Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank