Bloggers

Als ik door de stad loop zie ik tegenwoordig heel wat mensen met fototoestellen. Zo van die zwarte bakjes, die groter zijn dan de banale speelgoeddigitaaltjes. Ik vraag me dan telkens af: zou het een blogger zijn? En wie zou het dan zijn? Van sommigen heb ik al foto's gezien, maar dat betekent niet dat ik hun gezichten zal herkennen. En wat dan nog? Loop ik dan op persoon x af, vrolijk brullend: "heey, beste Caro!" of "Dipfico!" ofzo. En dan? "Hier is ysabje van 'mijn kleine wereld'?"

Maar vorig weekend was ik aan de zee en nadien reageerde s.goovy (Steven Goovaerts) op mijn post dat hij er ook was. Niet dat ik mert iedere blogger per se wil bonden of rare dingen bespreken, maar het zou toch leuk kunnen zijn moesten ik sommigen kunnen herkennen. Dan zou er een geheimzinnige knipoog kunnen zijn, een fijne glimlach of een onopvallend knikje. En dan zou ik nadien naar hun blog surfen en dan zou ik de resulaten kunnen zien...

Een pin, of een pluimpje in de hoed, een geschilderde B op het voorhoofd, eender wat. Het zou een geheim merkteken zijn, iets dat alleen insiders kennen. Misschien moet ik er eens diep over nadenken en een ontwerp insturen naar een of andere sympathieke blogcommissie. Als die zou bestaan...

Turrelurre lut

Het is weer een week geleden dat ik nog iets van mij liet horen op deze blog. Tijd vliegt. Ieder vrij moment steken we ons leven in kartonnen dozen (en soms plastieken, want Sven wil alles graag in plastieken dozen), of zetten we een dvd op om ons te verdrinken in de diepte van het scherm. Fotografie of blogschrijverij is er niet echt bij. Zo'n baby (ver)eist bovendien ook heel wat aandacht en organisatie.

De babyfoon ligt nu naast me. Tadeusz - vandaag acht maanden geworden - zeurt al uren de oren van mijn kop. Ik word er turrelut van. Waar haalt dat kind in hemelsnaam al die energie vandaan? We geven hem nu al bijna tien dagen vooral rijst. Zou het daar iets mee te maken hebben?

Al goed dat hij zo schattig is...

Spannend!

Er zit dan wel enige culturaliteit in ons gezin; echt spannend is dat leven van ons toch ook niet, als ik zo mijn blogje doorscrol. Het voelt wel spannend aan, maar het leest niet zo spannend. Spijtig toch...

Het ziet er niet goed uit.

Het ziet er niet goed uit... Het leven komt in volle galop op ons afgestormd; alle banaliteiten, alle typische hophop-tweeverdieners-stress. Naar de crèche, eten halen, kot enigszins proper proberen houden, afwassen, wasmachine insteken, enz enz. Het leven zoals velen het leiden. Je probeert je er een voorstelling van te maken vòòr je kinderen hebt, maar echt beseffen doe je het niet. Dat komt nu pas. Nu werken we allebei, moet Tadeusz naar de crèche en zoeken we ons nieuwe ritme. Met weinig slaap lijkt evenwicht en ritme ver weg.

Het jammere is dat ik er bijna niet in slaag om mijn blogje wat aan te vullen. Ik weet ook nog helemaal niet wat mijn lezers graag lezen. En ik zie het lezersaantal spectaculair naar beneden duikelen. Door de weinige posts? Omdat het te saai is? Ik heb google analytics. Heel leuk. Maar als het lezersaantal crasht is het ook wel een beetje sneu. Dan had ik het misschien wel liever niet geweten... Het ziet er niet goed uit.

Stokje

Het blogleven is op vele vlakken nieuw voor mij. Een wereld van gekke terminologieën en technische aspecten openbaart zich. Behalve de nieuwe woordenschat op het vlak van fotografie (lightroom, raw, dof, enz) komen er dus ook nog een heel deel 'blogolismen' op mij af gegalopeerd. Soms breekt het koud zweet me ervan uit. Er was een reactie van Caro, waarin zij sprak over een stokje... Het stokjesconcept is redelijk nieuw voor mij en ik moest - om eerlijk te zijn - even heel aandachtig lezen waar deze over ging. Maar mijn frank is gevallen. Ik begon prompt te blozen van trots. Ik? Genomineerd? Voor het stokje van brillante weblog. Amai! Ik weet niet of ik in wezen zo stokjesminded ben, maar nu ik genomineerd ben, wil ik ook meedoen. In ieder geval bedankt Caro! Ik geloof overigens niet dat het de bedoeling is om degene die het stokje doorgeeft te nomineren. Wat mij betreft gaat de award naar: Gekiekt. Zijn ttv-foto's zijn fantastisch. En ik geniet gewoon telkens opnieuw van zijn foto's. Van al zijn foto's. Dat is wat een blog voor mij moet zijn: iets om naar terug te keren, waar ik nieuwsgierig van wordt. Het leven van een onbekende dat aan de hand van enkele beelden en een paar letters dichterbij gebracht wordt. Plots wordt het boeiend. Steven Meert doet dit alles... http://gekiekt.wordpress.com/ En ik zou nomineren (de volgorde is totaal onbelangrijk): De fotoblog van Arthur Eranosian. Omdat ik telkens iets leer van zijn foto's. Ik vind het leuk om zijn weg te volgen. http://arturian.wordpress.com/ Zinloos. Een blog zonder foto's, maar leuke stukjes tekst. Heel vaak brengt Coltrui me echt aan het lachen. En gaat het leven daar niet voor een groot stuk over? Kunnen lachen? http://www.zinloos.be/wordpress/ Jens Daems Fotoblog. Jonge gast, vermoed ik. Maakt leuke dingen. Ik volg 'm graag. http://jensdaems.wordpress.com/ Herfstmensje. Ik kan niet goed verklaren waarom ik deze blog blijf bezoeken, maar ik blijf ernaar toe trekken. Ik heb het gevoel dat ze me iets te vertellen heeft. http://www.herfstmensje.be/ Stijn dc. Een leuke mix van vanalles. Dat bevalt me. Dat verrast me. Ik volg 'm graag. http://www.stijndc.be/blog/ Madame Zsazsa. Koken, naaien, tuinieren. Maar allesbehalve saai. Ze is er toegewijd, maakt fantastische dingen met naald en draad. http://madamezsazsa.blogspot.com/ Iedere genomineerde krijgt van de 'gever' een berichtje en de winnaar mag de Award op zijn blog plaatsen en aan alle 7 genoemden wordt gevraagd om het stokje weer aan 7 anderen door te geven, waarbij de award naar nr 1 gaat... Ziezo. Ik heb mij van mijn taak gekweten.