Een ster van een baby

In het weekend is Tadeusz altijd mijn ster. Fonkelend en stralend. Vaak wel met de stront tot achter zijn oren, maar dat maakt hem er niet minder geliefd op. Hij is mijn kleien modelletje en in feite een van de hoofdredenen waarom ik mijn Canon 450D gekocht heb. Van een tof kind wil ik toffe foto's... Dus: Tadeusz in ons nieuwe huis. Net nadat hij met zijn gezicht tegen de grond is gevallen. Zijn kaak ziet er nog rood van. En zeldzaam: het fantastisch lief Sventikov staat er ook bij op. Het is omdat hij er enigszins onherkenbaar op staat dat ik de toelating tot publicatie kreeg...

Tadeusz in de Café Camu. De antialcoholcampagne aan het belichamen. Het donkere vlekje op zijn kaak is van het vallen. Leren lopen kan gevaarlijk zijn...

Slak

Wij wonen wel op het tweede verdiep, maar dat wil niet zeggen dat we geen gelijkvloersfenomenen kennen. Vorig jaar hadden we een mierenplaag op het terrasje, ik heb al duizendpoten gezien en dit jaar hebben we een slak. Slakken zijn vooral lastig als ze naakt zijn. Die met een huisje worden blijkbaar schattiger gevonden. Met een huis lijkt ook properder.

Iedereen met een beetje tuin heeft blijkbaar last van slakken. Ik hoor de gruwelijkste verhalen. Mijn moeder graaft glazen half in de grond en doet er bier in. De slakken tuimelen er onbeholpen in verdrinken dan van zattigheid. Dit lijkt me nog een prettige dood. Maar de gruwelijkheden doen zich pas voor in het zich-ontdoen van de beestjes. Daar zit 'm het glibberige addertje. Mijn moeder spoelt ze door het toilet (de beerput bevind zich overigens onder de tuin. Zouden ze niet gewoon terugkeren? Ze zou de slakken beter merken met een ringetje of een kleurtje). Een collega van mij vangt iedere avond honderden slakken en laat ze dan in een glazen pot staan tot het een berg smurrie is geworden. De kuisvrouw op het werk zegt: benzine over gooien en in brand steken. Sommigen prikken ze gewoon op stokjes. Ik zei het al: gruwelijke praktijken. Je zal maar naaktslak wezen!

De slak die wij gevangen hadden op ons terras is gewoon naar beneden gegooid. In de struikjes. Vreedzaam tussen het voedsel geworpen worden. Als het er maar eentje is, is het natuurlijk makkelijk...

Ik zou graag een macrolens hebben, maar dat is voor in een verre toekomst...

De Pianist

Zoals de meeste moeders vind ik mijn kind op een manier geniaal. Iedere nieuwe verworvenheid is een feest. En alle leuke momenten zijn een foto of een film waard. Ik heb geprobeerd om het kort te houden (slechts 1 minuut), maar nu kon ik jullie deze blijk van genialiteit, van fijngevoeligheid en motorische wonderbewegingen toch werkelijk niet onthouden. Zeg nu zelf... Ziet die vingerkes gaan...

Ik ga van start

Op deze blog wil ik stukjes van mijn kleine wereld delen. Hoe klein en onbenullig ook: ik ben wreed content met mijn leventje, de dingen die ik doe, zie, ruik, beleef. In het laatste weekend van juni kocht ik een eos 450D. Een zotte aankoop, want eigenlijk geen geld voor, maar ik kon het echt niet laten. Ik hoop nu toch enkele leuke foto's te kunnen posten van mijn kleine wereld.