Terugblik op verworven kennis

Het klassieke terugblikken op het einde van een jaar. Het is voorspelbaar, typisch menselijk. Als ik terugkijk op 2008 dan zal het voor altijd het jaar van Tadeusz zijn. Het jaar dat mijn zoontje geboren is. Maar ook het jaar van de naaimachine, van de verhuis naar het zuid. Ik heb dit jaar veel bijgeleerd, veel om te onthouden. Mijn hoogtepunten/terugblikkingen/lessen:

Over bevallen:

- Bevallen doet inderdaad zoveel pijn als ze zeggen. En als ze beweren dat je het direct vergeet van zodra je je kind in de armen krijgt: geloof ze niet. Het is niet waar. Je vergeet het niet.

- Het is erg vreemd om een levend brokje uit je schoot te zien vallen.

- Een van de grote taboes in deze samenleving over bevallen: aambeien/het speen. Ze zwijgen er vaak over, maar dat wil niet zeggen dat het niet bestaat. Voor mij zit dat qua pijn in hetzelfde lijstje als bevallen. Pure horror. Serieus.

Over kinderen:

- Leven zonder slaap is mogelijk.

- Je eigen kind is altijd het mooiste. Ook objectief gezien.

- Potjesvoeding smaakt walgelijk.

- Snot uit zo'n klein neusje prutsen is een helse klus.

En verder:

- Verhuizen met een verhuisfirma is leuker dan eigenhandig. Zeker als er mannen bijzitten.

- Vloerverwarming is tof.

- Tv sucks.

- Naaien met een stikmachine is moeilijk maar ook wel heel plezant. Van naaien is speldjes steken, patronen overnemen en stof knippen het moeilijkst, vind ik.

- Bloggen werkt inspiratieverhogend.

Dat 2009 een mooi jaar moge worden...

Campo

Op de dag van de verhuis maakte ik ook de laatste foto's van het oude huis. Het nieuwe huis moet nog in beeld gebracht worden. Maar zo ver zijn we nog niet. Het is nog teveel chaos. En binnen, toen de zon heel even tevoorschijn kwam...

Het leven is verplaatst

Het heeft eventjes geduurd, maar ik ben terug. De verhuis heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Zo gaat dat meestal met verhuizen. Van de ene doos in de andere tuimelen, vloeken omdat ik mijn tandenborstel wel gevonden heb, maar de tandpasta niet (waarom steken die niet in dezelfde doos?!). De keukenhanddoeken wel weten zitten, maar ze zitten in de doos daar achter die stapel andere dozen. In de nieuwe kleerkast steeds de verkeerde deur opendoen en alle dagen opnieuw op zoek naar mijn onderbroeken.

Bovendien haalt zo'n verhuis de verschillen in karakters wel wat naar boven. Ik ben iemand die nogal heftig te werk gaat. Snel, efficiënt, eerst de grote delen op hun plaats, nadien zullen we de details wel invullen. Mijn lief Sven is totaal anders. Die wil alles ineens op de juiste plek en nadien niks meer moeten verzetten. Hij beschouwt de verhuis ook als een mogelijkheid om alles eens proper op te kuisen. Sven is traag, grondig en geduldig. Een andere werkwijze dus. Ik voel mij dan makkelijk afgeremd door al die details, en hij voelt zich opgejaagd. Na wat puzzelen aan een planning komen we er wel uit en slagen we erin om onze karakters ten goede aan te wenden en gebruik te maken van ieders kwaliteiten, maar eenvoudig is dat niet...

En dan is daar nog het lege huis. Nu leeg, verlaten en donker. Zo blij dat het leeg geraakt is! Het heeft iets triest nu. Zo hol. Ons leven is er gepasseerd en doorgegaan. Nu is het er weg.

Ik ben blij dat ik terugben. Ik heb er weer zin in!

Pruts

Omdat ik eigenlijk totaal geen tijd heb om me bezig te houden met schrijven is het hier de laatste tijd eventjes (!) wat stiller.

Alles geraakt hier zo stilaan wat ingepakt, niks ligt nog op z'n plaats, vergeten spullen krijgen weer een tweede (of twaalfde) bestaan, en weggooien voelt soms bevrijdend. Een kartonnen doos is nu op z'n waardevolst... Verhuizen is een hele klus, maar zeker niet altijd zo zwaar als beweerd wordt. Ik kan er ook wel van genieten. Het geeft met een opgeruimd gevoel, een mogelijkheid om weer te onthechten van het materiële. En op andere momenten is verhuizen net een 'hechten' aan het verleden, een prettig herinneren, een soort van mijmeren. Maar dan met het vizier wel naar de toekomst. Er komt een nieuwe fase, een verse plek voor verse belevenissen.

En die ene dag dat ik me in het zweet werk, dat ik dozen hef, en mijn spieren aan het werk zet, dat kan zeker geen kwaad. Ik hou overigens ook wel van kan- deze-kast-door-deze-traphal-vraagstukken. Ja, ik weet het wel te appreciëren zo'n verhuis.

