Cursed are all...

Enkel weken geleden gingen Sven en ik kijken naar een huis dat openbaar verkocht zal worden. Het huis wordt dus op bepaalde momenten opengesteld voor publiek. Mensen lopen binnen en buiten, bekijken het pand met een kritisch oog. Soms wonen er nog mensen. En dan krijgen de toeschouwers ook een inkijk in een leven.

In dit geval was het huis nog bewoond. We moesten onze schoenen uitdoen en kregen blauwe plastieken overschoentjes.

Het was een half gerenoveerde woning, duidelijk nog niet afgewerkt. Het drama hing nog in de ruimtes.

Waarom stoppen mensen halfweg met hun mooie huis te renoveren? Waarom wordt zo'n huis openbaar verkocht? Er stonden een paar mooie meubelen, maar het leek maar de helft van wat het ooit geweest was. Je denkt direct aan een scheiding. Maar dan nog... In het huis waren de kinderen van het gezin ook aanwezig. Ze zeiden niks, ze keken de bezoekers wat verwijtend met een doffe blik aan, of helemaal niet. Eentje zat in haar kamer op bed te kleuren. Het leek alsof ze er bijna niet waren. Het leek een beetje alsof het waren spoken.

Maar het vreemdste was toch een papier dat op de eerste verdieping nabij de kinderkamers hing:

Dit gaf me een triest gevoel. Wat er gebeurd is, is een raadsel, maar er hing wel een restant van tegen de muur...

Huisdier

Ieder zijn huisdier.

Campo

Op de dag van de verhuis maakte ik ook de laatste foto's van het oude huis. Het nieuwe huis moet nog in beeld gebracht worden. Maar zo ver zijn we nog niet. Het is nog teveel chaos. En binnen, toen de zon heel even tevoorschijn kwam...

Het leven is verplaatst

Het heeft eventjes geduurd, maar ik ben terug. De verhuis heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Zo gaat dat meestal met verhuizen. Van de ene doos in de andere tuimelen, vloeken omdat ik mijn tandenborstel wel gevonden heb, maar de tandpasta niet (waarom steken die niet in dezelfde doos?!). De keukenhanddoeken wel weten zitten, maar ze zitten in de doos daar achter die stapel andere dozen. In de nieuwe kleerkast steeds de verkeerde deur opendoen en alle dagen opnieuw op zoek naar mijn onderbroeken.

Bovendien haalt zo'n verhuis de verschillen in karakters wel wat naar boven. Ik ben iemand die nogal heftig te werk gaat. Snel, efficiënt, eerst de grote delen op hun plaats, nadien zullen we de details wel invullen. Mijn lief Sven is totaal anders. Die wil alles ineens op de juiste plek en nadien niks meer moeten verzetten. Hij beschouwt de verhuis ook als een mogelijkheid om alles eens proper op te kuisen. Sven is traag, grondig en geduldig. Een andere werkwijze dus. Ik voel mij dan makkelijk afgeremd door al die details, en hij voelt zich opgejaagd. Na wat puzzelen aan een planning komen we er wel uit en slagen we erin om onze karakters ten goede aan te wenden en gebruik te maken van ieders kwaliteiten, maar eenvoudig is dat niet...

En dan is daar nog het lege huis. Nu leeg, verlaten en donker. Zo blij dat het leeg geraakt is! Het heeft iets triest nu. Zo hol. Ons leven is er gepasseerd en doorgegaan. Nu is het er weg.

Ik ben blij dat ik terugben. Ik heb er weer zin in!

Binnenhuisinrichting...

Nu we verhuizen naar een huurwoning kunnen we eindelijk ook op zoek gaan naar een leuke huis om te kopen. Sven en ik gaan zo regelmatig eens kijken naar huisjes die openbaar verkocht worden. Soms zie je dan de gekste dingen... Ik kon het niet laten dit even te fotograferen. Het is een tijd chique en mode geweest om je huis zo in te richten, maar ik was die tijd toch even vergeten. Tapijt in de badkamer. Als je het mij vraagt: hoe komen ze erbij?!

(Bij de foto's is wel iets misgelopen met het perspectief)

Driekoningenstraat

Nog eentje voor de berchemenaars (berchemers, berchemieten, berchemisten?) Ik denk trouwens dat de kaderfase al een beetje aan het overgaan is.