Pleegouders gezocht!

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Slappe thee en slappe avond

Ik ben hulpverlener. Al een aantal jaar ben ik maatschappelijk werker. Ik werk voor een dienst voor pleegzorg (Bowa). Dat betekent dat ik ook regelmatig naar opleidingen, vormingen, infoavonden en dergelijke ga. Vanavond zou ik niet naar de fitness gaan, geen filmpje thuis, geen kwaliteitsvolle liefdevolle avond met man en kind. Nee, ik ging naar een infoavond. Een infoavond over problemen bij pubers en psychiatrie en zo. In een duf zaaltje met neonlichten en zonder ramen. Beige deuren. Een pot goedkope koffie en een pot slappe thee, plastieken lepeltjes.

Ik had er al snel spijt van. Hulpverleners zijn misschien wat betweterige semi-intellectuelen met een irritante oplossingsdrang en een lelijk jargon, maar andere mensen kunnen soms toch stevig de bal misslaan. Het was voor 'gewone mensen' en er zaten dus ook 'gewone mensen'. Eén vrouw ging helemaal door het lint omdat de psychiater van haar zoon haar brief niet had willen lezen en haar voor stalking wilde aanklagen (waarom ze dat verhaal zonodig moest vertellen was mij niet duidelijk), een andere vrouw wilde weten of het 'geloof' de problemen van de jeugd niet zou kunnen oplossen. Voor de meesten was het nieuw dat een mens gevormd wordt door zijn genen, zijn voeding en dan nog een stukje opvoeding. Ik denk niet dat ik er op mijn plaats zat...

Teambuilding

Vandaag hadden we op 't werk een 'zomerdag'. Dat is de andere term voor teambuilding bij ons op het werk. Aangezien ik in de sociale sector werk betekent dat vooral: low budget zelf iets ineen flansen. We zijn geen bedrijf dat tweeduizend euro aan een georganiseerde dag kan geven... Bij ons bestaat er dus zoiets als een 'feestcomité'. Daar zit ik in. Ik ben erin gesukkeld omdat ik ooit - in een groot moment van zwakzinnigheid - gedacht heb dat het wel leuk kon zijn en toch voor variatie in mijn job kon zorgen. Dat het bovenop mijn job ging komen, dat had ik toen niet zo bedacht. Dit is nu mijn derde jaar in het feestcomité, en ik ben er zes jaar ouder van geworden.

De laatste weken stevig gestresst: wat te doen, iets leuks voor het ganse team, niet hetzelfde als vorig jaar, zonder geld uit te geven? En gingen we het allemaal op tijd georganiseerd krijgen?!

Het uiteindelijke basisidee voor de dag (naast nog een heleboel andere activiteitjes): 11 man, 6 schildersdoeken, 6 kleuren, 1 tekening die doorloopt over de 6 doeken en (ongeveer) per 2 een doek schilderen, los van elkaar.

De overlappende tekening werd een olifant met jong. En toen ging ieder koppel aan de slag met zijn doekje. Iedereen was vrij om met zijn doek te doen wat ze wilden (met drie kleuren), los van de anderen. Ze moesten ieder schilderijtje nog op zich aantrekkelijk proberen maken, zonder het geheel uit het oog te verliezen: de lijnen moesten doorlopen over alle doeken. Ziehier het resultaat!

Gepiept

Mijn collega's hebben mijn blog ontdekt. Behalve (blijkbaar) overenthousiast waren de dames ook wel erg argwanend tegenover mijn foto's. Ze weten dat ik photoshop gebruik en ze denken dat ik dan vanalles wegphotoshop, of gortige collages maak, situaties die nooit gebeurd zijn en zo. Ik heb hen gezegd dat ik vooral met licht, verzadiging, contrast speel en dat het niet mijn betrachting is de werkelijkheid te verdraaien. Nu toch, op hun vraag: hieronder het origineel en de eindfoto. Of ze nu zoveel beter is, weet ik niet, maar ik hou wel van die warmere tint...

Toen ik vanochtend op het werk aankwam, maakt ik een foto van onze gang. Elke, mijn collega, zag dat ik foto's maakte en kwam voorzichtig piepen vanachter het muurtje...

Klein wereldje

Man man wat vliegt de tijd! Het is al zaterdag! Dagen niets gepost op mijn blog. Nu ik terug werk maak ik veel minder foto's (ik kan dat fototoestel onmogelijk mee naar mijn werk nemen), en ik maak ook weinig mee in mijn kleine wereld dat het posten waard is. Een wenend kind, boterhammen smeren voor op 't werk, fietsen, avondeten maken. Soms wordt mijn wereldje wel erg klein...

Gaan werken met twee borsten

Gisteren voor het eerst in vijf maanden weer eens gaan werken. Het is een andere wereld waar ik weer intuimel. Weer echt werken, weer teamvergadering, weer collegiaal gebabbel, en zo vanalles...

Na vijf maanden ga ik voor het eerst een hele dag zonder baby op pad. Voelt vreemd. Ook omdat mijn borsten zich een hele dag stilletjes aan vullen met melk. Als ik naar huis mag staan ze op ontploffen. Thuis moet dat kind drinken. Of hij nu dorst heeft of niet.

Borstvoeding is niet te onderschatten. O wee degene die er minachtend over doet of het vanzelfsprekend vindt!

• Het is ten eerste helemaal niet zo makkelijk als het eruit ziet. Die eerst dagen na de bevalling zijn zeker niet zo vanzelfsprekend. Het gaat helemaal niet vanzelf.
• Het doet vaak gewoon pijn. Ontstekingen en kloven zijn maar een deeltje van het lijden.
• Het is wel erg handig, maar het melkkoe-gevoel is zeker aanwezig. Ik voelde me regelmatig gewoon gebruikt. Zo'n baby is behalve schattig, ook gewoon een kleine parasiet.
• Afkolven is heel erg saai. En het melkkoe-gevoel is dan helemaal compleet.
• en als je wil stoppen met borstvoeding: die borsten willen daarom niet per se stoppen! Die blijven nog een hele tijd melk produceren. Ik geef 's morgens en 's avonds nog borstvoeding, dus het is nog niet helemaal gedaan, maar het is weer een nieuwe fase. Het is een soort afbouwschema. Maar dat is al erg genoeg.

Zij die mij kennen weten dat ik regelmatig in de clinch ga met mijn borsten. Ik vind het maar lastige klieren, stomme uiers. Dat baby's er nog iets in zien tot daartoe, maar wat mannen erin zien, heb ik nooit zo begrepen.

Ziezo. Die frustratie is er weer even uit. ik wilde eerst gewoon iets over 'terug gaan werken' schrijven, maar al doende kwam ik toch weer op die borsten uit. de melkmachine...