Reisbaby

Ik kreeg onlangs van de fotograaf Filip Van Roe de opmerking dat de foto's die ik van mijn zoontje Tadeusz op mijn blog zet vaak kwalitatief minder zijn dan de andere. Ik denk dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben. Een foto van Tadeusz is, in mijn ogen, per definitie al geslaagd.

Maar ja, enkele foto's van het kind in Rome moesten er wel gemaakt worden... Hij was er immers ook en nu is er tenminste bewijsmateriaal.

Omdat we een hotel hadden waar ze geen kinderbedjes hadden moesten we voor Tadeusz een tentje meenemen. Wij op hotel, hij in de tent.

Zandmannetjes

In een leven waarin slaap een kostbaar goed is, waar altijd tekorten van zijn, was de zandmannetjesweg in Oostduinkerke een straat van hoop. Zandmannen wonen inderdaad aan de kust, lijkt me. Want daar is er zand.

Hoe ze eruit zien is mij wel altijd een raadsel geweest. Ik denk aan kleine kabouterachtige wezentjes met een grote neus. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Sinds de geboorte van Tadeusz, zo'n elf maanden geleden, heb ik menigmaal overwogen om een zandmannetje in te huren om bij ons af en toe met zand te komen strooien. Dat zou toch met dienstencheques te regelen moeten zijn, niet? Een zandmannetje zou in de eerste plaats mijn zoontje wat slaapzand in de ogen mogen strooien. En goed veel ook. Dat hij het er pas tegen de ochtend uitgeslapen heeft. En dan mag er bij ook wat zand geleverd worden. Want hoe later het wordt, hoe wakkerder ik mij voel. En 's ochtends plakken mijn ogen nog dicht...

Verder passeerden we aan de kust nog een kerk. Dé kerk. Ze trekt iedere keer weer mijn aandacht en iedere keer wil ik foto's maken, maar ik deed het tot gisteren nog nooit. De kerk wordt al een beetje een obsessie. Ze is vreemd en bruin en trekt mij in al haar lelijkheid erg aan. De reusachtige Jezus die er aan de voorgevel hangt is zo buiten proportie dat het griezelig is. De eerste foto ('s nachts) is om te tonen hoe reusachtig 'onzelievenheer' wel is. In de tweede foto (overdag) lijkt het voor mij net alsof hij de klok net weggegooid heeft, of hij reikt ernaar, of hij heeft ze net losgelaten en valt nu naar beneden...

Schouderdans

Zoals, vermoed ik, wel meer beginnende amateurfotograafjes soms enthousiast kunnen worden over hun experimentjes, zo werd ik van deze wel vrolijk...

Zondag

Tadeusz heeft een valling. 's Nachts slapen doet hij niet echt. Vooral hoesten en wenen. Onze zondag speelde zich bijgevolg nogal suffig binnenshuis af. Voornamelijk toch. Ik heb drie keer afgewassen vandaag. Twee wasmachines gedraaid. Speelgoed van Tadeusz een keer of driehonderd opgeraapt van de grond. Twee keer gekookt. Een keer de vloer rond de kinderstoel van Tadeusz met een sponsje geschrobt. Vaststelling van de dag: rijstkoek in combinatie met babyspeeksel wordt een soort supercement. Tadeusz kakte tweemaal het verzorgingskussen onder toen ik met mijn ogen knipperde. Zo'n zondag was het dus.

Een ster van een baby

In het weekend is Tadeusz altijd mijn ster. Fonkelend en stralend. Vaak wel met de stront tot achter zijn oren, maar dat maakt hem er niet minder geliefd op. Hij is mijn kleien modelletje en in feite een van de hoofdredenen waarom ik mijn Canon 450D gekocht heb. Van een tof kind wil ik toffe foto's... Dus: Tadeusz in ons nieuwe huis. Net nadat hij met zijn gezicht tegen de grond is gevallen. Zijn kaak ziet er nog rood van. En zeldzaam: het fantastisch lief Sventikov staat er ook bij op. Het is omdat hij er enigszins onherkenbaar op staat dat ik de toelating tot publicatie kreeg...

