Cursed are all...

Enkel weken geleden gingen Sven en ik kijken naar een huis dat openbaar verkocht zal worden. Het huis wordt dus op bepaalde momenten opengesteld voor publiek. Mensen lopen binnen en buiten, bekijken het pand met een kritisch oog. Soms wonen er nog mensen. En dan krijgen de toeschouwers ook een inkijk in een leven.

In dit geval was het huis nog bewoond. We moesten onze schoenen uitdoen en kregen blauwe plastieken overschoentjes.

Het was een half gerenoveerde woning, duidelijk nog niet afgewerkt. Het drama hing nog in de ruimtes.

Waarom stoppen mensen halfweg met hun mooie huis te renoveren? Waarom wordt zo'n huis openbaar verkocht? Er stonden een paar mooie meubelen, maar het leek maar de helft van wat het ooit geweest was. Je denkt direct aan een scheiding. Maar dan nog... In het huis waren de kinderen van het gezin ook aanwezig. Ze zeiden niks, ze keken de bezoekers wat verwijtend met een doffe blik aan, of helemaal niet. Eentje zat in haar kamer op bed te kleuren. Het leek alsof ze er bijna niet waren. Het leek een beetje alsof het waren spoken.

Maar het vreemdste was toch een papier dat op de eerste verdieping nabij de kinderkamers hing:

Dit gaf me een triest gevoel. Wat er gebeurd is, is een raadsel, maar er hing wel een restant van tegen de muur...