Overstap naar Wordpress

Na heel wat beraad, getwijfel en ernstige overpeinzingen is het besluit gevallen: ik stap over naar Wordpress. Van de dag dat ik op blogger zit heb ik me geërgerd aan het feit dat de foto's zo klein weergegeven worden. Ik besef dat er oplossingen zijn, maar het lukt me niet om ze toe te passen. De html-codes van mijn template herschrijven is toch iets te hoog gegrepen voor mij. In mijn luttele pogingen lukte het me wel om mijn tekst breed te krijgen, maar dan verplaatste mijn zijkolom zich plots belachelijk naar beneden en de foto's bleven even klein.

Ik heb dan enkele weken geleden ook een accountje op wordpress geopend om wat aan prospectie te doen en wordpress eens te testen. Ik merkte dat er enkele nadelen zijn (zo heb ik in mijn voorkeurstemplate geen blogroll in de zijkant, want anders overlapt die mijn foto's en dat staat amateuristisch.), maar het heeft toch vooral veel voordelen.

Alerte bezoekers zullen misschien gemerkt hebben dat er op wordpress een blogje ontstond waar alleen wat foto's op verschenen. Maar het wordt al snel wat onnozel als je er verschillende blogs op na gaat houden. De inspanningen zijn de resultaten niet waard.

Er moest dus een 'knoophakking' komen. Ik verhuis.

Ik schreef hier 135 berichten op zeven maanden en leerde veel bij van jullie commentaren en de ervaringen. Ik zal dit vanzelfsprekend verderzetten bij wordpress. Ik hoop natuurlijk dat de enkelingen die mij tussen hun favorieten of bij hun blogroll hadden staan, deze adreswijziging zullen doorvoeren. Een tienduizend mensen kwamen sinds juni 2008 naar deze blog en ik vond het een fijn publiek. Ik zou het niet willen verliezen. Hopelijk verhuizen jullie dus met mij mee. Naar www.ysabje.wordpress.com... Zij die dat niet doen: ik zal jullie missen...

Ontspanning in Nieuwpoort-Bad

Ondanks alle onuitgepakte dozen, de alomvattende chaos in het nieuwe huis, de ongestructureerdheid van het tastbare leven, zijn Sven en ik toch naar zee gegaan dit weekend. Het was redelijk onmogelijk om nee te zeggen tegen mijn schoonouders. Sven was immers jarig. En als ze hun kleinzoon Tadeusz dan kunnen zien zijn ze helemaal gelukkig.

Het huis moest dus maar wachten (ik pieker ondertussen wel voort: die kleerkast kan daar en dan kunnen onze badhanddoeken daar. We moeten nog dozen gaan kopen om die en die prullen in op te bergen, ik vind dat de salontafel niet meer passen in het geheel enzenzenz.) Oostduinkerke is heel ver weg van Antwerpen en dan lijken de problemen ook wat verder weg. Ik heb dus maar geprobeerd om onbezorgd fotootjes te maken toen we gingen wandelen in Nieuwpoort. Ik vond het leuk.

Ik denk niet dat er ook maar eentje scherp is, maar het was zo leuk om ze bezig te zien. Zo vrij en zo brutaal die beesten... de mensen die ze lokten waren door het dolle heen. Genieten, zo'n ontmoeting met het 'wilde'. Ik ben al menig hond dankbaar geweest. Ze helpen me om mensen te durven fotograferen. Een baasje is meestal bereid om zijn hond op de foto te laten zetten. En zo overwin ik mijn angst soms. Ik was niet de enige met een fototoestel daar. Sommigen komen met het grof geschut. Het statief over de schouder. En daaraanvast... Op het einde van de pier staat het vol met stoere vissers. Ze halen maar kleine visjes op, en ze nemen soms minder stoere houdingen aan. Een soort vogeltjesdans lijkt het wel. Maar hij zoekt gewoon zijn stoere lucifers, denk ik... Op de pier hebben mensen de dopjes van hun frisdrankflesjes over de nagels van het hout gedwud. Het geeft een kleurrijk zicht.

Het leven is verplaatst

Het heeft eventjes geduurd, maar ik ben terug. De verhuis heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Zo gaat dat meestal met verhuizen. Van de ene doos in de andere tuimelen, vloeken omdat ik mijn tandenborstel wel gevonden heb, maar de tandpasta niet (waarom steken die niet in dezelfde doos?!). De keukenhanddoeken wel weten zitten, maar ze zitten in de doos daar achter die stapel andere dozen. In de nieuwe kleerkast steeds de verkeerde deur opendoen en alle dagen opnieuw op zoek naar mijn onderbroeken.

Bovendien haalt zo'n verhuis de verschillen in karakters wel wat naar boven. Ik ben iemand die nogal heftig te werk gaat. Snel, efficiënt, eerst de grote delen op hun plaats, nadien zullen we de details wel invullen. Mijn lief Sven is totaal anders. Die wil alles ineens op de juiste plek en nadien niks meer moeten verzetten. Hij beschouwt de verhuis ook als een mogelijkheid om alles eens proper op te kuisen. Sven is traag, grondig en geduldig. Een andere werkwijze dus. Ik voel mij dan makkelijk afgeremd door al die details, en hij voelt zich opgejaagd. Na wat puzzelen aan een planning komen we er wel uit en slagen we erin om onze karakters ten goede aan te wenden en gebruik te maken van ieders kwaliteiten, maar eenvoudig is dat niet...

En dan is daar nog het lege huis. Nu leeg, verlaten en donker. Zo blij dat het leeg geraakt is! Het heeft iets triest nu. Zo hol. Ons leven is er gepasseerd en doorgegaan. Nu is het er weg.

Ik ben blij dat ik terugben. Ik heb er weer zin in!

Turrelurre lut

Het is weer een week geleden dat ik nog iets van mij liet horen op deze blog. Tijd vliegt. Ieder vrij moment steken we ons leven in kartonnen dozen (en soms plastieken, want Sven wil alles graag in plastieken dozen), of zetten we een dvd op om ons te verdrinken in de diepte van het scherm. Fotografie of blogschrijverij is er niet echt bij. Zo'n baby (ver)eist bovendien ook heel wat aandacht en organisatie.

De babyfoon ligt nu naast me. Tadeusz - vandaag acht maanden geworden - zeurt al uren de oren van mijn kop. Ik word er turrelut van. Waar haalt dat kind in hemelsnaam al die energie vandaan? We geven hem nu al bijna tien dagen vooral rijst. Zou het daar iets mee te maken hebben?

Al goed dat hij zo schattig is...