Tadeusz in de Café Camu. De antialcoholcampagne aan het belichamen. Het donkere vlekje op zijn kaak is van het vallen. Leren lopen kan gevaarlijk zijn...

Zotte solden!

Vorige zaterdag ben ik, tegen alle advies in, naar de eerste dag van de solden geweest. Het was, zoals voorspeld, een dag van waanzin. Uitzinnige vrouwen die schuimbekkend rukten aan onbenullige stukjes textiel. Bergen wanordelijke stofgoed met woelende mensen erin, half stikkend en met rode ogen. Personeel dat met apathische blik en opgelijmde glimlach een hele dag opvouwden, steeds hetzelfde truitje. Mensen die uitschuiven over rondslingerende stukjes stof en vertrappelde kindjes aan de koopjesdozen. En dan de pashokjes. Zwijg me over die pashokjes. Daar aanschuiven is iets onbegrijpelijks, vind ik. Honderd man voor je, allemaal dertig kledingstukken op hun arm, zes pashokjes. Als je eindelijk zo'n ontieglijk belachelijk hok krijgt, dan blijkt alles te klein, of gewoon lelijk, en in spiegel van de ene winkel ben je een zeekoe, in de andere heb je zo'n lange benen dat je je afvraagt: waarom was ik ook al weer geen fotomodel? En als je dan uit zo'n pashokje komt en je hebt iets dat het kopen waard is, kan je opnieuw gaan aanschuiven, weer in een rij van honderd man...

Ik pas wel in de winkel. Ik zoek mij een klein hoekje en ik een beetje disceet schuifelen en er is niemand die iets merkt. Veel eenvoudiger. En bij de mannenafdeling is het meestal lekker rustig. Die zijn zo zot niet.

Ik heb natuurlijk niks gevonden die zaterdag. Ik ben er niet voor gemaakt. Ik spotte deze man wel in de huidevetterstraat. Bij het in de rapte en voorbijvliegen snel maken van deze foto vroeg ik me nog af of het een blogger was of een journalist. Als je goed kijkt zie je achter de vrouw met de zwarte jas links een stukje van het wiel van de buggy van Tadeusz. En Sven, mijn fantastisch lief, daar krijg je enkel een stukje bruine jas van te zien. En nadien zag ik op dat op de foto ook een klein rood puntje te zien was ter hoogte van de standaard boekhandel (zie onder de zwarte pijl). Dat was Saartje (villa delfia). Daar had ik mee afgesproken. Bleek dat ze die dag een rode muts op had...

We zijn dan maar koffie gaan drinken.

Negen maanden

In de negen maanden dat Tadeusz hier op aarde is heb ik al een berg filmpjes van hem gemaakt. Maar zo, los van elkaar, stellen die filmpjes bijzonder weinig voor. Ze zijn om te beginnen al van slechte kwaliteit (ik kan met mijn klein 'kodakske' toevallig ook een beetje filmen) en het is moeilijk om de typische babyfilmbeelden in een originele vorm te krijgen. Ik zit dan bovendien ook nog als een debiel te knoeien op het nog veel debielere microsoft moviemaker, een basisprogrammaatje dat gebruiksvriendelijk is, maar al tilt slaat bij drie verschillende beelden op de tijdslijn. Gelukkig hebben we binnenkort een operatieve mac in huis en daarmee zou film bewerken toch een ietsiepietsie beter moeten kunnen gaan. Ik ben benieuwd... Maar in afwachting, geen kunst dus, maar gewoon banaal: Tadeusz in zijn eerste negen maanden. Ik ben natuurlijk een moeder hé, en die heeft niet veel nodig om de kunst in het kind te zien.

Mijn oogappel

Omdat het zo lang geleden is dat hij hier nog eens figureerde. Omdat hij zo lief kan zijn. Omdat zijn schattigheid zijn gehuil kan overstemmen.

