Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Tadeusz ontdekt de wereld

Dit was weer een avontuurlijk weekend voor Tadeusz. We zijn ondermeer naar de kijkdagen bij Bernaerts geweest. Een kunstveiling; dat leek ons nu eens echt iets voor een baby van zeven maanden, se.

Hij heeft het wel moeilijk de laatste dagen. Hij komt er maar niet bovenop. Maar dat zie je niet aan deze foto's... Ik heb deze keer geen kadertjes toegevoegd. Ik ben van mening dat je die toch best maar af en toe gebruikt. Zo is dat ook met uitroeptekens in tekst!

Tadeusz

Zoontje Tadeusz is natuurlijk mijn geliefkoosde onderwerp voor de camera. Maar dat betekent niet dat de foto's altijd zo goed zijn. Het oog van de moeder kijkt immers anders dan het oog van de fotograaf in mij. Maar ik kan wel oefenen. Ook met de bewerkingen. (Ik kreeg trouwens een tijd geleden een stokje van Feb - Frederik Baert - waarbij je voor-en- na-bewerking-foto's laat zien. Ik ben dit niet vergeten, ik ga er binnenkort werk van maken!) Ik probeer ook al een tijdje een eenvoudige kader rond foto's te maken in photoshop elements 6, maar dat lukt me toch niet zo goed.

In ieder geval is Tadeusz vandaag nog eens voor mijn lens gaan zitten. En ik vond 'm weer opmerkelijk fotogeniek. Jammer van het harde wit, rechtsonder... En echt scherp zijn de foto's ook niet.

Raamvertelling

Onafwendbare verweking

Met mijn trui vol gele smurrie (overgeefsel van bijna zesmaandenoude Tadeusz, dat via mijn kraag in mijn bh druipt) las ik de reacties op mijn vorige post, en ik was ontroerd door de warme vriendelijkheid in die reacties. Het bracht me tot deze kleine bekentenis, waarvan de ik de gevolgen nog niet kan inschatten.

Ik ben altijd nogal een harde geweest. Niet flauw zijn, niet sentimenteel doen. Ik heb het nooit zo opgehad met teddyberen, konijntjes en hartjes. Een 'bleitfilm' daar kon je mij niet mee platkrijgen. Vroeger waren buggy's voor mij - eerlijk waar - alleen maar buggy's. Lastige onhandige rolsystemen die meestal in mijn weg stonden. Ik stond er zelfs niet bij stil dat er een levend wezen in kon zitten. Ik had in feite niks met kinderen, maar dat zeg je niet zo gemakkelijk in een wereld waar kinderen toch bijna het absolute toppunt van schattigheid zijn.

Sinds ik een kind heb is er toch iets veranderd, ook al geef ik dat niet graag toe. Mijn imago ligt aan gruzelementen als ik dit bericht post, dat besef ik wel. Het is maar een subtiele wijziging, piepklein, maar toch ingrijpend.

Ik ben weker geworden. Het is een reusachtig cliché, ik weet het. Ik ben niet de enige. De ontroering is er al als ik de kleertjes van Tadeusz opvouw (wat overigens zelden lukt: ik begrijp niet hoe iedereen die prutserige kleertjes opgevouwen krijgt.), of als Sven iets liefs tegen me zegt. Een kind dat huilt is nu een 'kind dat huilt' en niet meer 'een storend teveel aan decibels'. Ik kan me voelen verweken als ik in de loop van de namiddag nog een restje groentenpap op de wang van mijn zoontje ontwaar.

Ik ben gelukkig nog geen 'weke'. Ik blijf een harde. Voor mij nog altijd geen roze postkaartjes met kleine poesjes, geen knuffelberen en geen violen in stroperige lovesongs. Maar er is toch ergens een snaartje bijgekomen dat gemakkelijker trilt dan de rest van mijn snaren. Een neveneffectje van het moederschap waar ze me wel voor gewaarschuwd hadden, maar dat onafwendbaar was. Het werd me wel al duidelijk tijdens de zwangerschap. Terwijl het kind in mij groeide, groeide er ook een emotie-klier bij, denk ik. Een permanente. Ik ben er nog niet uit of ik het erg vind of niet. Ik moet in ieder geval mijn zelfbeeld wel dringend gaan bijstellen: zo'n taaie ben ik dus niet meer...

Crèche

Mijn heerlijke zoontje Tadeusz (bijna zes maand oud) had vandaag een grote dag: voor het eerst naar de crèche... Ik had de verhalen al gehoord: de meeste moeders snotteren er dan stevig op los. In de afgelopen weken had ik deze dag zien naderen, en ik vond Tadeusz steeds 'kleiner' worden, en mama's-zorg-behoevender. Het leek iedere dag onmogelijker.

Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.

De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).

Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...

Schattige monsterbaby's

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Gaan werken met twee borsten

Gisteren voor het eerst in vijf maanden weer eens gaan werken. Het is een andere wereld waar ik weer intuimel. Weer echt werken, weer teamvergadering, weer collegiaal gebabbel, en zo vanalles...

Na vijf maanden ga ik voor het eerst een hele dag zonder baby op pad. Voelt vreemd. Ook omdat mijn borsten zich een hele dag stilletjes aan vullen met melk. Als ik naar huis mag staan ze op ontploffen. Thuis moet dat kind drinken. Of hij nu dorst heeft of niet.

Borstvoeding is niet te onderschatten. O wee degene die er minachtend over doet of het vanzelfsprekend vindt!

• Het is ten eerste helemaal niet zo makkelijk als het eruit ziet. Die eerst dagen na de bevalling zijn zeker niet zo vanzelfsprekend. Het gaat helemaal niet vanzelf.
• Het doet vaak gewoon pijn. Ontstekingen en kloven zijn maar een deeltje van het lijden.
• Het is wel erg handig, maar het melkkoe-gevoel is zeker aanwezig. Ik voelde me regelmatig gewoon gebruikt. Zo'n baby is behalve schattig, ook gewoon een kleine parasiet.
• Afkolven is heel erg saai. En het melkkoe-gevoel is dan helemaal compleet.
• en als je wil stoppen met borstvoeding: die borsten willen daarom niet per se stoppen! Die blijven nog een hele tijd melk produceren. Ik geef 's morgens en 's avonds nog borstvoeding, dus het is nog niet helemaal gedaan, maar het is weer een nieuwe fase. Het is een soort afbouwschema. Maar dat is al erg genoeg.

Zij die mij kennen weten dat ik regelmatig in de clinch ga met mijn borsten. Ik vind het maar lastige klieren, stomme uiers. Dat baby's er nog iets in zien tot daartoe, maar wat mannen erin zien, heb ik nooit zo begrepen.

Ziezo. Die frustratie is er weer even uit. ik wilde eerst gewoon iets over 'terug gaan werken' schrijven, maar al doende kwam ik toch weer op die borsten uit. de melkmachine...

De Pianist

Zoals de meeste moeders vind ik mijn kind op een manier geniaal. Iedere nieuwe verworvenheid is een feest. En alle leuke momenten zijn een foto of een film waard. Ik heb geprobeerd om het kort te houden (slechts 1 minuut), maar nu kon ik jullie deze blijk van genialiteit, van fijngevoeligheid en motorische wonderbewegingen toch werkelijk niet onthouden. Zeg nu zelf... Ziet die vingerkes gaan...

Nieuwe muts

Het is eigenlijk erg, maar sinds ik een kind heb doe ik niets liever dan het te fotograferen. Het is zo typisch dat mensen met kinderen bakken vol foto's hebben van die kinderen en die aan iedereen willen tonen. Het interesseert over het algemeen niemand, maar toch blijven de ouders er foto's van maken en ervan uitgaan dat de hele wereld erop zit te wachten. Ik ben zelf ook veel minder (of beter: nauwelijks) geïnteresseerd in andermans kind. Het hij-heeft-de-neus-van-zijn-vader, en het hij-kan-al-zo-goed-rechtop-zitten was vroeger ook niet aan mij besteed. Nu ik er zelf eentje gemaakt heb is er gelukkig al een beetje meer enthousiasme. Maar ik verwacht dus niet dat mensen per se helemaal wild en vrolijk zullen zijn over mijn zoon. Het is logisch dat ík gek ben op hem, maar ik kijk er niet van op dat het de rest van de wereld koud laat. Ik vind het soms ook een beetje vreemd: een kind wordt geboren en dan wordt het gedurende maanden betast, gemeten, bewonderd, bekeken. (Stel je voor dat er zoiets zou gebeuren met uw nieuw lief.) Enfin. Tadeusz showt op deze foto's zijn nieuwe muts. Ik ben dus duidelijk een verse moeder, want om de zoveel tijd kan ik het niet laten om de foto's van mijn zoon te tonen... Sorry voor diegenen die het saai vinden... De tweede is overigens onscherp.

Tadeusz

Mijn zoontje Tadeusz was vandaag weer goed gemutst. Momenteel zit hij nogal vrolijk te zingen. Hij kan het nog niet goed, maar het is wel erg mooi...