Pleegouders gezocht!

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Kunst op zondag

Om van deze druilerige zondag vol regen toch nog enigszins een zinvolle dag te maken zijn we even langs 'Beeldende Beweging' van Echobase gegaan. Een kleine tentoonstelling waar mijn moeder aan meedeed met enkele van haar animatiefilmpjes. Het was een kleine gezellige kelder met leuke bewegende kunst. In volgorde ziet u (redelijk slecht gefotografeerde) kunst van:

1. Mijn moeder, Rita Jongeneelen

2. Harry Laureys 3. Kumi Oguro

Als ik mijn blog er zo op nalees zou ik bijna gaan denken dat wij een cultureel aangelegd gezinnetje zijn...

Zondvloed in Ekeren

In Ekeren was het grote rommelmarkt deze zondag. Het was triestig: het goot pijpenstelen. Zo op het eind van de zomer zo'n zondvloed, ik had met de Ekerenaars (?) te doen. Het was een erg vochtige bedoening. Doorgeregende mensen met onder plastic verstopte kraampjes. Puzzelstukken drijvend in hun doos, boeken met golvende bladzijden, aaneenplakkende platenhoezen, niezende mensen, veel paraplu's, doorweekte knuffelberen. Wat een volharding van de deelnemers! En dan waaide het ook nog eens. Ik heb partytenten over de straat weten waaien. Kartonnen dozen vol rommel met zeiknatte onderkanten: hef die nog maar eens op...

Ik vroeg me af of ik - als ik ingeschreven zou zijn - na 's morgens het weerbericht gecheckt te hebben - ook gegaan zou zijn. Of ik met al mijn rommel zou sleuren om dan met natte voeten te onderhandelen over de prijs van een tinnen pot of oude barbie met uitgetrokken haar. Twintig cent! Twee euro. Allee, ge moogt het hebben voor anderhalf... Mezelf kennende zou ik gegaan zijn. En dan een hele dag dwangmatig optimistisch proberen zijn.

Maar wij hebben toch ook heel wat regen getrotseerd vandaag. Mijn fototoestel hanteren met een paraplu op mijn schouder was moeilijker dan ik dacht. Ik heb me vandaag wat meer op de mensen geconcentreerd dan op de rommel. Ik heb heel wat foto's van de regen en echte regensituaties, maar ze zijn naar mijn gevoel niet echt geslaagd. Ik twijfel dan intens: moet die of die foto ook op de blog? Onderstaande mocht er alleen op omdat er ook bevreemdende blote billen mee opstaan. In de bovenstaande foto vind ik vooral de moeder leuk.

Vissen

Gisteren, zondag, om vijf uur opgestaan. Om op zee te gaan vissen. Achteraf bekeken lijkt het nog vroeger dan het aanvoelde op het moment zelf. Vissen dus. Met een man of dertig. Ik had dat nog nooit gedaan. Het was leuk, maar vermoeiend. Ik heb geprobeerd om leuke foto's te maken, maar dat sloeg toch fel tegen, zo met een baby op de buik op een waggelend schip, met visgeur in de neus en wind in de haren. Het regende en ik had ook moeite met het licht. Door die lichte wolken werden de foto's heel snel over- of onderbelicht en ik wist niet goed wat ik daartegen moest beginnen.

En ik wil graag zo'n filter om wolken er apocalyptisch te laten uitzien. Dat lijkt me wel iets.

Pieren en 'zagers' op de lijnen zetten was niks voor mij. Ik heb het gedaan, maar het bleef elke keer mijn gruwel overwinnen. Die pieren leken overigens wel kleine piemeltjes. Zo voelden ze ook aan.

We hebben trouwens niets noemenswaardig gevangen. Veel kleine visjes en een drietal grotere. Niet genoeg om dertig man te eten te geven. Maar plezier hebben we wel gehad.

Breendonk

Op deze regenachtige zaterdag moesten Sven en ik al vroeg in Londerzeel zijn. We hebben wat in de buurt rondgereden: Puurs, Londerzeel sint Jozef, Breendonk. Wat saaie, eentonige gemeentes, en door het grijze weer was er totaal niks te zien. Iedereen op straat had dezelfde bestemming: den bakker. In het volgend bericht zit een fotootje. Omdat we toch in de buurt waren, zijn we naar het Fort van Breendonk gegaan. Ik was nog nooit eerder in een concentratiekamp geweest. Ondanks de gruwel die daar plaatsvond, vond ik het best een mooi gebouw.