Turrelurre lut

Het is weer een week geleden dat ik nog iets van mij liet horen op deze blog. Tijd vliegt. Ieder vrij moment steken we ons leven in kartonnen dozen (en soms plastieken, want Sven wil alles graag in plastieken dozen), of zetten we een dvd op om ons te verdrinken in de diepte van het scherm. Fotografie of blogschrijverij is er niet echt bij. Zo'n baby (ver)eist bovendien ook heel wat aandacht en organisatie.

De babyfoon ligt nu naast me. Tadeusz - vandaag acht maanden geworden - zeurt al uren de oren van mijn kop. Ik word er turrelut van. Waar haalt dat kind in hemelsnaam al die energie vandaan? We geven hem nu al bijna tien dagen vooral rijst. Zou het daar iets mee te maken hebben?

Al goed dat hij zo schattig is...

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Tadeusz ontdekt de wereld

Dit was weer een avontuurlijk weekend voor Tadeusz. We zijn ondermeer naar de kijkdagen bij Bernaerts geweest. Een kunstveiling; dat leek ons nu eens echt iets voor een baby van zeven maanden, se.

Hij heeft het wel moeilijk de laatste dagen. Hij komt er maar niet bovenop. Maar dat zie je niet aan deze foto's... Ik heb deze keer geen kadertjes toegevoegd. Ik ben van mening dat je die toch best maar af en toe gebruikt. Zo is dat ook met uitroeptekens in tekst!

Tadeusz

Zoontje Tadeusz is natuurlijk mijn geliefkoosde onderwerp voor de camera. Maar dat betekent niet dat de foto's altijd zo goed zijn. Het oog van de moeder kijkt immers anders dan het oog van de fotograaf in mij. Maar ik kan wel oefenen. Ook met de bewerkingen. (Ik kreeg trouwens een tijd geleden een stokje van Feb - Frederik Baert - waarbij je voor-en- na-bewerking-foto's laat zien. Ik ben dit niet vergeten, ik ga er binnenkort werk van maken!) Ik probeer ook al een tijdje een eenvoudige kader rond foto's te maken in photoshop elements 6, maar dat lukt me toch niet zo goed.

In ieder geval is Tadeusz vandaag nog eens voor mijn lens gaan zitten. En ik vond 'm weer opmerkelijk fotogeniek. Jammer van het harde wit, rechtsonder... En echt scherp zijn de foto's ook niet.

Moord in de Roucourtstraat

Gisterenavond gespot in de Theofiel Roucourtstraat in Berchem. Bij mij achter de hoek. Deze dame lag er 's middags al. Toen ik vanavond thuiskwam lag ze er nog. Haar hoofd ver verwijderd van haar andere ledematen. De sukkel.

En ik had in de loop van de avond al eerder een straatsituatie gehad: Tadeusz heeft zo'n typischie Ikea-rat als knuffeltje. Hij is er al eens eentje kwijtgespeeld. En toen ik hem gister in de auto wilde zetten zag ik dat zijn rat er weer vandoor was. Na lang zoeken bleek ze in een nabijgelegen straat te zitten. Het leek alsof ze er echt vandoor was gegaan, maar ik vermoed dat het de wind was... Nee. Ik hòòp dat het de wind was...

Ik heb in beide gevallen niets aangeraakt om deze foto's te maken...

