Schattige monsterbaby's

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Gaan werken met twee borsten

Gisteren voor het eerst in vijf maanden weer eens gaan werken. Het is een andere wereld waar ik weer intuimel. Weer echt werken, weer teamvergadering, weer collegiaal gebabbel, en zo vanalles...

Na vijf maanden ga ik voor het eerst een hele dag zonder baby op pad. Voelt vreemd. Ook omdat mijn borsten zich een hele dag stilletjes aan vullen met melk. Als ik naar huis mag staan ze op ontploffen. Thuis moet dat kind drinken. Of hij nu dorst heeft of niet.

Borstvoeding is niet te onderschatten. O wee degene die er minachtend over doet of het vanzelfsprekend vindt!

• Het is ten eerste helemaal niet zo makkelijk als het eruit ziet. Die eerst dagen na de bevalling zijn zeker niet zo vanzelfsprekend. Het gaat helemaal niet vanzelf.
• Het doet vaak gewoon pijn. Ontstekingen en kloven zijn maar een deeltje van het lijden.
• Het is wel erg handig, maar het melkkoe-gevoel is zeker aanwezig. Ik voelde me regelmatig gewoon gebruikt. Zo'n baby is behalve schattig, ook gewoon een kleine parasiet.
• Afkolven is heel erg saai. En het melkkoe-gevoel is dan helemaal compleet.
• en als je wil stoppen met borstvoeding: die borsten willen daarom niet per se stoppen! Die blijven nog een hele tijd melk produceren. Ik geef 's morgens en 's avonds nog borstvoeding, dus het is nog niet helemaal gedaan, maar het is weer een nieuwe fase. Het is een soort afbouwschema. Maar dat is al erg genoeg.

Zij die mij kennen weten dat ik regelmatig in de clinch ga met mijn borsten. Ik vind het maar lastige klieren, stomme uiers. Dat baby's er nog iets in zien tot daartoe, maar wat mannen erin zien, heb ik nooit zo begrepen.

Ziezo. Die frustratie is er weer even uit. ik wilde eerst gewoon iets over 'terug gaan werken' schrijven, maar al doende kwam ik toch weer op die borsten uit. de melkmachine...

Regen

Vandaag brak het onweer los. Ik wilde naar de solden, maar door het onweer bleef ik nog een tijdje in de auto zitten voor ik met Tadeusz (mijn verse zoontje van drie maanden oud) het ruime sop indook. We hebben wel succes gehad! Zo na de bevalling (nu drie maanden) had ik totaal geen kleren meer waar ik me goed in voel. Ik heb last van immense borsten door de borstvoeding (en ik had er voordien al zoveel ambras mee!), en bijgevolg past niets me lekker. Ze maken ook geen kleren voor mijn figuur, denk ik telkens. Ik zou in feite een kledingadviseur moeten hebben. Iemand die me zegt: pas nu dit en nu dat... Maar vandaag was het voor het eerst in lange tijd redelijk succesvol shoppen. Een jeans en twee t-shirten. Natuurlijk lag er niks van in de solden, maar ik ben toch bijzonder content.