Ondanks het drijfzand

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Breda

Iedere twee maanden rijden Sven en ik naar Breda. Voor sigaretten. Het lijkt vreemd, maar er is een uitleg voor. Wij roken (ik ben nu anderhalf jaar gestopt, maar beschouw mezelf nog steeds als roker) namelijk Natural American Spirit. Dit is een sigarettenmerk dat er prat op gaat 100% additiefvrij te zijn. Er worden dus geen verslavende sauzen aan de tabak toegevoegd, geen sneller-opbrand-dingen, geen suikers. Jammer genoeg worden deze sigaretten niet in België verkocht en moeten wij op regelmatige basis naar Nederland. Ze zijn een beetje duurder dan de sigaretten in België, maar dat hebben we er graag voor over...

Gisteren was het weer zover. Ik ben niet echt gek op Breda, maar het is soms toch wel een leuke uitstap. Nu was de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk gratis toegankelijk. Er waren een aantal kunstenaars de kerk aan het inrichten voor een of ander kunstproject. Het was een vreemd sfeertje. Enerzijds kerk, anderzijds kunst. Het was leuk om er een aantal fotootjes te maken...

Ik heb de naam van de kunstenares met de opgezette beestjes niet genoteerd. Beetje dom natuurlijk...

Ik heb ondertussen ook geleerd hoe ik mijn fototoestel zowel in raw als in jpg moet laten werken. Thuis oefen ik dan wat. Maar ik krijg de raw-bestanden zelden goed. Af en toe is de raw-foto beter dan de jpg, maar ik doe toch echt iets fout, denk ik... Ik bewerk de rawbestanden in Picasa, en daar lijken de opties erg beperkt. Van bovenstaande foto's is alleen de eerste een raw-bestand. Het groen kwam er beter uit.