woensdag 3 september 2008

Crèche

Mijn heerlijke zoontje Tadeusz (bijna zes maand oud) had vandaag een grote dag: voor het eerst naar de crèche... Ik had de verhalen al gehoord: de meeste moeders snotteren er dan stevig op los. In de afgelopen weken had ik deze dag zien naderen, en ik vond Tadeusz steeds 'kleiner' worden, en mama's-zorg-behoevender. Het leek iedere dag onmogelijker.

Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.

De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).

Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...

4 opmerkingen:

Caro zei

Je hebt het droog kunnen houden vandaag. Goed van jou hoor, want dit zijn moeilijke momenten in het leven van een moeder. De foto vind ik ook heel vertederend; het nieuwe plekje van Tadeusz en dat is niet thuis maar in de creche.

MJ zei

weer een stapje verder in het grote avontuur van het leven!

Liesbeth zei

Wat een leuke foto!

ysabel zei

@ Caro: ik heb me die eerste dag wel sterk gehouden, maar nu hij al twee weken achtereen de tweede dag ziek wordt vind ik het wel extra zielig voor hem....

@ mj: inderdaad. Het is een avontuur...

@ liesbeth: merci!