Justitiële draak

Ik woon nu enkele maanden vlakbij het nieuwe justitiepaleis - aka Vlinderpaleis... De meningen daarover zijn erg verdeeld. Sommigen vinden het mooi, anderen afschuwelijk. Ik vond het aanvankelijk wel mooi, maar ook mijn mening is verdeeld. Voor mijn werk moet ik vaak op de jeugdrechtbank zijn en iedere keer op nieuw voel ik een plaatsvervangende schaamte. De jeugdrechtbank is niet via de hoofdingang, maar een klein deurtje vlakbij de lift. De entree is dus al naar de knoppen. Je komt dan direct in een smal gangetje waar de zittingzalen zijn. Vaak is er een heftige strijd tussen ouders om het hoederrecht van de kinderen, conflicten zijn veelvoorkomend. Waarom maken ze die gang dan zo smal?!

Je ziet overal kabels lopen van de lampen aan het plafond, en op vele plekken is het kale beton. Als je bij de kabinetten van de jeugdrechters moet zijn dan heb je een zielig wachtzaaltje, met een kinderachtig knalblauw tapijt en een niet passend houten kastje met drie stukjes speelgoed. Uitzicht: dor gras tussen de twee hoofdgebouwen. Erg deprimerend. Koffie is er niet te krijgen. Nergens.

Onlangs zat ik er weer en er werd wat smalend gedaan over het gebouw door de aanwezigen in het wachtzaaltje: enkele advocaten, wat cliënten, een paar hulpverleners. Eén man hief vrolijk de handen ten hemel, draaide met zijn ogen en riep spottend: "dit is nu justitie!" En het armieterige plafond leek wel van karton (maar eigenlijk is het van beton en is de vloer van karton...). "Het Vlinderpaleis!" riep een van de advocaten, "Ik sidder op mijn benen!" Het was een grappig moment, maar het was ook wel een beetje schrijnend.

Ik zie het nu iedere dag en met de zilveren schubben vangt het veel licht. Ik vind het al lang niet meer mooi, maar vaak wel interessant. En als ik door mijn fotobestandjes scroll dan merk ik dat er toch heel wat justitiepaleisjes bijzitten. In het donker blijft het er uitzien als een draak...

Grotere foto op ysabje.wordpress.com

Slappe thee en slappe avond

Ik ben hulpverlener. Al een aantal jaar ben ik maatschappelijk werker. Ik werk voor een dienst voor pleegzorg (Bowa). Dat betekent dat ik ook regelmatig naar opleidingen, vormingen, infoavonden en dergelijke ga. Vanavond zou ik niet naar de fitness gaan, geen filmpje thuis, geen kwaliteitsvolle liefdevolle avond met man en kind. Nee, ik ging naar een infoavond. Een infoavond over problemen bij pubers en psychiatrie en zo. In een duf zaaltje met neonlichten en zonder ramen. Beige deuren. Een pot goedkope koffie en een pot slappe thee, plastieken lepeltjes.

Ik had er al snel spijt van. Hulpverleners zijn misschien wat betweterige semi-intellectuelen met een irritante oplossingsdrang en een lelijk jargon, maar andere mensen kunnen soms toch stevig de bal misslaan. Het was voor 'gewone mensen' en er zaten dus ook 'gewone mensen'. Eén vrouw ging helemaal door het lint omdat de psychiater van haar zoon haar brief niet had willen lezen en haar voor stalking wilde aanklagen (waarom ze dat verhaal zonodig moest vertellen was mij niet duidelijk), een andere vrouw wilde weten of het 'geloof' de problemen van de jeugd niet zou kunnen oplossen. Voor de meesten was het nieuw dat een mens gevormd wordt door zijn genen, zijn voeding en dan nog een stukje opvoeding. Ik denk niet dat ik er op mijn plaats zat...