Naamgeving en verkilometeringen

Er is een periode geweest dat ik heel wat dingen in mijn omgeving een naam gaf. Ik was toen nog alleenstaande en - nu ik er op terugkijk - vermoed ik dat ik toch lichtelijk leed aan een geestesaantastende vorm van eenzaamheid. Het was geen pijnlijke of storende afwijking. Integendeel. Ik was er redelijk gelukkig mee. Ik had toen vooral een bloeiende relatie met mijn kamerplanten. Het waren er veel. En er was er geen enkele zonder naam (hier bijvoorbeeld het drama met Eo na te lezen.). Heel wat van mijn menselijke bezoekers werden netjes voorgesteld aan mijn groene vriendjes.

Het hebben van een lief strooide uiteindelijk roet in het eten. Toen ik met Sven ging samenwonen kwamen er plots heel wat planten bij en het is veel moeilijker om iemand anders' plant te 'noemen'. Ik kon Sven er niet van overtuigen om zijn planten zelf een naam te geven.

Er zijn altijd zaken die zich er goed toe lenen om een naam te krijgen. Dieren en planten staan bovenaan, omdat het nu eenmaal levende wezens zijn. Maar ook computers doen het goed. En ik denk dat heel wat mensen een naam geven aan hun auto...

Ik heb mijn rijbewijs nog niet zo lang. Ik ben tweeëndertig jaar, maar ik rij nog maar een jaar of vier. Ik heb tot hiertoe drie auto's gehad.

De eerste was Nadjezjda (Russisch voor 'hoop'), een witte, fantastische Ford Escort Van van zestien jaar oud. Sven en ik waren net een koppel, en we hadden het plan om naar Georgië te rijden. De naam Nadjezjda was ideaal. Het was Russisch, het was hoop. Hoop voor de relatie en hoop voor ons waanzinnig reisplan. We hoopten ook dat Nadjezjda het zou volhouden voor 8000 km. Nadjezjda bracht ons tot Rusland en terug en stortte toen in (relaas over de reis rond de zwarte zee - van beneden naar boven lezen).

De tweede was Ernst, een kleine grijze Volkswagen Golf van zeventien jaar oud. Ook zijn naam was geschikt. Het was het tweede jaar van de relatie met Sven en we gingen nu voor het serieuzere jaar. Geen zotte dingen meer, maar een ernstig jaar. Voor een Duitse wagen leek een Duitse naam ons geschikt. (Helaas helaas geen foto.)

En toen kochten we een spiksplinternieuwe grijze Toyota Yaris. Nul jaar oud. Krasloos en immens luxueus. Japanse wagen die geassembleerd was in Frankrijk. We kozen voor een Franse naam met koninklijke allure. Boudewijn of Baudouin... En nu pas kom ik tot de bedoeling van deze post: Boudewijn is enkele dagen geleden twaalfduizend kilometer geworden! Hiphiphip! Hoera! Ik heb de gewoonte om foto's te maken als hij zijn 'verkilometering' viert. Ik heb er van zijn 1000 km tot zijn 10000 km. En nu dus, bij deze:

Makkelijke plantjes

Ik heb een paar dagen niets gepost. Ik heb weinig tijd gehad en bovendien heb ik ook weinig foto's gemaakt. Ik heb wel al gemerkt dat het vrij makkelijk is om met mijn Canon dingetjes uit de natuur te fotograferen. Het ziet er telkens nogal indrukwekkend uit, vind ik. Maar het is zo gemakkelijk en wat ook: het zijn zo'n saaie foto's. Ik kom soms moeilijk aan fotograferen toe. Als ik over straat loop, durf ik vaak nog niet. Ik voel me vaak nog wat stom. Het lijkt zo stom om op de grond te gaan liggen voor een foto bijvoorbeeld. Of in de metro een foto te maken. De mensen kijken dan zo dwaas: "waar zit die nu foto's van te maken?" Mijn lief, Sventikov, die voelt zich op straat ook snel afgeremd. Telkens moeten stoppen omdat ik ergens een interessante baksteen heb gezien, is natuurlijk niet echt prettig voor hem. Hij weet trouwens ook dat ik die interessante baksteen er nog lang niet goed opkrijg. Meestal is het een foto die ik thuis direct weggooi omdat er niks mee aan te vangen is.

Ik zie ook veel toffe zaken als ik in de auto zit. Ik rij ergens voorbij en 'flits' daar passeert weer iets! Soms stop ik even, maar dat leidt nooit tot iets. Ik heb mijn draai dus nog lang niet gevonden. Een plantje staat lekker stil en het is aanvaard om plantjes te fotograferen. Ik zal toch wat meer durf moeten vinden om te groeien met mijn Canon...