Engelen zijn van alle tijden...

Grotere foto op ysabje.wordpress.com

De eerste ochtend van het jaar...

Ik ben nooit echt een fervent nieuwjaarsvierder geweest. Ik heb menig jaar aan de scheldekaaien naar het vuurwerk gekeken, maar vaak met heel wat bedenkingen: wat doe ik hier eigenlijk? Het is koud. Het is veel te druk. En dat vuurwerk. Tja...

Vuurwerk is niet meer hetzelfde als vroeger. Ik zeg niet dat het vroeger beter was, maar als kind kon ik er in verdwijnen en dat kan ik nu niet meer.

Ik herinner me vaag dat er in Antwerpen ooit een Spaans schip aan de kaaien lag. Ik weet niet meer waarom, maar toen het vertrok gaf het een groot vuurwerk. Ik was een jaar of vijf en ik stond met mijn moeder op de kaaien. Het was zo verbluffend dat ik er bijna bang van werd. De hele hemel zat vol vuur en ik zag sommige mensen geschokt onder de hangars gaan staan. Want ik denk dat het ook voor volwassenen zo indrukwekkend was dat ze er een beetje bang van werden. Het vuurwerk was overal; de hemel viel op ons hoofd. Mijn moeder kreeg een sintel in haar gezicht waardoor ze een tijdje met een brandwondje op haar kaak rondliep.

Zo is het dus niet meer. Ik heb ooit een paniekaanval gehad in de drukte. Ik zag het einde van de massa niet meer. Het was een massa volk die voortkroop als een reusachtig insect en ik zat er midden in, ik kreeg geen lucht meer en overal werden rotjes afgestoken, werd er met flessen gegooid en geroepen. En het vuurwerk trok op niks.

Nee, voor mij geen kaaivuurwerk meer. Ik besloot dit jaar vroeg te gaan slapen (met een baby in huis kan je ook moeilijk tot stukken in de nacht op de lappen gaan). Ik drink ook geen alcohol, dus een kater hoefde ik ook niet te vrezen. Ik ben vroeg opgestaan en ben een wandeling gaan maken met mijn fototoestel. Het was erg koud. De stad was om negen uur 's morgens al bijna helemaal opgekuist door de stadsdiensten. Maar hier en daar vond ik toch nog wat restanten van de feestelijkheden...

zebra

Ik was onlangs in de bibliotheek Permeke op het de coninckplein. En er liepen zebra's in de tuin!

Verboden te parkeren

Het heeft wel iets, vind ik. Het is een raar zicht, zo'n groot geschilderd verkeersbord. Een beetje grappig ook, want er valt totaal niet te parkeren omdat er overal paaltjes staan.

Het is trouwens een vluchtweg naar/van de nieuwe stadstunnel in de buurt...

Kunst op zondag

Om van deze druilerige zondag vol regen toch nog enigszins een zinvolle dag te maken zijn we even langs 'Beeldende Beweging' van Echobase gegaan. Een kleine tentoonstelling waar mijn moeder aan meedeed met enkele van haar animatiefilmpjes. Het was een kleine gezellige kelder met leuke bewegende kunst. In volgorde ziet u (redelijk slecht gefotografeerde) kunst van:

1. Mijn moeder, Rita Jongeneelen

2. Harry Laureys 3. Kumi Oguro

Als ik mijn blog er zo op nalees zou ik bijna gaan denken dat wij een cultureel aangelegd gezinnetje zijn...

Driekoningenstraat

Nog eentje voor de berchemenaars (berchemers, berchemieten, berchemisten?) Ik denk trouwens dat de kaderfase al een beetje aan het overgaan is.

Raamvertelling

Subcultuurmarkt

Toen we vandaag gezinsgewijs in de stad verzeilden (we gingen een citytrip naar Rome betalen. In februari gaan we. Ik ben nu al door het dolle heen!) konden we niet naast de cultuurmarktdrukte kijken. In de rand van het gebeuren was er een aantal mensen dat opviel: Op de groenplaats was de kiosk bezet door een berg jongeren van een subcultuur die ik nog niet eerder gezien had (misschien had ik het moeten kennen?). Ze dansten de 'Melbourne shuffle' (naar het schijnt). Gekke broeken, beetje eentonige grappige danspansjes. Maar alles heel serieus. Om beurten lieten ze het beste van hun 'shuffle' zien. Voor wie het niet kent: met mijn 'kodakske' filmde ik een stukje (en troost u: ik had er nog nooit van gehoord...).

Op de meir troffen we deze jongeman aan. Ik vermoed dat dit past in het huidige modebeeld. Zo'n reusachtig t-shirt! Sven dacht dat het een werkman betrof, maar ik betwijfel het toch. Zijn hemd is wel erg proper in vergelijking met zijn broek...

Aan de boerentoren zaten deze meisjes. Wederom lijken dit mij de fenomenen van een subcultuur. Volgens mij zijn dit emo's, maar ik ben niet helemaal zeker. Ik heb besloten om het roze been van meisje drie er niet af te knippen omdat er 'Jerry Piemel' op haar schoen geschreven staat en dat vond ik grappig (er staat ook nog een hartje naast). En deze man besloot zich van al dat gedruis niets aan te trekken.

