Zurenborgermeisje

Om ons aan te manen om trager te rijden. Liefst maar 30km per uur...

Brons

Gisteren stond er (in mijn nieuwe buurt) een standbeeld op de stoep. Het drentelde wat verloren rond, deed heel gewoon. Alsof het ergens op stond te wachten...

Stoutparkeerders

Ik lees op veel weblogs uitingen van verkeersergernissen (bijvoorbeeld: jutblogt, jimmy kets, smetty). Alle vervloekingen die men in de auto andere bestuurders naar het hoofd slingert, worden meestal niet gehoord. Een automobilist die vindt dat de andere zich schandelijk misdraagt kan zijn boodschap over het algemeen alleen overbrengen door een weinig genuanceerd claxongeluid, simpel grootlichtgeflikker of wat gewapper met de handen. Hoewel sommigen deze drie dingen tot een kunstige rijke taal kunnen ombouwen, blijven de nuances, de echte uitleg, de sluitende argumentering meestal toch hangen in de cabine waar ze uitgeschreeuwd worden. Ik denk dat weblogs die frustratienood lenigen. De ergernis wordt publiek gemaakt en zo moglijks wordt er zelfs begrip voor opgebracht, wie weet ontstaat er wel een actiecomité of een protestgroep!

Zo heb ik ook mijn topergernis in het verkeer: stoutparkeerders. Idiote, egoïstische onnozele stoutparkeerders... Het gaat over diegenen die bij het begin of op het einde van de straat meerdere plaatsen innemen, door teveel plaats te laten tot aan de rand. Het is wel zo dat het wanbedrijf alleen aan te tonen is bij het begin of het einde van de straat. Voor de rest is het moeilijker vast te stellen aangezien niet alle wagens dezelfde lengte hebben. Maar ook in het midden van de straat kunnen er dergelijke boertige parkeerders zitten. Enfin, ik heb enkele pogingen gedaan om de kwestie duidelijk te maken:

Wel, lieve medestraatbevolkers, ik kan daar dus niet bij, hé. Iedereen moppert over te weinig parkeerplaatsen. Iedereen gruwelt ervan om achtentwintig keer rond te rijden voor een plekje. Hoeveel grijze haren hebt u al gekregen van het zoeken naar een geschikte parkeerplaats? En dan zijn er van die eenvoudigen die er gewoon twee bezetten? Met een wagen twee plaatsen innemen, dat getuigt toch van een reusachtige debiliteit. Is het een overschatting van het eigen voertuig (of de eigen penis)? Of zijn ze bang dat ze er niet meer uit gaan geraken? Worden ze misselijk van achteruitrijden?

Ik kan redelijk goed parkeren (niet alle vrouwen zijn een ramp in het verkeer, beste heren), ik parkeer graag in kleine gaatjes en ik maak er een erezaak van om 'proper' te parkeren. En ik kan wel huilen als ik dan dergelijke verkeerssituaties zie. Ik overweeg al een hele tijd om stickers te maken die ik dan op alle auto's van stoutparkeerders plak. Zoiets als: 'ik ben een boer als het over parkeren gaat'. Of 'I park like an asshole'. Of zo. Met een tekeningetje. Zodat ze het zeker begrijpen. Als jullie nog tips hebben om op de stickers te zetten...

Anselmostraat

Gisteren ging Sven even snel naar den beenhouwer in de Anselmostraat. Dure populaire keurslager (kwaliteit oké, maar toch een pak duurder dan het waard is) waar dan meestal zo'n tachtig man staat aan te schuiven, waar een regiment personeel achter de toog staat, waar een koffiezetapparaat staat voor gratis koffie tijdens het wachten en waar ze wel goeie kipcurry hebben. Ik zou, met een slapende Tadeusz op de achterbank, wel even wachten in de auto. Het duurde ongeveer 35 minuten voor Sven terug was. Het leverde een hele berg foto's op. De ene al wat saaier dan de andere. Zo hebben veel mensen al foto's gemaakt, denk ik.

Moord in de Roucourtstraat

Gisterenavond gespot in de Theofiel Roucourtstraat in Berchem. Bij mij achter de hoek. Deze dame lag er 's middags al. Toen ik vanavond thuiskwam lag ze er nog. Haar hoofd ver verwijderd van haar andere ledematen. De sukkel.

