Citytrip

Rome is een geweldige stad. Ik heb weer een massa foto's gemaakt. Veel klassieke gezinskiekjes, maar ik heb toch ook getracht om andere dingen te zien en vast te leggen. Ik zag heel wat vreemde en grappige dingen. Het was geen eenvoudige reis, zo met een baby het vliegtuig op. We zijn er in geslaagd om van onze vertrekdag een ware nachtmerrie te maken, maar daar vertel ik later misschien wel meer over.

De trevifontein viel me reuze mee. Ik had een groot plein met een reusachtige fontein verwacht, maar het bleek een klein pleintje te zijn met een reusachtige fontein. Het was er zowaar gezellig.

Qua verkeer is Italië het land van de kleine voertuigen. Overal scootertjes, piepkleine camionnetjes op drie wielen, autootjes, nauwelijks groter dan een fiets.

En hun zebrapaden liggen niet overal even logisch.

Engels kunnen ze niet zo goed, die Romeinen. Ze trekken hun plan wel en als toerist hebben we er weinig last van gehad. Maar aan het colloseum stond wel een kraampje waar ik me toch vragen bij stel...

We zagen de (idiote) paus ook, toevallig. Zo ver weg dat die man zit! Zien jullie 'm? Ik wilde mijn schoen er nog naar gooien, maar ik besefte tijdig dat ik weinig kans maakte om hem te raken. Misschien daarom dat ie zo ver weg zit?

Maar we zagen ook echt wel mooie dingen. Wat een stad! Wat een geschiedenis! Wat een klasse, die Italianen!

De antennes zijn mijn favoriet...

Zandmannetjes

In een leven waarin slaap een kostbaar goed is, waar altijd tekorten van zijn, was de zandmannetjesweg in Oostduinkerke een straat van hoop. Zandmannen wonen inderdaad aan de kust, lijkt me. Want daar is er zand.

Hoe ze eruit zien is mij wel altijd een raadsel geweest. Ik denk aan kleine kabouterachtige wezentjes met een grote neus. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Sinds de geboorte van Tadeusz, zo'n elf maanden geleden, heb ik menigmaal overwogen om een zandmannetje in te huren om bij ons af en toe met zand te komen strooien. Dat zou toch met dienstencheques te regelen moeten zijn, niet? Een zandmannetje zou in de eerste plaats mijn zoontje wat slaapzand in de ogen mogen strooien. En goed veel ook. Dat hij het er pas tegen de ochtend uitgeslapen heeft. En dan mag er bij ook wat zand geleverd worden. Want hoe later het wordt, hoe wakkerder ik mij voel. En 's ochtends plakken mijn ogen nog dicht...

Verder passeerden we aan de kust nog een kerk. Dé kerk. Ze trekt iedere keer weer mijn aandacht en iedere keer wil ik foto's maken, maar ik deed het tot gisteren nog nooit. De kerk wordt al een beetje een obsessie. Ze is vreemd en bruin en trekt mij in al haar lelijkheid erg aan. De reusachtige Jezus die er aan de voorgevel hangt is zo buiten proportie dat het griezelig is. De eerste foto ('s nachts) is om te tonen hoe reusachtig 'onzelievenheer' wel is. In de tweede foto (overdag) lijkt het voor mij net alsof hij de klok net weggegooid heeft, of hij reikt ernaar, of hij heeft ze net losgelaten en valt nu naar beneden...

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Breda

Iedere twee maanden rijden Sven en ik naar Breda. Voor sigaretten. Het lijkt vreemd, maar er is een uitleg voor. Wij roken (ik ben nu anderhalf jaar gestopt, maar beschouw mezelf nog steeds als roker) namelijk Natural American Spirit. Dit is een sigarettenmerk dat er prat op gaat 100% additiefvrij te zijn. Er worden dus geen verslavende sauzen aan de tabak toegevoegd, geen sneller-opbrand-dingen, geen suikers. Jammer genoeg worden deze sigaretten niet in België verkocht en moeten wij op regelmatige basis naar Nederland. Ze zijn een beetje duurder dan de sigaretten in België, maar dat hebben we er graag voor over...

Gisteren was het weer zover. Ik ben niet echt gek op Breda, maar het is soms toch wel een leuke uitstap. Nu was de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk gratis toegankelijk. Er waren een aantal kunstenaars de kerk aan het inrichten voor een of ander kunstproject. Het was een vreemd sfeertje. Enerzijds kerk, anderzijds kunst. Het was leuk om er een aantal fotootjes te maken...

Ik heb de naam van de kunstenares met de opgezette beestjes niet genoteerd. Beetje dom natuurlijk...

Ik heb ondertussen ook geleerd hoe ik mijn fototoestel zowel in raw als in jpg moet laten werken. Thuis oefen ik dan wat. Maar ik krijg de raw-bestanden zelden goed. Af en toe is de raw-foto beter dan de jpg, maar ik doe toch echt iets fout, denk ik... Ik bewerk de rawbestanden in Picasa, en daar lijken de opties erg beperkt. Van bovenstaande foto's is alleen de eerste een raw-bestand. Het groen kwam er beter uit.

Dominicanen

Sven en ik besloten deze avond om te voet naar huis te gaan. We liepen door de provinciestraat. De deuren van de kerk daar stonden open. Toen ik naar binnen keek, zag ik al gauw dat het geen gewone kerk was. Het bleek een 'voorheen gekraakte' Dominicanenkerk (+ klooster) te zijn. De dominicanen wilden enkele jaren geleden de gebouwen verkopen aan een projectontwikkelaar, maar geëngageerde anarchistische krakers zouden daar een stokje voorgestoken hebben en het blijkt nu in handen te zijn van de provincie. Momenteel zitten en verschillende organisaties, is er een buurtcafé op donderdagavond en lopen er vooral erg sympathieke mensen van het buurtcomité rond. Ook het DAK (Daklozen Aktie Komitee) zou er nu zitten. (hier meer informatie over de kerk en het klooster, en ook hier meer informatie). Ik had er nog nooit van gehoord en was vooral onder de indruk van de gebouwen. Ik hoop echt dat ze beslissen om de gebouwen te renoveren, want het is de moeite. Enorme gebouwen, een grote tuin, de kerk zelf en ook de kapel. Zo'n gebouwen zouden nooit afgebroken mogen worden... Op de foto zie je alleen de kapel. Er zou ook een soort voorstelling zijn, of zoiets, dat begreep ik niet goed. Er stonden in ieder geval een aantal interessante voorwerpen in de kerk. Foto's maken was evident, leek me... Het was er eigenlijk te donker en ik heb erg mijn best moeten doen om met die trage sluitertijd mijn camera stil te houden. De meeste foto's waren dan ook bewogen.