Romeinse Srilankanen

In Rome botsten we ook nog op een betoginkje van Srilankanen. Ik vermoed dat het Tamils waren die streden tegen de genocide, vermoorde kinderen en zo, maar echt zeker ben ik er niet van. Ik heb heb mijn kans gezien om een paar fotootjes te maken, maar ik blijf het toch niet evident vinden om mijn lens in iemand z'n gezicht te duwen... Update: deze foto trof ik ook nog aan tussen het reeksje en wilde ik er gauw nog aan toevoegen...

Schouderdans

Zoals, vermoed ik, wel meer beginnende amateurfotograafjes soms enthousiast kunnen worden over hun experimentjes, zo werd ik van deze wel vrolijk...

Tussengezichten

Dinsdag was het op het werk ons traditionele nieuwjaarsetentje. We trekken dan namen en kopen cadeautjes van vijf euro. Nadien gaan we dan ergens eten. Ik maak altijd een hele hoop mislukte foto's die elk jaar ook verdacht veel op die van het jaar ervoor lijken. Maar er zijn altijd wel een of twee foto's die het bijhouden waard zijn. Dit jaar leverde het een paar grappige gezichten op... Ik heb een theorie over 'tussengezichten'. Er zijn mensen die altijd slecht op foto's staan. Ze hebben net hun ogen dicht, of half dicht, of ze zien er altijd vreemd uit. Voor mij zijn dat tussengezichten; de gezichten die tussen twee gelaatsuitdrukkingen inzitten. Als je van een lach naar een frons gaat, wat zit er dan tussenin? Dat zijn die mislukte foto's. Sommige mensen hebben meer tussengezichten dan anderen. De weg van de ene uitdrukking naar de andere is bij hen langer, of qua fysionomie complexer. Ze hebben meestal pech als de camera klikt.

In foto één zie je Ann. Ann heeft veel tussengezichten, maar dit is er geen van. In foto twee zie je Elke. Dat is absoluut wél een tussengezicht. Dronken was ze immers niet...

Het was een leuk feestje en de collega's zijn super.

Sneeuw

Ik had in feite niet meer verwacht dat ik sneeuwfoto's zou gaan maken dit jaar. Op heel wat blogs verschijnen allerlei prachtige sneeuwfoto's en ik kon dat onmogelijk overtreffen of zelfs maar benaderen. Maar vandaag botste ik toevallig op het kerkhof in Merksem. Ik was er nog nooit geweest, en het was door de sneeuw dat het mijn aandacht vroeg. Ik was volledig betoverd door de schoonheid. De bomen leken net bergen, de sneeuw kraakte vers onder mijn voeten, er was zelfs onbewandelde sneeuw, de standbeelden stonden in schoonheid te zwijgen. Ik vond het prachtig. Ik kon niet anders dan foto's (proberen) maken. Maar een fototoestel in de handen van een kneusje: het is altijd maar een flauw afkookseltje van de werkelijkheid.

Het viel me overigens op dat de figuren witte armen hebben. Dit is niet van de sneeuw. Het lijkt wel verf of zo. Toch een beetje vreemd, niet?

Ontspanning in Nieuwpoort-Bad

Ondanks alle onuitgepakte dozen, de alomvattende chaos in het nieuwe huis, de ongestructureerdheid van het tastbare leven, zijn Sven en ik toch naar zee gegaan dit weekend. Het was redelijk onmogelijk om nee te zeggen tegen mijn schoonouders. Sven was immers jarig. En als ze hun kleinzoon Tadeusz dan kunnen zien zijn ze helemaal gelukkig.

Het huis moest dus maar wachten (ik pieker ondertussen wel voort: die kleerkast kan daar en dan kunnen onze badhanddoeken daar. We moeten nog dozen gaan kopen om die en die prullen in op te bergen, ik vind dat de salontafel niet meer passen in het geheel enzenzenz.) Oostduinkerke is heel ver weg van Antwerpen en dan lijken de problemen ook wat verder weg. Ik heb dus maar geprobeerd om onbezorgd fotootjes te maken toen we gingen wandelen in Nieuwpoort. Ik vond het leuk.

