Pleegouders gezocht!

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Knutselfoto's

Vandaag in de stad rondgelopen. Ik zie heel veel foto's, maar ik maak ze niet. Durf niet. Ik kan daar enorm kwaad van worden op mezelf. Heb een paar foto's gemaakt, maar het stelde allemaal weer niet veel voor. Ik heb thuis dan geprobeerd om ze nog enigszins op te kalefateren. In mijn kalefaterpogingen probeer ik ook vaak nieuwe dingen. En ik heb vandaag geleerd hoe ik bepaalde delen van een foto kan veranderen, zonder aan de andere te raken. Ik ben blij dat ik dat kan. De foto blijft redelijk slap, maar het bewijst wel dat ik iets geleerd heb in photoshop...

Ik moest, bij het maken van deze foto, weer denken aan Arthur, die graag rond het thema geloof wil werken met zijn foto's...

Bang van Muppets

Vorige week braken de paspoppen in de etalages op de Meir uit hun keurslijf. Ik vond het erg moeilijk om er leuke foto's van te maken. Ik weet met al die weerspiegeling in de etalages nog geen blijf. De enige aanvaardbare foto leek me dan ook eentje zonder glas... Het idee was leuk, maar in vergelijking met de andere projecten van Royal de Luxe was dit toch maar matig. De meesten onder ons herinneren zich waarschijnlijk de olifant en de reuzin van vorig jaar nog wel. Dat was toch van een ander kaliber. Deze poppen waren ook best griezelig, vond ik. Als kind zou ik er nachtmerries van gekregen hebben. Ik was als kind namelijk bang van poppen. Ik had nachtmerries van de Muppet Show en ik gruwelde van de Freggels of de Fabeltjeskrant. Ik huilde bij de boeken van Paulus de boskabouter. Ik begreep die poppenwereld niet. Waar was die wereld dan? Hoe groot waren die poppen? En die poppen waren zo bruin en zo stoffig. Ik kon hun muffe geur bijna ruiken. En hoe kwam het dat ze leefden? Ik kende toch geen levende poppen in mijn nabijheid. Hun oogjes stonden zo fanatiek, en iedereen vond ze zo grappig. Iets wat op zich al griezelig genoeg was. Waarom lachte iedereen met hen? En als er een 'mensengast' was in de Muppet Show dan werd ik pas echt bang: er bestond blijkbaar een deur naar die wereld. Dus kon die wereld ook naar mij komen. Als de Freggels een postkaart kregen van hun wereldreizende kameraad dan kwam die postkaart aan bij nog grotere stoffige poppen. Zo groot als volwassen mensen! Iedereen in mijn klasje vond al die programma's geweldig en ik schaamde me voor mijn angst. Dus keek ik ernaar, en deed ik alsof ik het ook geweldig vond. Tv kijken was voor mij vaak een echte kwelling. Later ben ik de genialiteit van de meeste programma's gaan inzien en nu hou ik er zelfs echt van, maar toen niet. Ik herinner me de angst nog steeds levendig. Ik ben blij dat de meeste kinderen geen last hebben van die angst. Maar enfin: door de ogen van de kleine ik vond ik de paspoppen dus griezelig: poppen die ontsnappen en in mijn wereld rondlopen...