Dood door babykleertjes

Koen en Suzy kwamen vandaag op bezoek met hun zoontje Lennert. Lennert is zes maanden ouder dan Tadeusz en viert deze maand zijn 1ste verjaardag. Ik had nog een zestal (foeilelijke) pamperdozen vol te kleine kinderkleertjes staan die dringend uitgeselecteerd moest worden: Suzy moest haar deel er maar uithalen. Voor mij is het een hopeloze zaak die kleertjes: opvouwen is buitenaards moeilijk. Ik krijg ze misschien wel even opgevouwen, maar van zodra ik er een ding uithaal ontploft alles. En dan steeds moeten onderzoeken wat te klein is en wat nog te groot. Voortdurend selecteren. Het duurde niet lang of ik zat vanmiddag tot aan mijn middel in een stapel babykleertjes. De onmacht en de wanhoop die ik dan voel, maakt dat ik vergeten ben er foto's van te maken. Ik begin te hypervantileren als ik met die kleertjes bezig moet zijn. Paniekaanvallen krijg ik. Echt waar. Ik kan dat gewoon niet aan. Laat mij 's nachts twaalf keer opstaan, laat mij twintig stinkende luiers vervangen op een dag. Maar red mij alsjeblieft van die onafgebroken stroom kinderkleren! Het is teveel voor mij.

Heb Lennert wel gevangen in de camera toen hij de pamperdoos van naderbij onderzocht had. Jammer genoeg was het blijkbaar niet echt mijn dag om foto's te maken. Mijn instellingen waren voortdurend fout.

Airconditioned

Maandag zijn mijn schoonouders naar de kust verhuisd. Al sinds jaren hebben ze dit gepland: als Fons op pensioen is, verhuizen we naar de kust...

Wij dus om zes uur 's morgens opgestaan, baby gewekt, gedacht dat het nacht was, en gedoucht met de ogen nog dicht van de slaap. Sinds Tadeusz tandjes krijgt, is de term 'nacht' van betekenis veranderd. Ik slaap veel kleine nachtjes op één gewonemensennacht. Als ik om zes uur opsta lijkt het alsof ik verlies zo'n tweetal nachtjes slaap en word ik een soort zombie. Een ochtendhumeur heb ik niet meer, dus ik ben geen bloeddorstige zombie meer, maar wel een debiele. Toch eventjes. Tot aan de koffie.

Maar goed, we waren op tijd, het inladen ging vlot. Een rit van anderhalfuur. Mijn schoonouders verhuizen immers naar Oostduinkerke. Van alle kusten hebben zij voor de verste gekozen. Het uitladen ging in feite nog vlotter (voor mij toch) dan het inladen. Nog een ikea-kast ineengevezen (een recordaantal vijzen, nagels, bouten, pluggen gebruikt) en gelukkig ook nog een paar kleine fotootjes gemaakt.

Bij de onderstaande foto's kon ik totaal niet kiezen. Als ik alles weghaal behalve de letters, lijkt het alsof ik heb de letters er nadien bij opgeplakt in photoshop. Maar met wat meer omgeving erbij en de rand van het raam, verliest het zijn charme wat, vind ik...

Raamvertelling

Onafwendbare verweking

Met mijn trui vol gele smurrie (overgeefsel van bijna zesmaandenoude Tadeusz, dat via mijn kraag in mijn bh druipt) las ik de reacties op mijn vorige post, en ik was ontroerd door de warme vriendelijkheid in die reacties. Het bracht me tot deze kleine bekentenis, waarvan de ik de gevolgen nog niet kan inschatten.

Ik ben altijd nogal een harde geweest. Niet flauw zijn, niet sentimenteel doen. Ik heb het nooit zo opgehad met teddyberen, konijntjes en hartjes. Een 'bleitfilm' daar kon je mij niet mee platkrijgen. Vroeger waren buggy's voor mij - eerlijk waar - alleen maar buggy's. Lastige onhandige rolsystemen die meestal in mijn weg stonden. Ik stond er zelfs niet bij stil dat er een levend wezen in kon zitten. Ik had in feite niks met kinderen, maar dat zeg je niet zo gemakkelijk in een wereld waar kinderen toch bijna het absolute toppunt van schattigheid zijn.

Sinds ik een kind heb is er toch iets veranderd, ook al geef ik dat niet graag toe. Mijn imago ligt aan gruzelementen als ik dit bericht post, dat besef ik wel. Het is maar een subtiele wijziging, piepklein, maar toch ingrijpend.

