Cursed are all...

Enkel weken geleden gingen Sven en ik kijken naar een huis dat openbaar verkocht zal worden. Het huis wordt dus op bepaalde momenten opengesteld voor publiek. Mensen lopen binnen en buiten, bekijken het pand met een kritisch oog. Soms wonen er nog mensen. En dan krijgen de toeschouwers ook een inkijk in een leven.

In dit geval was het huis nog bewoond. We moesten onze schoenen uitdoen en kregen blauwe plastieken overschoentjes.

Het was een half gerenoveerde woning, duidelijk nog niet afgewerkt. Het drama hing nog in de ruimtes.

Waarom stoppen mensen halfweg met hun mooie huis te renoveren? Waarom wordt zo'n huis openbaar verkocht? Er stonden een paar mooie meubelen, maar het leek maar de helft van wat het ooit geweest was. Je denkt direct aan een scheiding. Maar dan nog... In het huis waren de kinderen van het gezin ook aanwezig. Ze zeiden niks, ze keken de bezoekers wat verwijtend met een doffe blik aan, of helemaal niet. Eentje zat in haar kamer op bed te kleuren. Het leek alsof ze er bijna niet waren. Het leek een beetje alsof het waren spoken.

Maar het vreemdste was toch een papier dat op de eerste verdieping nabij de kinderkamers hing:

Dit gaf me een triest gevoel. Wat er gebeurd is, is een raadsel, maar er hing wel een restant van tegen de muur...

Vereende krachten

Een hele tijd geleden kreeg ik van Feb een stokje toegeworpen. Het betreft het stokje 'van onbewerkte tot bewerkte foto'. Ik heb een hele tijd nagedacht en rondgekeken in mijn bestanden. Bij heel wat bewerkingen heb ik overwogen om het origineel erbij te zetten, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Maar nu werd het toch eens tijd...

Ik heb gekozen voor een erg slechte foto, waar toch iets leuks op staat. Ik vond het een erg schattig gegeven, die twee jongetjes, maar de foto trekt op niks. Ik heb geprobeerd om er iets mee te doen door ze te bewerken, maar het blijft een slechte foto. Maar ja. Soms moet je het daar mee doen...

Het ziet er niet goed uit.

Het ziet er niet goed uit... Het leven komt in volle galop op ons afgestormd; alle banaliteiten, alle typische hophop-tweeverdieners-stress. Naar de crèche, eten halen, kot enigszins proper proberen houden, afwassen, wasmachine insteken, enz enz. Het leven zoals velen het leiden. Je probeert je er een voorstelling van te maken vòòr je kinderen hebt, maar echt beseffen doe je het niet. Dat komt nu pas. Nu werken we allebei, moet Tadeusz naar de crèche en zoeken we ons nieuwe ritme. Met weinig slaap lijkt evenwicht en ritme ver weg.

Het jammere is dat ik er bijna niet in slaag om mijn blogje wat aan te vullen. Ik weet ook nog helemaal niet wat mijn lezers graag lezen. En ik zie het lezersaantal spectaculair naar beneden duikelen. Door de weinige posts? Omdat het te saai is? Ik heb google analytics. Heel leuk. Maar als het lezersaantal crasht is het ook wel een beetje sneu. Dan had ik het misschien wel liever niet geweten... Het ziet er niet goed uit.

Crèche

Mijn heerlijke zoontje Tadeusz (bijna zes maand oud) had vandaag een grote dag: voor het eerst naar de crèche... Ik had de verhalen al gehoord: de meeste moeders snotteren er dan stevig op los. In de afgelopen weken had ik deze dag zien naderen, en ik vond Tadeusz steeds 'kleiner' worden, en mama's-zorg-behoevender. Het leek iedere dag onmogelijker.

Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.

De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).

Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...

Schattige monsterbaby's

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Licht, kleur ende verzadiging...

Ik probeer vanalles te doen met de bewerking van foto's. Ik vind het alleen zo moeilijk om daarbij keuzes te maken. Ik bewaar telkens heel wat versies van foto's. Zwart wit, warmere kleuren, koelere kleuren. Ik weet meestal nog niet wat het best bij een foto past. Wat maakt een foto beter of slechter? Ik heb in het park gisteren een aantal foto's gemaakt van de kindjes en ik ben er nadien mee gaan spelen. Naast elkaar zijn de verschillen soms erg groot...