Ik denk niet dat er ook maar eentje scherp is, maar het was zo leuk om ze bezig te zien. Zo vrij en zo brutaal die beesten... de mensen die ze lokten waren door het dolle heen. Genieten, zo'n ontmoeting met het 'wilde'. Ik ben al menig hond dankbaar geweest. Ze helpen me om mensen te durven fotograferen. Een baasje is meestal bereid om zijn hond op de foto te laten zetten. En zo overwin ik mijn angst soms. Ik was niet de enige met een fototoestel daar. Sommigen komen met het grof geschut. Het statief over de schouder. En daaraanvast... Op het einde van de pier staat het vol met stoere vissers. Ze halen maar kleine visjes op, en ze nemen soms minder stoere houdingen aan. Een soort vogeltjesdans lijkt het wel. Maar hij zoekt gewoon zijn stoere lucifers, denk ik... Op de pier hebben mensen de dopjes van hun frisdrankflesjes over de nagels van het hout gedwud. Het geeft een kleurrijk zicht.

Pleegouders gezocht!

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Vereende krachten

Een hele tijd geleden kreeg ik van Feb een stokje toegeworpen. Het betreft het stokje 'van onbewerkte tot bewerkte foto'. Ik heb een hele tijd nagedacht en rondgekeken in mijn bestanden. Bij heel wat bewerkingen heb ik overwogen om het origineel erbij te zetten, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Maar nu werd het toch eens tijd...

Ik heb gekozen voor een erg slechte foto, waar toch iets leuks op staat. Ik vond het een erg schattig gegeven, die twee jongetjes, maar de foto trekt op niks. Ik heb geprobeerd om er iets mee te doen door ze te bewerken, maar het blijft een slechte foto. Maar ja. Soms moet je het daar mee doen...

Vogeltjesmarkt

Soms beland ik nog eens op de vogeltjesmarkt. Ik zie er altijd duizend foto's die ik nooit maak. De paar die ik gemaakt heb zijn dan redelijk typisch en voorspelbaar. Makkelijke plaatjes. Ik merk dat ik foto's vaak beter vind als er een kadertje rond is. Ik denk dat ik nog veel foto's met kadertjes zal maken. Ik denk dat het een soort fase is. Voor zij die niet van mijn kadertjes houden: ik vermoed dat die fase overgaat...

Zeezichtje

Nog een fotootje van dit weekend aan de kust. De bootjes in de mist waren mooi, maar moeilijk te fotograferen... (ik ben feb trouwens erg dankbaar voor het programmaatje bordermaker. Nu kan ik tenminste een eenvoudig kadertje rond mijn foto's maken...)

Tadeusz

Zoontje Tadeusz is natuurlijk mijn geliefkoosde onderwerp voor de camera. Maar dat betekent niet dat de foto's altijd zo goed zijn. Het oog van de moeder kijkt immers anders dan het oog van de fotograaf in mij. Maar ik kan wel oefenen. Ook met de bewerkingen. (Ik kreeg trouwens een tijd geleden een stokje van Feb - Frederik Baert - waarbij je voor-en- na-bewerking-foto's laat zien. Ik ben dit niet vergeten, ik ga er binnenkort werk van maken!) Ik probeer ook al een tijdje een eenvoudige kader rond foto's te maken in photoshop elements 6, maar dat lukt me toch niet zo goed.

In ieder geval is Tadeusz vandaag nog eens voor mijn lens gaan zitten. En ik vond 'm weer opmerkelijk fotogeniek. Jammer van het harde wit, rechtsonder... En echt scherp zijn de foto's ook niet.

Professionele fotograaf?

Deze mensen waren - op hun manier - voorbereid op het maken van foto's tijdens hun reis door België. Een paraplu heeft de fotograaf ook bij...

Licht, kleur ende verzadiging...

Ik probeer vanalles te doen met de bewerking van foto's. Ik vind het alleen zo moeilijk om daarbij keuzes te maken. Ik bewaar telkens heel wat versies van foto's. Zwart wit, warmere kleuren, koelere kleuren. Ik weet meestal nog niet wat het best bij een foto past. Wat maakt een foto beter of slechter? Ik heb in het park gisteren een aantal foto's gemaakt van de kindjes en ik ben er nadien mee gaan spelen. Naast elkaar zijn de verschillen soms erg groot...

