Ontspanning in Nieuwpoort-Bad

Ondanks alle onuitgepakte dozen, de alomvattende chaos in het nieuwe huis, de ongestructureerdheid van het tastbare leven, zijn Sven en ik toch naar zee gegaan dit weekend. Het was redelijk onmogelijk om nee te zeggen tegen mijn schoonouders. Sven was immers jarig. En als ze hun kleinzoon Tadeusz dan kunnen zien zijn ze helemaal gelukkig.

Het huis moest dus maar wachten (ik pieker ondertussen wel voort: die kleerkast kan daar en dan kunnen onze badhanddoeken daar. We moeten nog dozen gaan kopen om die en die prullen in op te bergen, ik vind dat de salontafel niet meer passen in het geheel enzenzenz.) Oostduinkerke is heel ver weg van Antwerpen en dan lijken de problemen ook wat verder weg. Ik heb dus maar geprobeerd om onbezorgd fotootjes te maken toen we gingen wandelen in Nieuwpoort. Ik vond het leuk.

Ik denk niet dat er ook maar eentje scherp is, maar het was zo leuk om ze bezig te zien. Zo vrij en zo brutaal die beesten... de mensen die ze lokten waren door het dolle heen. Genieten, zo'n ontmoeting met het 'wilde'. Ik ben al menig hond dankbaar geweest. Ze helpen me om mensen te durven fotograferen. Een baasje is meestal bereid om zijn hond op de foto te laten zetten. En zo overwin ik mijn angst soms. Ik was niet de enige met een fototoestel daar. Sommigen komen met het grof geschut. Het statief over de schouder. En daaraanvast... Op het einde van de pier staat het vol met stoere vissers. Ze halen maar kleine visjes op, en ze nemen soms minder stoere houdingen aan. Een soort vogeltjesdans lijkt het wel. Maar hij zoekt gewoon zijn stoere lucifers, denk ik... Op de pier hebben mensen de dopjes van hun frisdrankflesjes over de nagels van het hout gedwud. Het geeft een kleurrijk zicht.

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank