Schattige monsterbaby's

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Borstenruzie

Ik heb al jaren ruzie met mijn borsten. Ze zijn te dik naar mijn zin en daardoor wegen ze nogal door in het dagelijks leven. Ze hebben vrij veel macht. Ik wil hen die macht liefst ontnemen, maar zij zijn met twee, en ik ben maar alleen. Bovendien, zoals al eerder gezegd: ze zijn nogal zwaar. Soms is het aankleden 's morgens al een hel. Ik doe wanhopige pogingen om ze te verstoppen; ik volg de trukken die ze in de vrouwenboekskes adviseren (ik lees er wel geen, maar enfin): ik draag diepe decolletés, veel zwart. Tot vóór mijn zwangerschap waren mijn borsten gewoon dik, aanwezig en machtig. Maar nu geef ik borstvoeding en zijn ze 'immens', 'agressief' en 'overal'. Enkele vrienden die me pas terugzagen na de bevalling riepen: "Ysabel! Uw borsten!" Ja hallo. Net alsof ik ze zelf nog niet gezien had. Bedankt om me erop te wijzen... Hun macht gaat zover dat ze in bij het fitnessen bepalen wat ik doe. Zo kan ik momenteel niet in de buurt van een loopband komen of ze beginnen te schudden en te trekken aan mijn vel. Steppen kan enkel op hun tempo. Niet op het mijne. In heel wat kledingwinkels moet ik niet overwegen om iets te passen. Ik kom nog regelmatig ernstig vast te zitten in een of ander dwaas kleedje... Als ze foto's van me maken moet ik vragen om me ofwel helemaal ofwel boven de borst te fotograferen. Een gewoon kiekje dat vlak onder de borst stopt, maakt ze zo aanwezig dat de foto fout gekadreerd lijkt. Waarschijnlijk zal het wel meevallen hoor. Er zullen wel vrouwen zijn met nogmeerborst, en ik ben nog geen Pamela of Lola, maar toch is het letterlijk een last om te dragen. Ze zitten vaak in de weg. Het moet af en toe gewoon van mijn hart. Ik ben er kwaad op. Nu, op dit ogenblik ben ik kwader op de linkse dan op de rechtse, want die heeft meer melk en is dus nog dikker. Straks mag Tadeusz ze leegdrinken... Het is bizar. Door de borstvoeding zijn ze eigenlijk voortdurend ongelijk van grootte. Het valt pas op als je het weet, maar dan valt het ook wel echt op. Ik vraag me af of nog meer mensen ruzie hebben met lichaamsdelen. Of zou ik de enige zijn?