Ik zal het maar zachtjes fluisteren, verklap het niet verder. Maar je mag wel lachen. Het lijkt immers niet meer van deze tijd. Je zou het als een soort 'tekortkoming' kunnen zien, een vreemdsoortig zeldzaam 'gebrek'.
Toen Sven en ik een koppel werden kwamen we er na enige tijd achter dat we allebei nog ergens een kleine verzameling van hetzelfde hadden liggen. Als we ze zouden samenvoegen zou ze groter worden. Opgewonden als kleine kinderen zijn we wekenlang bezig geweest om orde in de chaos te brengen. Onze postzegelverzameling heeft menig uur van ons leven in beslag genomen.
Wij vinden dat het resultaat er mag wezen. Ze is waardeloos, maar wel mooi.
Het vreemde met postzegels is dat mensen, die er niks van kennen en toch iets op zolder hebben, vrijwel àltijd geloven dat dat erg waardevol is. Als een postzegel een beetje oud is, denken mensen blijkbaar dat ze er rijk van zullen worden. Zo is het dus niet. Vergeet het maar: de zegels in uw schuif zijn negen van de tien gewoon waardeloos.
Op het werk scheuren de collega's alles voor me af. Ze zullen me stiekem uitlachen, denk ik. Ze bekijken me als een curiositeit, vermoed ik. Ik lach meestal gezellig mee. Ik vind het zelf zo grappig...
Dit weekend vonden we het nodig om de typografisch voorafgestempelden eens op volgorde te steken. Dan zitten Sven en ik uren te turen op kleine gekartelde stukjes papier, we drinken veel te veel koffie, onze rug doet pijn van gebogen te zoeken naar afwijkingetjes en we hebben wel driehonderd afstempelingen met elkaar vergeleken. Afgestempeld in Zwevegem lijkt ons boeiender dan afgestempeld in Brussel. Bijvoorbeeld...
Het viel me wel op hoe moeilijk het is om ze te fotograferen. Bij kunstlicht wordt de foto zo geel en bij daglicht is het zo bleek.
Het lijkt trouwens alsof de arme mensjes in de foto hieronder zijn net neergebliksemd geweest door het kwade oog... 
Posts
