster, en ook hier meer informatie). Ik had er nog nooit van gehoord en was vooral onder de indruk van de gebouwen. Ik hoop echt dat ze beslissen om de gebouwen te renoveren, want het is de moeite. Enorme gebouwen, een grote tuin, de kerk zelf en ook de kapel. Zo'n gebouwen zouden nooit afgebroken mogen worden... Op de foto zie je alleen de kapel. Er zou ook een soort voorstelling zijn, of zoiets, dat begreep ik niet goed. Er stonden in ieder geval een aantal interessante voorwerpen in de kerk. Foto's maken was evident, leek me... Het was er eigenlijk te donker en ik heb erg mijn best moeten doen om met die trage sluitertijd mijn camera stil te houden. De meeste foto's waren dan ook bewogen.

Antwerpen Noord

Het is laat, het is drukkend warm, en ik word opgegeten door bloeddorstige muggen. Maar toch zit ik hier weer achter mijn laptopje te tokkelen, blogberichtjes ineen te flansen. Nu ik enkele lezertjes heb, ben ik extra gemotiveerd! Ik heb vandaag lang in Antwerpen Noord vertoefd. De buurt waar ik tot voor kort woonde en waar ik nog altijd erg van hou. De buurt heeft een erg negatieve connotatie. Vuil, verloederd, marginaal, veel uitschot, gevaarlijk. Maar ik vind ze vooral interessant, kleurrijk, levend. Erik, vriend en enthousiast 'twintigzestiger' (2060), zegt altijd: "Het is de wereld in 't klein." En dat klopt ook. Alle nationaliteiten en alle mengvormen daarvan zijn er terug te vinden. Er wordt gebeden in alle talen. Er lopen ongelofelijke figuren rond. Veel zijn mooi in hun lelijkheid, ontroerend of grappig. Maar vaak ook triestig en armoedig. Ik hoop daar binnenkort toch wat meer foto's te kunnen maken. Ik heb er in ieder geval heel graag gewoond. Ik heb me er altijd nogal veilig gevoeld. En ik heb me er nooit verveeld.