Zandmannetjes

In een leven waarin slaap een kostbaar goed is, waar altijd tekorten van zijn, was de zandmannetjesweg in Oostduinkerke een straat van hoop. Zandmannen wonen inderdaad aan de kust, lijkt me. Want daar is er zand.

Hoe ze eruit zien is mij wel altijd een raadsel geweest. Ik denk aan kleine kabouterachtige wezentjes met een grote neus. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Sinds de geboorte van Tadeusz, zo'n elf maanden geleden, heb ik menigmaal overwogen om een zandmannetje in te huren om bij ons af en toe met zand te komen strooien. Dat zou toch met dienstencheques te regelen moeten zijn, niet? Een zandmannetje zou in de eerste plaats mijn zoontje wat slaapzand in de ogen mogen strooien. En goed veel ook. Dat hij het er pas tegen de ochtend uitgeslapen heeft. En dan mag er bij ook wat zand geleverd worden. Want hoe later het wordt, hoe wakkerder ik mij voel. En 's ochtends plakken mijn ogen nog dicht...

Verder passeerden we aan de kust nog een kerk. Dé kerk. Ze trekt iedere keer weer mijn aandacht en iedere keer wil ik foto's maken, maar ik deed het tot gisteren nog nooit. De kerk wordt al een beetje een obsessie. Ze is vreemd en bruin en trekt mij in al haar lelijkheid erg aan. De reusachtige Jezus die er aan de voorgevel hangt is zo buiten proportie dat het griezelig is. De eerste foto ('s nachts) is om te tonen hoe reusachtig 'onzelievenheer' wel is. In de tweede foto (overdag) lijkt het voor mij net alsof hij de klok net weggegooid heeft, of hij reikt ernaar, of hij heeft ze net losgelaten en valt nu naar beneden...

Ontspanning in Nieuwpoort-Bad

Ondanks alle onuitgepakte dozen, de alomvattende chaos in het nieuwe huis, de ongestructureerdheid van het tastbare leven, zijn Sven en ik toch naar zee gegaan dit weekend. Het was redelijk onmogelijk om nee te zeggen tegen mijn schoonouders. Sven was immers jarig. En als ze hun kleinzoon Tadeusz dan kunnen zien zijn ze helemaal gelukkig.

Het huis moest dus maar wachten (ik pieker ondertussen wel voort: die kleerkast kan daar en dan kunnen onze badhanddoeken daar. We moeten nog dozen gaan kopen om die en die prullen in op te bergen, ik vind dat de salontafel niet meer passen in het geheel enzenzenz.) Oostduinkerke is heel ver weg van Antwerpen en dan lijken de problemen ook wat verder weg. Ik heb dus maar geprobeerd om onbezorgd fotootjes te maken toen we gingen wandelen in Nieuwpoort. Ik vond het leuk.

Ik denk niet dat er ook maar eentje scherp is, maar het was zo leuk om ze bezig te zien. Zo vrij en zo brutaal die beesten... de mensen die ze lokten waren door het dolle heen. Genieten, zo'n ontmoeting met het 'wilde'. Ik ben al menig hond dankbaar geweest. Ze helpen me om mensen te durven fotograferen. Een baasje is meestal bereid om zijn hond op de foto te laten zetten. En zo overwin ik mijn angst soms. Ik was niet de enige met een fototoestel daar. Sommigen komen met het grof geschut. Het statief over de schouder. En daaraanvast... Op het einde van de pier staat het vol met stoere vissers. Ze halen maar kleine visjes op, en ze nemen soms minder stoere houdingen aan. Een soort vogeltjesdans lijkt het wel. Maar hij zoekt gewoon zijn stoere lucifers, denk ik... Op de pier hebben mensen de dopjes van hun frisdrankflesjes over de nagels van het hout gedwud. Het geeft een kleurrijk zicht.

Zeezichtje

Nog een fotootje van dit weekend aan de kust. De bootjes in de mist waren mooi, maar moeilijk te fotograferen... (ik ben feb trouwens erg dankbaar voor het programmaatje bordermaker. Nu kan ik tenminste een eenvoudig kadertje rond mijn foto's maken...)

Airconditioned

Maandag zijn mijn schoonouders naar de kust verhuisd. Al sinds jaren hebben ze dit gepland: als Fons op pensioen is, verhuizen we naar de kust...

Wij dus om zes uur 's morgens opgestaan, baby gewekt, gedacht dat het nacht was, en gedoucht met de ogen nog dicht van de slaap. Sinds Tadeusz tandjes krijgt, is de term 'nacht' van betekenis veranderd. Ik slaap veel kleine nachtjes op één gewonemensennacht. Als ik om zes uur opsta lijkt het alsof ik verlies zo'n tweetal nachtjes slaap en word ik een soort zombie. Een ochtendhumeur heb ik niet meer, dus ik ben geen bloeddorstige zombie meer, maar wel een debiele. Toch eventjes. Tot aan de koffie.

Maar goed, we waren op tijd, het inladen ging vlot. Een rit van anderhalfuur. Mijn schoonouders verhuizen immers naar Oostduinkerke. Van alle kusten hebben zij voor de verste gekozen. Het uitladen ging in feite nog vlotter (voor mij toch) dan het inladen. Nog een ikea-kast ineengevezen (een recordaantal vijzen, nagels, bouten, pluggen gebruikt) en gelukkig ook nog een paar kleine fotootjes gemaakt.

Bij de onderstaande foto's kon ik totaal niet kiezen. Als ik alles weghaal behalve de letters, lijkt het alsof ik heb de letters er nadien bij opgeplakt in photoshop. Maar met wat meer omgeving erbij en de rand van het raam, verliest het zijn charme wat, vind ik...