Slappe thee en slappe avond

Ik ben hulpverlener. Al een aantal jaar ben ik maatschappelijk werker. Ik werk voor een dienst voor pleegzorg (Bowa). Dat betekent dat ik ook regelmatig naar opleidingen, vormingen, infoavonden en dergelijke ga. Vanavond zou ik niet naar de fitness gaan, geen filmpje thuis, geen kwaliteitsvolle liefdevolle avond met man en kind. Nee, ik ging naar een infoavond. Een infoavond over problemen bij pubers en psychiatrie en zo. In een duf zaaltje met neonlichten en zonder ramen. Beige deuren. Een pot goedkope koffie en een pot slappe thee, plastieken lepeltjes.

Ik had er al snel spijt van. Hulpverleners zijn misschien wat betweterige semi-intellectuelen met een irritante oplossingsdrang en een lelijk jargon, maar andere mensen kunnen soms toch stevig de bal misslaan. Het was voor 'gewone mensen' en er zaten dus ook 'gewone mensen'. Eén vrouw ging helemaal door het lint omdat de psychiater van haar zoon haar brief niet had willen lezen en haar voor stalking wilde aanklagen (waarom ze dat verhaal zonodig moest vertellen was mij niet duidelijk), een andere vrouw wilde weten of het 'geloof' de problemen van de jeugd niet zou kunnen oplossen. Voor de meesten was het nieuw dat een mens gevormd wordt door zijn genen, zijn voeding en dan nog een stukje opvoeding. Ik denk niet dat ik er op mijn plaats zat...

Airconditioned

Maandag zijn mijn schoonouders naar de kust verhuisd. Al sinds jaren hebben ze dit gepland: als Fons op pensioen is, verhuizen we naar de kust...

Wij dus om zes uur 's morgens opgestaan, baby gewekt, gedacht dat het nacht was, en gedoucht met de ogen nog dicht van de slaap. Sinds Tadeusz tandjes krijgt, is de term 'nacht' van betekenis veranderd. Ik slaap veel kleine nachtjes op één gewonemensennacht. Als ik om zes uur opsta lijkt het alsof ik verlies zo'n tweetal nachtjes slaap en word ik een soort zombie. Een ochtendhumeur heb ik niet meer, dus ik ben geen bloeddorstige zombie meer, maar wel een debiele. Toch eventjes. Tot aan de koffie.

Maar goed, we waren op tijd, het inladen ging vlot. Een rit van anderhalfuur. Mijn schoonouders verhuizen immers naar Oostduinkerke. Van alle kusten hebben zij voor de verste gekozen. Het uitladen ging in feite nog vlotter (voor mij toch) dan het inladen. Nog een ikea-kast ineengevezen (een recordaantal vijzen, nagels, bouten, pluggen gebruikt) en gelukkig ook nog een paar kleine fotootjes gemaakt.

Bij de onderstaande foto's kon ik totaal niet kiezen. Als ik alles weghaal behalve de letters, lijkt het alsof ik heb de letters er nadien bij opgeplakt in photoshop. Maar met wat meer omgeving erbij en de rand van het raam, verliest het zijn charme wat, vind ik...