Maar enfin. Ik heb dus weinig tijd en omdat we volgende week verhuizen zal wel nóg stiller worden. Misschien post ik hier en daar een kleinigheid, wat onnozele prutsen. Zoals dit bijvoorbeeld:

In de naailes ontdekte ik vorige week een leuk voorwerpje. Ik had er nooit bij stilgestaan dat iemand zoiets echt zou maken, dat iemand zich daarmee zou bezighouden. Maar toch; het bestaat en ze hebben er zelfs een handvatje op gemonteerd. Schattig toch. En die uit de les zijn zo lekker gebruikt en versleten.

Hopelijk weten jullie waarvoor ze dienen...

Binnenhuisinrichting...

Nu we verhuizen naar een huurwoning kunnen we eindelijk ook op zoek gaan naar een leuke huis om te kopen. Sven en ik gaan zo regelmatig eens kijken naar huisjes die openbaar verkocht worden. Soms zie je dan de gekste dingen... Ik kon het niet laten dit even te fotograferen. Het is een tijd chique en mode geweest om je huis zo in te richten, maar ik was die tijd toch even vergeten. Tapijt in de badkamer. Als je het mij vraagt: hoe komen ze erbij?!

(Bij de foto's is wel iets misgelopen met het perspectief)

Prullen en prutsen

Onze verhuis maakt dat alles hier dus op z'n kop staat en dat ik me op ieder vrij moment bezig hou met het uitsorteren van allerlei prutsen en doosjes. Zo stoot ik ook op een paar erg schattige en leuke dingetjes die al jaren in kleine kastjes verstopt zaten. Het is ongelofelijk hoeveel prullen ik in de loop der jaren bijeen heb verzameld. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor onnozeliteitjes. Sven wordt soms gek van al die blikken doosjes met onbestemde diverse inhoud. Hij wil liefst alles catalogiseren: knikkers horen bij knikkers, juweeltjes bij juweeltjes. Maar bij mij mag het allemaal dooreen blijven zitten. En eens om de zoveel tijd neem ik een doosje vast en ontdek ik weer vanalles... Zo vond ik ondermeer de fantastische Winky Blinky Mini Marionette terug. Eenvoudig, maar naar mijn gevoel wel een zeer cute stukje oud speelgoed waarbij de marionette vast zit in het dekseltje van het doosje.

En in hetzelfde doosje vond ik ook een beschilderd pionnetje terug. Ik heb mezelf toch met vreemde zaken beziggehouden soms...

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Sleeveface

Wij staan zo'n beetje op verhuizen. Binnen een maand is het de grote dag en zal al onze huisraad in een klein camionnetje gestouwd worden en wordt ons leven verplaatst. Verplaatst naar ergens anders.

We hebben wel serieus wat rommel en dus begin ik nu zoal wat rond te kijken naar wat er allemaal wegkan. Ik was in de kelder gaan snollen en vond daar nog een bak platen waar ik al ettelijke keren mee naar de rommelmarkt getrokken was. Nu is het tijd om ze eens echt weg te gooien/geven/toveren. Die berg veel te zwaar vinyl uit de oertijd mag eindelijk weg.

Maar omdat ik toch een beetje een fan ben van sleeveface, kon ik dit toch niet laten... En nu staat Sven - die altijd pertinent weigert om op mijn blog te komen - toch ook een beetje op mijn kleine wereld...

Airconditioned

Maandag zijn mijn schoonouders naar de kust verhuisd. Al sinds jaren hebben ze dit gepland: als Fons op pensioen is, verhuizen we naar de kust...

Wij dus om zes uur 's morgens opgestaan, baby gewekt, gedacht dat het nacht was, en gedoucht met de ogen nog dicht van de slaap. Sinds Tadeusz tandjes krijgt, is de term 'nacht' van betekenis veranderd. Ik slaap veel kleine nachtjes op één gewonemensennacht. Als ik om zes uur opsta lijkt het alsof ik verlies zo'n tweetal nachtjes slaap en word ik een soort zombie. Een ochtendhumeur heb ik niet meer, dus ik ben geen bloeddorstige zombie meer, maar wel een debiele. Toch eventjes. Tot aan de koffie.

Maar goed, we waren op tijd, het inladen ging vlot. Een rit van anderhalfuur. Mijn schoonouders verhuizen immers naar Oostduinkerke. Van alle kusten hebben zij voor de verste gekozen. Het uitladen ging in feite nog vlotter (voor mij toch) dan het inladen. Nog een ikea-kast ineengevezen (een recordaantal vijzen, nagels, bouten, pluggen gebruikt) en gelukkig ook nog een paar kleine fotootjes gemaakt.

Bij de onderstaande foto's kon ik totaal niet kiezen. Als ik alles weghaal behalve de letters, lijkt het alsof ik heb de letters er nadien bij opgeplakt in photoshop. Maar met wat meer omgeving erbij en de rand van het raam, verliest het zijn charme wat, vind ik...