Tadeusz slaapt

Als mijn zoontje Tadeusz 's morgens wakker wordt voor zijn eerste borstmaaltijd, dan neem ik hem vaak nog bij mij in bed. Het is zo'n lekkere kleine rozige baby van nauwelijks vijf maanden en ik vind die ochtenden heerlijk. Binnenkort moet ik weer gaan werken, krijgt hij geen borstvoeding meer en is die intimiteit voor eeuwig voorbij. Gisteren ben ik het fototoestel gaan halen, omdat hij in zijn blote warme lijfje weer zo mooi was. Even later wordt hij wakker, en dan gaat hij weer enthousiast zingen. Zingen is zijn ding wel. Veel meer kan hij nog niet.

Makkelijke plantjes

Ik heb een paar dagen niets gepost. Ik heb weinig tijd gehad en bovendien heb ik ook weinig foto's gemaakt. Ik heb wel al gemerkt dat het vrij makkelijk is om met mijn Canon dingetjes uit de natuur te fotograferen. Het ziet er telkens nogal indrukwekkend uit, vind ik. Maar het is zo gemakkelijk en wat ook: het zijn zo'n saaie foto's. Ik kom soms moeilijk aan fotograferen toe. Als ik over straat loop, durf ik vaak nog niet. Ik voel me vaak nog wat stom. Het lijkt zo stom om op de grond te gaan liggen voor een foto bijvoorbeeld. Of in de metro een foto te maken. De mensen kijken dan zo dwaas: "waar zit die nu foto's van te maken?" Mijn lief, Sventikov, die voelt zich op straat ook snel afgeremd. Telkens moeten stoppen omdat ik ergens een interessante baksteen heb gezien, is natuurlijk niet echt prettig voor hem. Hij weet trouwens ook dat ik die interessante baksteen er nog lang niet goed opkrijg. Meestal is het een foto die ik thuis direct weggooi omdat er niks mee aan te vangen is.

Ik zie ook veel toffe zaken als ik in de auto zit. Ik rij ergens voorbij en 'flits' daar passeert weer iets! Soms stop ik even, maar dat leidt nooit tot iets. Ik heb mijn draai dus nog lang niet gevonden. Een plantje staat lekker stil en het is aanvaard om plantjes te fotograferen. Ik zal toch wat meer durf moeten vinden om te groeien met mijn Canon...

Barbecue

Vandaag mijn dag gevuld op een alledaagse manier, maar nu mét fototoestel. Ik vind fotograferen erg moeilijk. Ik kan er nog niks van. Mijn moeder heeft een banaal digitaal 'kodakske' en zij maakt veel betere foto's dan ik. Ik heb het gevoel dat ik mijn Canon Eos 450D 'nodig heb' om op haar niveau te komen. Ik doe mijn best om bij te leren: niet te snel afdrukken; eerst goed kijken; letten op licht en schaduw, reflectie; meer stilstaan bij cadrage. Ik maak honderd foto's en er zit er maar een goede bij. Ik moet dus ook dringend leren van foto's weg te gooien. Wat niet echt goed is, moet eigenlijk direct gewist worden. Strenger zijn. Niet tot in den treure bijhoudenbijhouden. En eigenlijk zou ik mijn fototoestel altijd moeten bijhebben. Vanavond zijn we gaan eten bij mijn moeder. Barbecue. Eén - naar mijn gevoel - leuke foto gemaakt van de aubergines en de tomaten. Verder heb ik geprobeerd om nog enkele leuke plaatjes te maken. In de tuin bij mijn moeder vliegt ook nog een Indonesische 'engelheks' rond, die me fotogeniek leek.

Fotografie blijft in ieder geval wel erg leuk, vind ik. Ik wil graag het lef hebben om mensen aan te spreken om foto's van hen te maken. Nu heb ik nog veel te veel gêne. Het zou leuk zijn als ik binnenkort ook eens wat (straat)portretjes kon maken. Een leuke oefening. Zowel voor de foto's als voor de 'durf' die je ervoor moet ontwikkelen. En de mensen op straat zijn soms heerlijk om te zien. Niet de saaie dertigers die over de meir lopen en saaie koopjes doen, maar wel de oude mensen, of de figuren in de stationsbuurt.