En de vrouw ernaast trekt zich dan weer zo weinig mogelijk aan van meneer...

Duifje

Vorige week, toen ik naar huis liep, zag ik op de stoep een duif die wat zenuwachtig heen en weer schuifelde. Ze vloog niet op toen ik passeerde. Ik kon rustig mijn fototoestel nemen, mezelf bukken, en wat foto's maken. Het was nog een jong beestje...

Museumnacht

Sven had via GvA tickets gewonnen voor de museumnacht. We zijn er dan maar naartoe gegaan. Het is een goed bedacht initiatief: mensen gaan plots massaal naar musea in eigen stad. Waarom? Omdat het 's nachts (of beter: 's avonds) zo lekker spannend en speciaal is. En ook omdat het weer een evenement is waar je toch bijgeweest moet zijn! Die musea zijn even interessant in de loop van het jaar, maar plots is het iets dat je niet mag missen. Als het mensen naar het museum kan lokken is het voor mij al lang goed. Wat cultuur doet niemand kwaad. Zo zien de Antwerpenaren de fantastische Dulle Griet misschien eens, waar ze al die jaren achteloos voorbij liepen.

De musea proberen nog extra lokmiddelen in te zetten met te beloven dat ze de verborgen schatten uit de kelders zullen halen. De meeste mensen hebben natuurlijk al vlees genoeg aan de vaste collecties, want die hebben ze ook nog nooit gezien, maar het idee dat je een 'schat' kan ontdekken, maakt het allemaal nóg spannender.

Enfin. Het was dus druk. Maar wel oké. Goed georganiseerd, vriendelijk. We zijn naar het fotomuseum geweest, waar een tentoonstelling van Guy Bourdin liep. De tentoonstelling zei me eigenlijk weinig. Ik denk dat ik niet zo van zijn stijl hou. Het hypergeënsceneerde stoort me vaak. Het heeft iets kils, iets plastics. Dat is misschien de bedoeling, maar het raakt me niet. Enkele mooie foto's. Soms een mooie vondst, maar dat was het dan. Misschien denken jullie er anders over?

Foto's maken mocht enkel in gangen. Op de foto: Sven met Tadeusz in z'n babybjörn-draagding.

Nadien zijn we het scheepvaartmuseum in het Steen nog maar eens binnengelopen. Het leek me wel iets: dat gekke kasteeltje bij nacht. Uiteindelijk was het eigenlijk net zoals overdag. Een beetje duf. Veel schattige bootjes. Een tentoonstelling over the Red Star Line. Daar zaten een paar geniale foto's tussen van de opvarenden indertijd...

Tadeusz had er toen genoeg van en zette zijn keeltje open. Nadat hij met zijn gebrul zowat alle bezoekers op zijn aanwezigheid gewezen had, zijn we maar vertrokken.

Antwerpen Zingt (vals)?

Gezien mijn grote (aheum) voorliefde voor festivals ben ik vanavond eens langs 'Antwerpen Zingt' gelopen op de gedemte zuiderdokken. Antwerpen zingt al een tijdje. Ieder jaar gaat Antwerpen aan het zingen en het trekt nogal wat volk. Ik kan niet zingen, hou er daarom ook niet zo van, en ik ben al niet zo gek op festivals, maar ik vond toch dat ik er eens langsmoest. Een kans om zingende mensen te fotograferen. En ik vermoedde dat die zingezangers zich gewillig voor de lens zouden laten plaatsen. Dat laatste blijkt wel te kloppen. Groot nadeel van zo'n setting, is dat die gewillige mensen - van zodra ze een lens zien - de koppen tegen elkaar gaan houden en schaapachtig gaan grijnzen. Ik heb weer een massa weggooifoto's gemaakt. Ik krijg er wel lol in, hoor. Bij iedere foto leer ik immers een kleinigheid bij. Er hing een gezellige sfeer. En er werd overigens veel vals gezongen, veel gedronken en het viel me ook op dat 'Antwerpen Zingt' een enorm divers publiek aantrekt. Mensen van alle leeftijden, van veel rangen en standen. Rustige zangers en uitzinnige zangers. En ook zangers die het echt menen...

Knutselfoto's

Vandaag in de stad rondgelopen. Ik zie heel veel foto's, maar ik maak ze niet. Durf niet. Ik kan daar enorm kwaad van worden op mezelf. Heb een paar foto's gemaakt, maar het stelde allemaal weer niet veel voor. Ik heb thuis dan geprobeerd om ze nog enigszins op te kalefateren. In mijn kalefaterpogingen probeer ik ook vaak nieuwe dingen. En ik heb vandaag geleerd hoe ik bepaalde delen van een foto kan veranderen, zonder aan de andere te raken. Ik ben blij dat ik dat kan. De foto blijft redelijk slap, maar het bewijst wel dat ik iets geleerd heb in photoshop...

Ik moest, bij het maken van deze foto, weer denken aan Arthur, die graag rond het thema geloof wil werken met zijn foto's...