Ik ben weker geworden. Het is een reusachtig cliché, ik weet het. Ik ben niet de enige. De ontroering is er al als ik de kleertjes van Tadeusz opvouw (wat overigens zelden lukt: ik begrijp niet hoe iedereen die prutserige kleertjes opgevouwen krijgt.), of als Sven iets liefs tegen me zegt. Een kind dat huilt is nu een 'kind dat huilt' en niet meer 'een storend teveel aan decibels'. Ik kan me voelen verweken als ik in de loop van de namiddag nog een restje groentenpap op de wang van mijn zoontje ontwaar.

Ik ben gelukkig nog geen 'weke'. Ik blijf een harde. Voor mij nog altijd geen roze postkaartjes met kleine poesjes, geen knuffelberen en geen violen in stroperige lovesongs. Maar er is toch ergens een snaartje bijgekomen dat gemakkelijker trilt dan de rest van mijn snaren. Een neveneffectje van het moederschap waar ze me wel voor gewaarschuwd hadden, maar dat onafwendbaar was. Het werd me wel al duidelijk tijdens de zwangerschap. Terwijl het kind in mij groeide, groeide er ook een emotie-klier bij, denk ik. Een permanente. Ik ben er nog niet uit of ik het erg vind of niet. Ik moet in ieder geval mijn zelfbeeld wel dringend gaan bijstellen: zo'n taaie ben ik dus niet meer...

Crèche

Mijn heerlijke zoontje Tadeusz (bijna zes maand oud) had vandaag een grote dag: voor het eerst naar de crèche... Ik had de verhalen al gehoord: de meeste moeders snotteren er dan stevig op los. In de afgelopen weken had ik deze dag zien naderen, en ik vond Tadeusz steeds 'kleiner' worden, en mama's-zorg-behoevender. Het leek iedere dag onmogelijker.

Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.

De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).

Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...

Schattige monsterbaby's

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Gaan werken met twee borsten

Gisteren voor het eerst in vijf maanden weer eens gaan werken. Het is een andere wereld waar ik weer intuimel. Weer echt werken, weer teamvergadering, weer collegiaal gebabbel, en zo vanalles...

Na vijf maanden ga ik voor het eerst een hele dag zonder baby op pad. Voelt vreemd. Ook omdat mijn borsten zich een hele dag stilletjes aan vullen met melk. Als ik naar huis mag staan ze op ontploffen. Thuis moet dat kind drinken. Of hij nu dorst heeft of niet.

Borstvoeding is niet te onderschatten. O wee degene die er minachtend over doet of het vanzelfsprekend vindt!

• Het is ten eerste helemaal niet zo makkelijk als het eruit ziet. Die eerst dagen na de bevalling zijn zeker niet zo vanzelfsprekend. Het gaat helemaal niet vanzelf.
• Het doet vaak gewoon pijn. Ontstekingen en kloven zijn maar een deeltje van het lijden.
• Het is wel erg handig, maar het melkkoe-gevoel is zeker aanwezig. Ik voelde me regelmatig gewoon gebruikt. Zo'n baby is behalve schattig, ook gewoon een kleine parasiet.
• Afkolven is heel erg saai. En het melkkoe-gevoel is dan helemaal compleet.
• en als je wil stoppen met borstvoeding: die borsten willen daarom niet per se stoppen! Die blijven nog een hele tijd melk produceren. Ik geef 's morgens en 's avonds nog borstvoeding, dus het is nog niet helemaal gedaan, maar het is weer een nieuwe fase. Het is een soort afbouwschema. Maar dat is al erg genoeg.

Zij die mij kennen weten dat ik regelmatig in de clinch ga met mijn borsten. Ik vind het maar lastige klieren, stomme uiers. Dat baby's er nog iets in zien tot daartoe, maar wat mannen erin zien, heb ik nooit zo begrepen.

Ziezo. Die frustratie is er weer even uit. ik wilde eerst gewoon iets over 'terug gaan werken' schrijven, maar al doende kwam ik toch weer op die borsten uit. de melkmachine...