Tram 7

Vanavond moest ik in de regen te voet naar huis. Ik was namelijk met Tadeusz in zijn 'kar' op pad gegaan. Als ik tram 7 moet nemen gebeurt het heel regelmatig dat het een oude tram is waarbij de deuren te smal zijn voor de voiture van mijn zoon. Nu merkte ik, na lang wachten, dat er deze avond maar twee zevens op de lijn reden en dat ze allebei smalle deuren hadden. Ik moest dus te voet. Bij de Antwerpse waterwerken stopte ik voor een foto van 'de Badende Kinderen' van Stig Blomberg. (Niet helemaal scherp omdat het al schemerde wat de sluitertijd vertraagde. Ik ken nog veel te weinig van mijn fototoestel. Ik moet dringend 'den boek' eens gaan lezen.)

Een beetje verder was ik ondertussen zo natgeregend dat ik de 'kar' gedemonteerd heb en dat ik met veel cinema, lawaai en gesukkel toch op tram 7 ben geraakt. Vaak negeren mensen me als ik met mijn kar de tram op moet, maar nu was dat redelijk onmogelijk. Het begon al toen de deuren opengingen: ik steek mijn been ostentatief tussen de deur, zodat die stoute tram er niet vandoor gaat zonder mij. Ik leg ondertussen aan behulpzame medereizigers uit dat ze de kar moeten laten staan omdat die toch niet tussen de deuren gaat. Ik smijt mijn handtas, zak met pampers-handdoeken-vodden-extrakinderkleding- en mijn fototoestel in het rijtuig, ik demonteer de draagmand met één hand (terwijl men er twee voor nodig heeft - u ziet het gebeuren?). Ik gooi de mand - met kind - de tram in, ik vouw het onderstel op terwijl mijn gestrekte been nog steeds de tramdeuren belet van dicht te gaan. Ik werp mezelf - met onderstel - op de tram. De hele vloer ligt vol met mijn bezittingen en mijn onthutste baby. Ik bedank iedereen, moet me stevig vasthouden om niet overkop te gaan door het vertrek van de tram. En dan kan ik, in mijn magische toverhandtas waarin altijd alles verdwijnt, op zoek naar mijn tramkaart. Het leven van een moeder kan soms behoorlijk avontuurlijk zijn...

Capsule

Gisteren liep ik een jeugdvriendin, Florence, tegen het lijf. We strandden op 't gezellige terras van Caffénation op Hopland toen de regenbui losbrak. Florence is één van de vrouwen die de fantastische groep Capsule enkele jaren geleden op poten zette. Zeer eigenzinnige, creatieve en swingende muziek met drie fantastische zangeressen op de voorgrond: Saar, Roos en Florence. Zij die nog nooit van Capsule gehoord hebben kunnen daar nu dus verandering in brengen... Ik heb snel wat foto's gemaakt, maar ben er niet echt tevreden van. Teveel tegenlicht, weinig geïnspireerd; een banaal kiekje. Zoontje Tadeusz staat er natuurlijk ook weer bij op. En Florence komt er wel goed uit, vind ik.

Regen

Vandaag brak het onweer los. Ik wilde naar de solden, maar door het onweer bleef ik nog een tijdje in de auto zitten voor ik met Tadeusz (mijn verse zoontje van drie maanden oud) het ruime sop indook. We hebben wel succes gehad! Zo na de bevalling (nu drie maanden) had ik totaal geen kleren meer waar ik me goed in voel. Ik heb last van immense borsten door de borstvoeding (en ik had er voordien al zoveel ambras mee!), en bijgevolg past niets me lekker. Ze maken ook geen kleren voor mijn figuur, denk ik telkens. Ik zou in feite een kledingadviseur moeten hebben. Iemand die me zegt: pas nu dit en nu dat... Maar vandaag was het voor het eerst in lange tijd redelijk succesvol shoppen. Een jeans en twee t-shirten. Natuurlijk lag er niks van in de solden, maar ik ben toch bijzonder content.