De eerste ochtend van het jaar...

Ik ben nooit echt een fervent nieuwjaarsvierder geweest. Ik heb menig jaar aan de scheldekaaien naar het vuurwerk gekeken, maar vaak met heel wat bedenkingen: wat doe ik hier eigenlijk? Het is koud. Het is veel te druk. En dat vuurwerk. Tja...

Vuurwerk is niet meer hetzelfde als vroeger. Ik zeg niet dat het vroeger beter was, maar als kind kon ik er in verdwijnen en dat kan ik nu niet meer.

Ik herinner me vaag dat er in Antwerpen ooit een Spaans schip aan de kaaien lag. Ik weet niet meer waarom, maar toen het vertrok gaf het een groot vuurwerk. Ik was een jaar of vijf en ik stond met mijn moeder op de kaaien. Het was zo verbluffend dat ik er bijna bang van werd. De hele hemel zat vol vuur en ik zag sommige mensen geschokt onder de hangars gaan staan. Want ik denk dat het ook voor volwassenen zo indrukwekkend was dat ze er een beetje bang van werden. Het vuurwerk was overal; de hemel viel op ons hoofd. Mijn moeder kreeg een sintel in haar gezicht waardoor ze een tijdje met een brandwondje op haar kaak rondliep.

Zo is het dus niet meer. Ik heb ooit een paniekaanval gehad in de drukte. Ik zag het einde van de massa niet meer. Het was een massa volk die voortkroop als een reusachtig insect en ik zat er midden in, ik kreeg geen lucht meer en overal werden rotjes afgestoken, werd er met flessen gegooid en geroepen. En het vuurwerk trok op niks.

Nee, voor mij geen kaaivuurwerk meer. Ik besloot dit jaar vroeg te gaan slapen (met een baby in huis kan je ook moeilijk tot stukken in de nacht op de lappen gaan). Ik drink ook geen alcohol, dus een kater hoefde ik ook niet te vrezen. Ik ben vroeg opgestaan en ben een wandeling gaan maken met mijn fototoestel. Het was erg koud. De stad was om negen uur 's morgens al bijna helemaal opgekuist door de stadsdiensten. Maar hier en daar vond ik toch nog wat restanten van de feestelijkheden...