Citytrip

Rome is een geweldige stad. Ik heb weer een massa foto's gemaakt. Veel klassieke gezinskiekjes, maar ik heb toch ook getracht om andere dingen te zien en vast te leggen. Ik zag heel wat vreemde en grappige dingen. Het was geen eenvoudige reis, zo met een baby het vliegtuig op. We zijn er in geslaagd om van onze vertrekdag een ware nachtmerrie te maken, maar daar vertel ik later misschien wel meer over.

De trevifontein viel me reuze mee. Ik had een groot plein met een reusachtige fontein verwacht, maar het bleek een klein pleintje te zijn met een reusachtige fontein. Het was er zowaar gezellig.

Qua verkeer is Italië het land van de kleine voertuigen. Overal scootertjes, piepkleine camionnetjes op drie wielen, autootjes, nauwelijks groter dan een fiets.

En hun zebrapaden liggen niet overal even logisch.

Engels kunnen ze niet zo goed, die Romeinen. Ze trekken hun plan wel en als toerist hebben we er weinig last van gehad. Maar aan het colloseum stond wel een kraampje waar ik me toch vragen bij stel...

We zagen de (idiote) paus ook, toevallig. Zo ver weg dat die man zit! Zien jullie 'm? Ik wilde mijn schoen er nog naar gooien, maar ik besefte tijdig dat ik weinig kans maakte om hem te raken. Misschien daarom dat ie zo ver weg zit?

Maar we zagen ook echt wel mooie dingen. Wat een stad! Wat een geschiedenis! Wat een klasse, die Italianen!

De antennes zijn mijn favoriet...

Stoutparkeerders

Ik lees op veel weblogs uitingen van verkeersergernissen (bijvoorbeeld: jutblogt, jimmy kets, smetty). Alle vervloekingen die men in de auto andere bestuurders naar het hoofd slingert, worden meestal niet gehoord. Een automobilist die vindt dat de andere zich schandelijk misdraagt kan zijn boodschap over het algemeen alleen overbrengen door een weinig genuanceerd claxongeluid, simpel grootlichtgeflikker of wat gewapper met de handen. Hoewel sommigen deze drie dingen tot een kunstige rijke taal kunnen ombouwen, blijven de nuances, de echte uitleg, de sluitende argumentering meestal toch hangen in de cabine waar ze uitgeschreeuwd worden. Ik denk dat weblogs die frustratienood lenigen. De ergernis wordt publiek gemaakt en zo moglijks wordt er zelfs begrip voor opgebracht, wie weet ontstaat er wel een actiecomité of een protestgroep!

Zo heb ik ook mijn topergernis in het verkeer: stoutparkeerders. Idiote, egoïstische onnozele stoutparkeerders... Het gaat over diegenen die bij het begin of op het einde van de straat meerdere plaatsen innemen, door teveel plaats te laten tot aan de rand. Het is wel zo dat het wanbedrijf alleen aan te tonen is bij het begin of het einde van de straat. Voor de rest is het moeilijker vast te stellen aangezien niet alle wagens dezelfde lengte hebben. Maar ook in het midden van de straat kunnen er dergelijke boertige parkeerders zitten. Enfin, ik heb enkele pogingen gedaan om de kwestie duidelijk te maken:

Wel, lieve medestraatbevolkers, ik kan daar dus niet bij, hé. Iedereen moppert over te weinig parkeerplaatsen. Iedereen gruwelt ervan om achtentwintig keer rond te rijden voor een plekje. Hoeveel grijze haren hebt u al gekregen van het zoeken naar een geschikte parkeerplaats? En dan zijn er van die eenvoudigen die er gewoon twee bezetten? Met een wagen twee plaatsen innemen, dat getuigt toch van een reusachtige debiliteit. Is het een overschatting van het eigen voertuig (of de eigen penis)? Of zijn ze bang dat ze er niet meer uit gaan geraken? Worden ze misselijk van achteruitrijden?

Ik kan redelijk goed parkeren (niet alle vrouwen zijn een ramp in het verkeer, beste heren), ik parkeer graag in kleine gaatjes en ik maak er een erezaak van om 'proper' te parkeren. En ik kan wel huilen als ik dan dergelijke verkeerssituaties zie. Ik overweeg al een hele tijd om stickers te maken die ik dan op alle auto's van stoutparkeerders plak. Zoiets als: 'ik ben een boer als het over parkeren gaat'. Of 'I park like an asshole'. Of zo. Met een tekeningetje. Zodat ze het zeker begrijpen. Als jullie nog tips hebben om op de stickers te zetten...