Bang van Muppets

Vorige week braken de paspoppen in de etalages op de Meir uit hun keurslijf. Ik vond het erg moeilijk om er leuke foto's van te maken. Ik weet met al die weerspiegeling in de etalages nog geen blijf. De enige aanvaardbare foto leek me dan ook eentje zonder glas... Het idee was leuk, maar in vergelijking met de andere projecten van Royal de Luxe was dit toch maar matig. De meesten onder ons herinneren zich waarschijnlijk de olifant en de reuzin van vorig jaar nog wel. Dat was toch van een ander kaliber. Deze poppen waren ook best griezelig, vond ik. Als kind zou ik er nachtmerries van gekregen hebben. Ik was als kind namelijk bang van poppen. Ik had nachtmerries van de Muppet Show en ik gruwelde van de Freggels of de Fabeltjeskrant. Ik huilde bij de boeken van Paulus de boskabouter. Ik begreep die poppenwereld niet. Waar was die wereld dan? Hoe groot waren die poppen? En die poppen waren zo bruin en zo stoffig. Ik kon hun muffe geur bijna ruiken. En hoe kwam het dat ze leefden? Ik kende toch geen levende poppen in mijn nabijheid. Hun oogjes stonden zo fanatiek, en iedereen vond ze zo grappig. Iets wat op zich al griezelig genoeg was. Waarom lachte iedereen met hen? En als er een 'mensengast' was in de Muppet Show dan werd ik pas echt bang: er bestond blijkbaar een deur naar die wereld. Dus kon die wereld ook naar mij komen. Als de Freggels een postkaart kregen van hun wereldreizende kameraad dan kwam die postkaart aan bij nog grotere stoffige poppen. Zo groot als volwassen mensen! Iedereen in mijn klasje vond al die programma's geweldig en ik schaamde me voor mijn angst. Dus keek ik ernaar, en deed ik alsof ik het ook geweldig vond. Tv kijken was voor mij vaak een echte kwelling. Later ben ik de genialiteit van de meeste programma's gaan inzien en nu hou ik er zelfs echt van, maar toen niet. Ik herinner me de angst nog steeds levendig. Ik ben blij dat de meeste kinderen geen last hebben van die angst. Maar enfin: door de ogen van de kleine ik vond ik de paspoppen dus griezelig: poppen die ontsnappen en in mijn wereld rondlopen...

Nieuwe muts

Het is eigenlijk erg, maar sinds ik een kind heb doe ik niets liever dan het te fotograferen. Het is zo typisch dat mensen met kinderen bakken vol foto's hebben van die kinderen en die aan iedereen willen tonen. Het interesseert over het algemeen niemand, maar toch blijven de ouders er foto's van maken en ervan uitgaan dat de hele wereld erop zit te wachten. Ik ben zelf ook veel minder (of beter: nauwelijks) geïnteresseerd in andermans kind. Het hij-heeft-de-neus-van-zijn-vader, en het hij-kan-al-zo-goed-rechtop-zitten was vroeger ook niet aan mij besteed. Nu ik er zelf eentje gemaakt heb is er gelukkig al een beetje meer enthousiasme. Maar ik verwacht dus niet dat mensen per se helemaal wild en vrolijk zullen zijn over mijn zoon. Het is logisch dat ík gek ben op hem, maar ik kijk er niet van op dat het de rest van de wereld koud laat. Ik vind het soms ook een beetje vreemd: een kind wordt geboren en dan wordt het gedurende maanden betast, gemeten, bewonderd, bekeken. (Stel je voor dat er zoiets zou gebeuren met uw nieuw lief.) Enfin. Tadeusz showt op deze foto's zijn nieuwe muts. Ik ben dus duidelijk een verse moeder, want om de zoveel tijd kan ik het niet laten om de foto's van mijn zoon te tonen... Sorry voor diegenen die het saai vinden... De tweede is overigens onscherp.