Vernaaid en gestikt

Sinds begin september ben ik dus naar de naailes aan het gaan. Ik en naaien, het lijkt voor zij die mij kennen een grappige combinatie. Ik vond het zelf al gek dat ik zou gaan naaien.

Maar ik vind het fantastisch. Het is gewoon echt geweldig! Als je naar je eigen associaties bij het woord 'stikken' of 'naaien' kijkt, dan zijn het volgens mij vaak negatieve associaties. Bij mij was het: duf, saai, prutserijen, stoffig, enz. Nu ik het doe vind ik het: spannend, creatief, plezant en de tijd gaat veel te snel.

We moeten een soort strandzak maken als eerste opdracht. Ik ben stof gaan kopen (zo'n stoffenwinkel, dat is al een ervaring op zich), en dat was al erg moeilijk. Zoveel keuze, zoveel mogelijkheden! Ik word al helemaal vrolijk als ik denk aan het mogelijke resultaat. Ik ben nu al trots... Ik vind het ook een leuk lokaaltje. Er staan achttien naaimachines en die krijgen allemaal stroom van een centrale kabel aan het plafond. De klas hangt bijgevolg vol kabels... We moeten tussendoor technieken leren stikken en dat doen we op kleine lapjes baalkatoen. Ik neem mijn werk ernstig. Mijn eerste techniekje was deze week af...

Naaimachine

Een tijdje geleden maakte ik me weer kwaad op de kledingbusiness. Om in de mode te zijn moet (moest) je een skinny jeans dragen met een lage taille, smalle schouders hebben en kleine borsten zodat frivole topjes met spaghettibandjes mooi tot hun recht komen. Of zo. Want ik weet niks van mode. Ik weet alleen dat er jaren zijn dat ik het niet in mijn hoofd moet halen om een jeans te kopen. In bepaalde periodes maken ze niks voor mijn figuur. Ik word soms, als kledingdragend persoon, compleet genegeerd. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen: in september een basiscursus naaien in avondschool. Ik heb nooit genaaid. Ja, zo hier en daar eens een knop aangezet met veel te veel draad en warrige knoop garen aan de achterkant, en ik heb uitgetrapte zomen met nietjesmachines gerepareerd, maar verder ging ik zelden. Ik weet niet of ik er het geduld voor heb en of ik het leuk zal vinden, maar soms moet een mens zich eens in het ongewisse storten. Nu wilde het toeval dat den Aldi vorige week een naaimachine in de aanbieding had. Ik heb de doos een week in de gang laten staan. Uitpakken leek me zo zinloos aangezien ik in heel mijn leven nog nooit een steek gestikt heb. Zo'n naaimachine is bovendien niet meer het romantische sierlijke ding met tafel en gietijzeren trapper zoals ik ze me herinner. Het is tegenwoordig heel wat lichter en plastieker. Maar het is wel een naaimachine. Deze avond ging het uit de doos en toen ik het - na veel gefrutsel en verwondering - hoorde ratelen kreeg ik een losbandig gevoel van huiselijkheid, en borrelde de huisvlijt in me naar boven. Het is een echt machien. Zo complex en zo volwassen. Ik verheug me erop om ermee te leren werken. Ik ben weer gelukkig. Hopelijk denk ik er in september nog zo over...