En ik had in de loop van de avond al eerder een straatsituatie gehad: Tadeusz heeft zo'n typischie Ikea-rat als knuffeltje. Hij is er al eens eentje kwijtgespeeld. En toen ik hem gister in de auto wilde zetten zag ik dat zijn rat er weer vandoor was. Na lang zoeken bleek ze in een nabijgelegen straat te zitten. Het leek alsof ze er echt vandoor was gegaan, maar ik vermoed dat het de wind was... Nee. Ik hòòp dat het de wind was...

Ik heb in beide gevallen niets aangeraakt om deze foto's te maken...

Zwier en zwaai

Dit weekend was het rommelmarkt in Berchem. De plaatselijke dansclub (Danzateljee) zet dan een groepje jeugd aan het dansen met een hip choreografietje. Ik heb al gemerkt dat ik dergelijke dingen vrijwel niet op een leuke manier gefotografeerd krijg. Misschien heb ik een andere lens nodig (?), misschien kies ik de foute hoeken, misschien is het gewoon moeilijk om mensen te fotograferen?

Deze foto vond ik nu toevallig wel grappig...

Die gezichtjes...

Zondvloed in Ekeren

In Ekeren was het grote rommelmarkt deze zondag. Het was triestig: het goot pijpenstelen. Zo op het eind van de zomer zo'n zondvloed, ik had met de Ekerenaars (?) te doen. Het was een erg vochtige bedoening. Doorgeregende mensen met onder plastic verstopte kraampjes. Puzzelstukken drijvend in hun doos, boeken met golvende bladzijden, aaneenplakkende platenhoezen, niezende mensen, veel paraplu's, doorweekte knuffelberen. Wat een volharding van de deelnemers! En dan waaide het ook nog eens. Ik heb partytenten over de straat weten waaien. Kartonnen dozen vol rommel met zeiknatte onderkanten: hef die nog maar eens op...

Ik vroeg me af of ik - als ik ingeschreven zou zijn - na 's morgens het weerbericht gecheckt te hebben - ook gegaan zou zijn. Of ik met al mijn rommel zou sleuren om dan met natte voeten te onderhandelen over de prijs van een tinnen pot of oude barbie met uitgetrokken haar. Twintig cent! Twee euro. Allee, ge moogt het hebben voor anderhalf... Mezelf kennende zou ik gegaan zijn. En dan een hele dag dwangmatig optimistisch proberen zijn.

Maar wij hebben toch ook heel wat regen getrotseerd vandaag. Mijn fototoestel hanteren met een paraplu op mijn schouder was moeilijker dan ik dacht. Ik heb me vandaag wat meer op de mensen geconcentreerd dan op de rommel. Ik heb heel wat foto's van de regen en echte regensituaties, maar ze zijn naar mijn gevoel niet echt geslaagd. Ik twijfel dan intens: moet die of die foto ook op de blog? Onderstaande mocht er alleen op omdat er ook bevreemdende blote billen mee opstaan. In de bovenstaande foto vind ik vooral de moeder leuk.

Makkelijke plantjes

Ik heb een paar dagen niets gepost. Ik heb weinig tijd gehad en bovendien heb ik ook weinig foto's gemaakt. Ik heb wel al gemerkt dat het vrij makkelijk is om met mijn Canon dingetjes uit de natuur te fotograferen. Het ziet er telkens nogal indrukwekkend uit, vind ik. Maar het is zo gemakkelijk en wat ook: het zijn zo'n saaie foto's. Ik kom soms moeilijk aan fotograferen toe. Als ik over straat loop, durf ik vaak nog niet. Ik voel me vaak nog wat stom. Het lijkt zo stom om op de grond te gaan liggen voor een foto bijvoorbeeld. Of in de metro een foto te maken. De mensen kijken dan zo dwaas: "waar zit die nu foto's van te maken?" Mijn lief, Sventikov, die voelt zich op straat ook snel afgeremd. Telkens moeten stoppen omdat ik ergens een interessante baksteen heb gezien, is natuurlijk niet echt prettig voor hem. Hij weet trouwens ook dat ik die interessante baksteen er nog lang niet goed opkrijg. Meestal is het een foto die ik thuis direct weggooi omdat er niks mee aan te vangen is.

Ik zie ook veel toffe zaken als ik in de auto zit. Ik rij ergens voorbij en 'flits' daar passeert weer iets! Soms stop ik even, maar dat leidt nooit tot iets. Ik heb mijn draai dus nog lang niet gevonden. Een plantje staat lekker stil en het is aanvaard om plantjes te fotograferen. Ik zal toch wat meer durf moeten vinden om te groeien met mijn Canon...